अवजित्य जितक्रोधस् तम् अचिन्त्यपराक्रमः । रावणं समरे हत्वा भर्ता त्वाधिगमिष्यति ॥
विक्रमिष्यति रक्षःसु भर्ता ते सहलक्ष्मणः । यथा शत्रुषु शत्रुघ्नो विष्णुना सह वासवः ॥
आगतस्य हि रामस्य क्षिप्रम् अङ्कगतां सतीम् । अहं द्रक्ष्यामि सिद्धार्थां त्वां शत्रौ विनिपातिते ॥
अश्रूण्य् आनन्दजानि त्वं वर्तयिष्यसि शोभने । समागम्य परिष्वक्ता तस्योरसि महोरसः ॥
अचिरान् मोक्ष्यते सीते देवि ते जघनं गताम् । धृताम् एतां बहून् मासान् वेणीं रामो महाबलः ॥
तस्य दृष्ट्वा मुखं देवि पूर्णचन्द्रम् इवोदितम् । मोक्ष्यसे शोकजं वारि निर्मोकम् इव पन्नगी ॥
रावणं समरे हत्वा नचिराद् एव मैथिलि । त्वया समग्रं प्रियया सुखार्हो लप्स्यते सुखम् ॥
समागता त्वं रामेण मोदिष्यसि महात्मना । सुवर्षेण समायुक्ता यथा सस्येन मेदिनी ॥
गिरिवरम् अभितो ऽनुवर्तमानो; हय इव मण्डलम् आशु यः करोति । तम् इह शरणम् अभ्युपेहि देवि; दिवसकरं प्रभवो ह्य् अयं प्रजानाम् ॥
avajitya jitakrodhas tam acintyaparākramaḥ | rāvaṇaṃ samare hatvā bhartā tvādhigamiṣyati ||
vikramiṣyati rakṣaḥsu bhartā te sahalakṣmaṇaḥ | yathā śatruṣu śatrughno viṣṇunā saha vāsavaḥ ||
āgatasya hi rāmasya kṣipram aṅkagatāṃ satīm | ahaṃ drakṣyāmi siddhārthāṃ tvāṃ śatrau vinipātite ||
aśrūṇy ānandajāni tvaṃ vartayiṣyasi śobhane | samāgamya pariṣvaktā tasyorasi mahorasaḥ ||
acirān mokṣyate sīte devi te jaghanaṃ gatām | dhṛtām etāṃ bahūn māsān veṇīṃ rāmo mahābalaḥ ||
tasya dṛṣṭvā mukhaṃ devi pūrṇacandram ivoditam | mokṣyase śokajaṃ vāri nirmokam iva pannagī ||
rāvaṇaṃ samare hatvā nacirād eva maithili | tvayā samagraṃ priyayā sukhārho lapsyate sukham ||
samāgatā tvaṃ rāmeṇa modiṣyasi mahātmanā | suvarṣeṇa samāyuktā yathā sasyena medinī ||
girivaram abhito 'nuvartamāno; haya iva maṇḍalam āśu yaḥ karoti | tam iha śaraṇam abhyupehi devi; divasakaraṃ prabhavo hy ayaṃ prajānām ||
«Победив того Равану, победив и собственный гнев, твой муж непостижимой доблести убьёт его в битве и обретёт тебя. Твой муж вместе с Лакшманой проявит доблесть среди ракшасов, как Васава, уничтожитель врагов, вместе с Вишну — среди врагов. Когда враг будет повержен, я скоро увижу тебя, верную, достигшую цели, в объятиях пришедшего Рамы. О прекрасная, встретившись с ним и будучи обнята на груди широкогрудого, ты прольёшь слёзы, рождённые радостью. О Сита, о царица, скоро великосильный Рама распустит эту твою косу, которую ты носила много месяцев, спустившейся к бёдрам. Увидев его лицо, о царица, как взошедшую полную луну, ты сбросишь воду, рождённую скорбью, как змея сбрасывает кожу. О Майтхили, совсем скоро, убив Равану в битве, он, достойный счастья, обретёт счастье вместе с тобой, своей любимой. Соединившись с великодушным Рамой, ты будешь радоваться, как земля радуется урожаю, соединённая с добрым дождём. О царица, прими здесь прибежищем его, солнце, которое быстро обходит лучшую гору, словно конь делает круг: ведь он источник жизни существ».
7a6f8c1cbf78 · published Jun 22, 2026, 12:00:00 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Сарама говорит о будущем как о уже близком факте: Сита снова будет в объятиях Рамы, её скорбь будет сброшена, а Ланка увидит исход своей неправды.