केन चित् त्व् अथ कालेन राम सालकटंकटा । विद्युत्केशाद् गर्भम् आप घनराजिर् इवार्णवात् ॥
ततः सा राक्षसी गर्भं घनगर्भसमप्रभम् । प्रसूता मन्दरं गत्वा गङ्गा गर्भम् इवाग्निजम् ॥
तम् उत्सृज्य तु सा गर्भं विद्युत्केशाद् रतार्थिनी । रेमे सा पतिना सार्धं विस्मृत्य सुतम् आत्मजम् ॥
तयोत्सृष्टः स तु शिशुः शरदर्कसमद्युतिः । पाणिम् आस्ये समाधाय रुरोद घनराड् इव ॥
अथोपरिष्टाद् गच्छन् वै वृषभस्थो हरः प्रभुः । अपश्यद् उमया सार्धं रुदन्तं राक्षसात्मजम् ॥
कारुण्यभावात् पार्वत्या भवस् त्रिपुरहा ततः । तं राक्षसात्मजं चक्रे मातुर् एव वयः समम् ॥
अमरं चैव तं कृत्वा महादेवो ऽक्षयो ऽव्ययः । पुरम् आकाशगं प्रादात् पार्वत्याः प्रियकाम्यया ॥
उमयापि वरो दत्तो राक्षसीनां नृपात्मज । सद्योपलब्धिर् गर्भस्य प्रसूतिः सद्य एव च । सद्य एव वयःप्राप्तिर् मातुर् एव वयः समम् ॥
ततः सुकेशो वरदानगर्वितः; श्रियं प्रभोः प्राप्य हरस्य पार्श्वतः । चचार सर्वत्र महामतिः खगः; खगं पुरं प्राप्य पुरंदरो यथा ॥
kena cit tv atha kālena rāma sālakaṭaṃkaṭā | vidyutkeśād garbham āpa ghanarājir ivārṇavāt ||
tataḥ sā rākṣasī garbhaṃ ghanagarbhasamaprabham | prasūtā mandaraṃ gatvā gaṅgā garbham ivāgnijam ||
tam utsṛjya tu sā garbhaṃ vidyutkeśād ratārthinī | reme sā patinā sārdhaṃ vismṛtya sutam ātmajam ||
tayotsṛṣṭaḥ sa tu śiśuḥ śaradarkasamadyutiḥ | pāṇim āsye samādhāya ruroda ghanarāḍ iva ||
athopariṣṭād gacchan vai vṛṣabhastho haraḥ prabhuḥ | apaśyad umayā sārdhaṃ rudantaṃ rākṣasātmajam ||
kāruṇyabhāvāt pārvatyā bhavas tripurahā tataḥ | taṃ rākṣasātmajaṃ cakre mātur eva vayaḥ samam ||
amaraṃ caiva taṃ kṛtvā mahādevo 'kṣayo 'vyayaḥ | puram ākāśagaṃ prādāt pārvatyāḥ priyakāmyayā ||
umayāpi varo datto rākṣasīnāṃ nṛpātmaja | sadyopalabdhir garbhasya prasūtiḥ sadya eva ca | sadya eva vayaḥprāptir mātur eva vayaḥ samam ||
tataḥ sukeśo varadānagarvitaḥ; śriyaṃ prabhoḥ prāpya harasya pārśvataḥ | cacāra sarvatra mahāmatiḥ khagaḥ; khagaṃ puraṃ prāpya puraṃdaro yathā ||
Через некоторое время, Рама, Салатанката зачала от Видьюткеши, словно гряда туч от океана. Затем эта ракшаси, придя на Мандару, родила плод, сияющий как грозовая туча, словно Ганга родила огнерождённого. Но, оставив этого сына, рождённого от Видьюткеши, она, желая наслаждения, стала развлекаться с мужем и забыла собственного ребёнка. Оставленный ею младенец, сияющий как осеннее солнце, положил руку в рот и заплакал, словно владыка туч. Тогда владыка Хара, сидя на быке и проходя сверху вместе с Умой, увидел плачущего сына ракшаса. Из сострадания Парвати Бхава, разрушитель Трипуры, сделал этого сына ракшаса возрастом равным его матери. Махадева, неистощимый и неизменный, сделал его бессмертным и, желая доставить радость Парвати, дал ему небесный город. Ума также дала дар ракшаси, царский сын: мгновенное зачатие, мгновенные роды и мгновенное достижение возраста, равного возрасту матери. Затем Сукеша, возгордившийся полученным даром и обретший славу от владыки Хары, великий умом, получил летающий город и перемещался всюду, словно Пурандара.
7fd7dea8bb1b · published Jun 22, 2026, 12:00:00 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Сукеша возникает из оставленности, но получает защиту через сострадание Умы и Хары. Так в роде ракшасов соединяются страшное, небрежное и благословенное — сила без правильного направления легко станет гордостью.