तां समीक्ष्य पुरीं लङ्कां राक्षसाधिपतेः शुभाम् । अनुत्तमाम् ऋद्धियुतां चिन्तयाम् आस वीर्यवान् ॥
नेयम् अन्येन नगरी शक्या धर्षयितुं बलात् । रक्षिता रावणबलैर् उद्यतायुधधारिभिः ॥
कुमुदाङ्गदयोर् वापि सुषेणस्य महाकपेः । प्रसिद्धेयं भवेद् भूमिर् मैन्दद्विविदयोर् अपि ॥
विवस्वतस् तनूजस्य हरेश् च कुशपर्वणः । ऋक्षस्य केतुमालस्य मम चैव गतिर् भवेत् ॥
समीक्ष्य तु महाबाहो राघवस्य पराक्रमम् । लक्ष्मणस्य च विक्रान्तम् अभवत् प्रीतिमान् कपिः ॥
तां रत्नवसनोपेतां कोष्ठागारावतंसकाम् । यन्त्रागारस्तनीम् ऋद्धां प्रमदाम् इव भूषिताम् ॥
तां नष्टतिमिरां दीपैर् भास्वरैश् च महागृहैः । नगरीं राक्षसेन्द्रस्य ददर्श स महाकपिः ॥
प्रविष्टः सत्त्वसंपन्नो निशायां मारुतात्मजः । स महापथम् आस्थाय मुक्तापुष्पविराजितम् ॥
हसितोद्घुष्टनिनदैस् तूर्यघोष पुरः सरैः । वज्राङ्कुशनिकाशैश् च वज्रजालविभूषितैः । गृहमेधैः पुरी रम्या बभासे द्यौर् इवाम्बुदैः ॥
प्रजज्वाल तदा लङ्का रक्षोगणगृहैः शुभैः । सिताभ्रसदृशैश् चित्रैः पद्मस्वस्तिकसंस्थितैः । वर्धमानगृहैश् चापि सर्वतः सुविभाषितैः ॥
तां चित्रमाल्याभरणां कपिराजहितंकरः । राघवार्थं चरञ् श्रीमान् ददर्श च ननन्द च ॥
tāṃ samīkṣya purīṃ laṅkāṃ rākṣasādhipateḥ śubhām | anuttamām ṛddhiyutāṃ cintayām āsa vīryavān ||
neyam anyena nagarī śakyā dharṣayituṃ balāt | rakṣitā rāvaṇabalair udyatāyudhadhāribhiḥ ||
kumudāṅgadayor vāpi suṣeṇasya mahākapeḥ | prasiddheyaṃ bhaved bhūmir maindadvividayor api ||
vivasvatas tanūjasya hareś ca kuśaparvaṇaḥ | ṛkṣasya ketumālasya mama caiva gatir bhavet ||
samīkṣya tu mahābāho rāghavasya parākramam | lakṣmaṇasya ca vikrāntam abhavat prītimān kapiḥ ||
tāṃ ratnavasanopetāṃ koṣṭhāgārāvataṃsakām | yantrāgārastanīm ṛddhāṃ pramadām iva bhūṣitām ||
tāṃ naṣṭatimirāṃ dīpair bhāsvaraiś ca mahāgṛhaiḥ | nagarīṃ rākṣasendrasya dadarśa sa mahākapiḥ ||
praviṣṭaḥ sattvasaṃpanno niśāyāṃ mārutātmajaḥ | sa mahāpatham āsthāya muktāpuṣpavirājitam ||
hasitodghuṣṭaninadais tūryaghoṣa puraḥ saraiḥ | vajrāṅkuśanikāśaiś ca vajrajālavibhūṣitaiḥ | gṛhamedhaiḥ purī ramyā babhāse dyaur ivāmbudaiḥ ||
prajajvāla tadā laṅkā rakṣogaṇagṛhaiḥ śubhaiḥ | sitābhrasadṛśaiś citraiḥ padmasvastikasaṃsthitaiḥ | vardhamānagṛhaiś cāpi sarvataḥ suvibhāṣitaiḥ ||
tāṃ citramālyābharaṇāṃ kapirājahitaṃkaraḥ | rāghavārthaṃ carañ śrīmān dadarśa ca nananda ca ||
Увидев прекрасный город владыки ракшасов — непревзойдённую Ланку, полную богатства, — сильный Хануман подумал: «Этот город, защищённый войсками Раваны с поднятым оружием, никому не покорить силой. Эта земля была бы доступна Кумуде, Ангаде, великому Сушене, Маинде, Двивиде, сыну Вивасвата, хари Кушапарве, рикше Кетумале и мне». Но, вспомнив могущество длиннорукого Рагхавы и доблесть Лакшманы, обезьяна обрадовался. Великий обезьяна увидел город владыки ракшасов как украшенную женщину: с драгоценной одеждой, с хранилищами как украшениями, с машинными домами как грудями, богатую, лишённую тьмы благодаря светильникам и сияющим великим домам. Сын Марута, наделённый стойкостью, вошёл ночью и пошёл по большой дороге, сияющей жемчугом и цветами. Прекрасный город с домами, украшенными алмазными сетями, похожими на ваджры и крюки, оглашённый смехом и звуками инструментов, сиял как небо с облаками. Ланка горела светом прекрасных домов сонмов ракшасов, пёстрых, подобных белым облакам, с узорами лотосов и свастик, а также домами вардхамана, отовсюду прекрасно сияющими. Славный Хануман, творящий благо царю обезьян и движущийся ради Рагхавы, увидел её с пёстрыми гирляндами и украшениями и возрадовался.
ce7eedb74ea0 · published Jun 22, 2026, 12:00:00 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Хануман видит неприступность Ланки, но не впадает в уныние: память о Раме и Лакшмане меняет оценку невозможного. Для обычной силы город недоступен, но дело Рамы не мерится только внешними стенами.