अथेन्द्रजित् तं प्रसमीक्ष्य मुक्तम्; अस्त्रेण बद्धं द्रुमचीरसूत्रैः । व्यदर्शयत् तत्र महाबलं तं; हरिप्रवीरं सगणाय राज्ञे ॥
तं मत्तम् इव मातङ्गं बद्धं कपिवरोत्तमम् । राक्षसा राक्षसेन्द्राय रावणाय न्यवेदयन् ॥
को ऽयं कस्य कुतो वापि किं कार्यं को व्यपाश्रयः । इति राक्षसवीराणां तत्र संजज्ञिरे कथाः ॥
हन्यतां दह्यतां वापि भक्ष्यताम् इति चापरे । राक्षसास् तत्र संक्रुद्धाः परस्परम् अथाब्रुवन् ॥
अतीत्य मार्गं सहसा महात्मा; स तत्र रक्षोऽधिपपादमूले । ददर्श राज्ञः परिचारवृद्धान्; गृहं महारत्नविभूषितं च ॥
स ददर्श महातेजा रावणः कपिसत्तमम् । रक्षोभिर् विकृताकारैः कृष्यमाणम् इतस् ततः ॥
राक्षसाधिपतिं चापि ददर्श कपिसत्तमः । तेजोबलसमायुक्तं तपन्तम् इव भास्करम् ॥
स रोषसंवर्तितताम्रदृष्टिर्; दशाननस् तं कपिम् अन्ववेक्ष्य । अथोपविष्टान् कुलशीलवृद्धान्; समादिशत् तं प्रति मन्त्रमुख्यान् ॥
यथाक्रमं तैः स कपिश् च पृष्टः; कार्यार्थम् अर्थस्य च मूलम् आदौ । निवेदयाम् आस हरीश्वरस्य; दूतः सकाशाद् अहम् आगतो ऽस्मि ॥
athendrajit taṃ prasamīkṣya muktam; astreṇa baddhaṃ drumacīrasūtraiḥ | vyadarśayat tatra mahābalaṃ taṃ; haripravīraṃ sagaṇāya rājñe ||
taṃ mattam iva mātaṅgaṃ baddhaṃ kapivarottamam | rākṣasā rākṣasendrāya rāvaṇāya nyavedayan ||
ko 'yaṃ kasya kuto vāpi kiṃ kāryaṃ ko vyapāśrayaḥ | iti rākṣasavīrāṇāṃ tatra saṃjajñire kathāḥ ||
hanyatāṃ dahyatāṃ vāpi bhakṣyatām iti cāpare | rākṣasās tatra saṃkruddhāḥ parasparam athābruvan ||
atītya mārgaṃ sahasā mahātmā; sa tatra rakṣo'dhipapādamūle | dadarśa rājñaḥ paricāravṛddhān; gṛhaṃ mahāratnavibhūṣitaṃ ca ||
sa dadarśa mahātejā rāvaṇaḥ kapisattamam | rakṣobhir vikṛtākāraiḥ kṛṣyamāṇam itas tataḥ ||
rākṣasādhipatiṃ cāpi dadarśa kapisattamaḥ | tejobalasamāyuktaṃ tapantam iva bhāskaram ||
sa roṣasaṃvartitatāmradṛṣṭir; daśānanas taṃ kapim anvavekṣya | athopaviṣṭān kulaśīlavṛddhān; samādiśat taṃ prati mantramukhyān ||
yathākramaṃ taiḥ sa kapiś ca pṛṣṭaḥ; kāryārtham arthasya ca mūlam ādau | nivedayām āsa harīśvarasya; dūtaḥ sakāśād aham āgato 'smi ||
Тогда Индраджит, увидев, что великосильный герой хари, прежде связанный астрой, теперь связан верёвками из древесной коры, показал его царю вместе с его окружением. Ракшасы сообщили Раване, владыке ракшасов, о связанном лучшем капи, похожем на бешеного слона. Среди героев-ракшасов там возникли разговоры: «Кто он? Чей? Откуда? Каково его дело? На кого он опирается?» Другие разгневанные ракшасы говорили друг другу: «Убить его! Сжечь! Съесть!» Пройдя путь, великодушный Хануман оказался у подножия владыки ракшасов и увидел старших царских слуг и дом, украшенный великими драгоценностями. Великосияющий Равана увидел лучшего капи, которого туда-сюда тащили ракшасы уродливых обликов. И лучший капи также увидел владыку ракшасов, наделённого сиянием и силой, жгущего словно солнце. Десятиликий, с медными глазами, свёрнутыми гневом, осмотрел капи и затем приказал главным советникам, старшим родом и нравом, расспросить его. Когда они по порядку спросили капи о цели дела и о корне его намерения, он сначала сообщил: «Я пришёл как посланник владыки хари».
13a9885c2caa · published Jun 22, 2026, 12:00:00 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Сарга завершается поворотом от битвы к посольской речи. Хануман, внешне связанный, входит в центр власти Ланки и первым делом утверждает свой настоящий статус: он дūта, посланник.