ततो हरिजटा नाम राक्षसी वाक्यम् अब्रवीत् । विवृत्य नयने कोपान् मार्जारसदृशेक्षणा ॥
येन देवास् त्रयस्त्रिंशद् देवराजश् च निर्जितः । तस्य त्वं राक्षसेन्द्रस्य भार्या भवितुम् अर्हसि ॥
वीर्योत्सिक्तस्य शूरस्य संग्रामेष्व् अनिवर्तिनः । बलिनो वीर्ययुक्तस्या भार्यात्वं किं न लप्स्यसे ॥
प्रियां बहुमतां भार्यां त्यक्त्वा राजा महाबलः । सर्वासां च महाभागां त्वाम् उपैष्यति रावणः ॥
समृद्धं स्त्रीसहस्रेण नानारत्नोपशोभितम् । अन्तःपुरं समुत्सृज्य त्वाम् उपैष्यति रावणः ॥
असकृद् देवता युद्धे नागगन्धर्वदानवाः । निर्जिताः समरे येन स ते पार्श्वम् उपागतः ॥
तस्य सर्वसमृद्धस्या रावणस्य महात्मनः । किमर्थं राक्षसेन्द्रस्य भार्यात्वं नेच्छसे ऽधमे ॥
यस्य सूर्यो न तपति भीतो यस्य च मारुतः । न वाति स्मायतापाङ्गे किं त्वं तस्य न तिष्ठसि ॥
पुष्पवृष्टिं च तरवो मुमुचुर् यस्य वै भयात् । शैलाश् च सुभ्रु पानीयं जलदाश् च यदेच्छति ॥
तस्य नैरृतराजस्य राजराजस्य भामिनि । किं त्वं न कुरुषे बुद्धिं भार्यार्थे रावणस्य हि ॥
साधु ते तत्त्वतो देवि कथितं साधु भामिनि । गृहाण सुस्मिते वाक्यम् अन्यथा न भविष्यसि ॥
tato harijaṭā nāma rākṣasī vākyam abravīt | vivṛtya nayane kopān mārjārasadṛśekṣaṇā ||
yena devās trayastriṃśad devarājaś ca nirjitaḥ | tasya tvaṃ rākṣasendrasya bhāryā bhavitum arhasi ||
vīryotsiktasya śūrasya saṃgrāmeṣv anivartinaḥ | balino vīryayuktasyā bhāryātvaṃ kiṃ na lapsyase ||
priyāṃ bahumatāṃ bhāryāṃ tyaktvā rājā mahābalaḥ | sarvāsāṃ ca mahābhāgāṃ tvām upaiṣyati rāvaṇaḥ ||
samṛddhaṃ strīsahasreṇa nānāratnopaśobhitam | antaḥpuraṃ samutsṛjya tvām upaiṣyati rāvaṇaḥ ||
asakṛd devatā yuddhe nāgagandharvadānavāḥ | nirjitāḥ samare yena sa te pārśvam upāgataḥ ||
tasya sarvasamṛddhasyā rāvaṇasya mahātmanaḥ | kimarthaṃ rākṣasendrasya bhāryātvaṃ necchase 'dhame ||
yasya sūryo na tapati bhīto yasya ca mārutaḥ | na vāti smāyatāpāṅge kiṃ tvaṃ tasya na tiṣṭhasi ||
puṣpavṛṣṭiṃ ca taravo mumucur yasya vai bhayāt | śailāś ca subhru pānīyaṃ jaladāś ca yadecchati ||
tasya nairṛtarājasya rājarājasya bhāmini | kiṃ tvaṃ na kuruṣe buddhiṃ bhāryārthe rāvaṇasya hi ||
sādhu te tattvato devi kathitaṃ sādhu bhāmini | gṛhāṇa susmite vākyam anyathā na bhaviṣyasi ||
Затем ракшаси по имени Хариджата, раскрыв от гнева кошачьи глаза, сказала: «Ты достойна стать женой этого владыки ракшасов, который победил тридцать три бога и самого царя богов. Почему ты не примешь положение жены сильного героя, гордого доблестью, не отступающего в битвах и наделённого мощью? Великосильный царь Равана оставит любимую, высокочтимую жену и придёт к тебе, сделав тебя счастливейшей из всех. Он оставит процветающий гарем, украшенный разными драгоценностями и тысячей женщин, и придёт к тебе. Тот, кем не раз в битве были побеждены божества, наги, гандхарвы и данавы, пришёл к твоей стороне. Почему же ты, низкая, не желаешь стать женой этого великодушного Раваны, владыки ракшасов, преуспевающего во всём? Ради него солнце не жжёт, а ветер, боясь его, не веет. Почему же ты, застенчивовзорная, не держишься его? От страха перед ним деревья изливают цветочный дождь, горы дают воду, и облака дают то, чего он желает. Красавица, почему ты не решаешься стать женой Раваны, царя найрритов, царя царей? Богиня, тебе сказано хорошо и по существу. Прими это слово, прекрасноулыбчивая, иначе ты не будешь жить».
a6dd91696572 · published Jun 22, 2026, 12:00:00 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Хариджата повторяет логику Ланки: сила равна праву, страх равен славе. Но её доводы сами себя разоблачают: если солнце, ветер, деревья и горы действуют из страха, это не величие дхармы, а власть террора.