तथा तासां वदन्तीनां परुषं दारुणं बहु । राक्षसीनाम् असौम्यानां रुरोद जनकात्मजा ॥
एवम् उक्ता तु वैदेही राक्षसीभिर् मनस्विनी । उवाच परमत्रस्ता बाष्पगद्गदया गिरा ॥
न मानुषी राक्षसस्य भार्या भवितुम् अर्हति । कामं खादत मां सर्वा न करिष्यामि वो वचः ॥
tathā tāsāṃ vadantīnāṃ paruṣaṃ dāruṇaṃ bahu | rākṣasīnām asaumyānāṃ ruroda janakātmajā ||
evam uktā tu vaidehī rākṣasībhir manasvinī | uvāca paramatrastā bāṣpagadgadayā girā ||
na mānuṣī rākṣasasya bhāryā bhavitum arhati | kāmaṃ khādata māṃ sarvā na kariṣyāmi vo vacaḥ ||
Когда эти недобрые ракшаси говорили много грубого и жестокого, дочь Джанаки заплакала. Так отвечая ракшаси, стойкая духом Вайдехи, крайне испуганная, сказала голосом, прерывающимся от слёз: «Человеческая женщина не достойна быть женой ракшаса. Можете все съесть меня, но я не исполню вашего слова».
4a788d717de5 · published Jun 22, 2026, 12:00:00 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Даже в страхе Сита не меняет внутреннего решения. Её тело дрожит, голос ломается, но граница дхармы остаётся ясной и непереходимой.