श्रुत्वा तु वचनं तस्य वायुसूनोर् महात्मनः । उवाचात्महितं वाक्यं सीता सुरसुतोपमा ॥
त्वां दृष्ट्वा प्रियवक्तारं संप्रहृष्यामि वानर । अर्धसंजातसस्येव वृष्टिं प्राप्य वसुंधरा ॥
यथा तं पुरुषव्याघ्रं गात्रैः शोकाभिकर्शितैः । संस्पृशेयं सकामाहं तथा कुरु दयां मयि ॥
अभिज्ञानं च रामस्य दत्तं हरिगणोत्तम । क्षिप्ताम् ईषिकां काकस्य कोपाद् एकाक्षिशातनीम् ॥
मनःशिलायास् तिकलो गण्डपार्श्वे निवेशितः । त्वया प्रनष्टे तिलके तं किल स्मर्तुम् अर्हसि ॥
स वीर्यवान् कथं सीतां हृतां समनुमन्यसे । वसन्तीं रक्षसां मध्ये महेन्द्रवरुणोपम ॥
एष चूडामणिर् दिव्यो मया सुपरिरक्षितः । एतं दृष्ट्वा प्रहृष्यामि व्यसने त्वाम् इवानघ ॥
एष निर्यातितः श्रीमान् मया ते वारिसंभवः । अतः परं न शक्ष्यामि जीवितुं शोकलालसा ॥
असह्यानि च दुःखानि वाचश् च हृदयच्छिदः । राक्षसीनां सुघोराणां त्वत्कृते मर्षयाम्य् अहम् ॥
धारयिष्यामि मासं तु जीवितं शत्रुसूदन । मासाद् ऊर्ध्वं न जीविष्ये त्वया हीना नृपात्मज ॥
śrutvā tu vacanaṃ tasya vāyusūnor mahātmanaḥ | uvācātmahitaṃ vākyaṃ sītā surasutopamā ||
tvāṃ dṛṣṭvā priyavaktāraṃ saṃprahṛṣyāmi vānara | ardhasaṃjātasasyeva vṛṣṭiṃ prāpya vasuṃdharā ||
yathā taṃ puruṣavyāghraṃ gātraiḥ śokābhikarśitaiḥ | saṃspṛśeyaṃ sakāmāhaṃ tathā kuru dayāṃ mayi ||
abhijñānaṃ ca rāmasya dattaṃ harigaṇottama | kṣiptām īṣikāṃ kākasya kopād ekākṣiśātanīm ||
manaḥśilāyās tikalo gaṇḍapārśve niveśitaḥ | tvayā pranaṣṭe tilake taṃ kila smartum arhasi ||
sa vīryavān kathaṃ sītāṃ hṛtāṃ samanumanyase | vasantīṃ rakṣasāṃ madhye mahendravaruṇopama ||
eṣa cūḍāmaṇir divyo mayā suparirakṣitaḥ | etaṃ dṛṣṭvā prahṛṣyāmi vyasane tvām ivānagha ||
eṣa niryātitaḥ śrīmān mayā te vārisaṃbhavaḥ | ataḥ paraṃ na śakṣyāmi jīvituṃ śokalālasā ||
asahyāni ca duḥkhāni vācaś ca hṛdayacchidaḥ | rākṣasīnāṃ sughorāṇāṃ tvatkṛte marṣayāmy aham ||
dhārayiṣyāmi māsaṃ tu jīvitaṃ śatrusūdana | māsād ūrdhvaṃ na jīviṣye tvayā hīnā nṛpātmaja ||
Услышав слова великодушного сына Ветра, Сита, подобная дочери бога, сказала полезное для себя слово: «Ванара, видя тебя, говорящего приятное, я радуюсь, как земля, уже наполовину взрастившая злак, радуется, получив дождь. Сделай для меня такую милость, чтобы я, истощённая скорбью, смогла прикоснуться к тому тигру среди людей и обрести желанное. Лучший из сонма хари, знак для Рамы уже дан: брошенная из гнева травинка, которая лишила ворона одного глаза. Ещё он должен вспомнить, как, когда тилак исчез, тобой был нанесён на мою щёку тилак из красной охры. Скажи: “О подобный Махендре и Варуне, как ты, доблестный, допускаешь, что похищенная Сита живёт среди ракшасов?” Этот божественный чудамани я хорошо хранила. В беде, безгрешный, видя его, я радовалась, словно видела тебя. Теперь этот сияющий камень, рождённый из воды, я передала тебе. После этого я, измученная скорбью, уже не смогу жить. Ради тебя я терплю невыносимые страдания и режущие сердце слова ужасных ракшаси. Врагов губитель, царский сын, я буду поддерживать жизнь только месяц; оставленная тобой, сверх месяца я не проживу».
4ddc682cda3b · published Jun 22, 2026, 12:00:00 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Сита передаёт Хануману не только знак, но и предел ожидания. Чудамани, который поддерживал её в беде, теперь должен поддержать решимость Рамы.