सो ऽब्रवीद् रावणस् तत्र तां कन्यां सुमहाव्रताम् । अवरुह्य विमानाग्रात् कन्दर्पशरपीडितः ॥
अवलिप्तासि सुश्रोणि यस्यास् ते मतिर् ईदृशी । वृद्धानां मृगशावाक्षि भ्राजते धर्मसंचयः ॥
त्वं सर्वगुणसंपन्ना नार्हसे कर्तुम् ईदृशम् । त्रैलोक्यसुन्दरी भीरु यौवने वार्धकं विधिम् ॥
कश् च तावद् असौ यं त्वं विष्णुर् इत्य् अभिभाषसे । वीर्येण तपसा चैव भोगेन च बलेन च । न मयासौ समो भद्रे यं त्वं कामयसे ऽङ्गने ॥
म मैवम् इति सा कन्या तम् उवाच निशाचरम् । मूर्धजेषु च तां रक्षः कराग्रेण परामृशत् ॥
ततो वेदवती क्रुद्धा केशान् हस्तेन साच्छिनत् । उवाचाग्निं समाधाय मरणाय कृतत्वरा ॥
धर्षितायास् त्वयानार्य नेदानीं मम जीवितम् । रक्षस् तस्मात् प्रवेक्ष्यामि पश्यतस् ते हुताशनम् ॥
यस्मात् तु धर्षिता चाहम् अपापा चाप्य् अनाथवत् । तस्मात् तव वधार्थं वै समुत्पत्स्याम्य् अहं पुनः ॥
न हि शक्यः स्त्रिया पाप हन्तुं त्वं तु विशेषतः । शापे त्वयि मयोत्सृष्टे तपसश् च व्ययो भवेत् ॥
यदि त्व् अस्ति मया किं चित् कृतं दत्तं हुतं तथा । तेन ह्य् अयोनिजा साध्वी भवेयं धर्मिणः सुता ॥
एवम् उक्त्वा प्रविष्टा सा ज्वलन्तं वै हुताशनम् । पपात च दिवो दिव्या पुष्पवृष्टिः समन्ततः ॥
so 'bravīd rāvaṇas tatra tāṃ kanyāṃ sumahāvratām | avaruhya vimānāgrāt kandarpaśarapīḍitaḥ ||
avaliptāsi suśroṇi yasyās te matir īdṛśī | vṛddhānāṃ mṛgaśāvākṣi bhrājate dharmasaṃcayaḥ ||
tvaṃ sarvaguṇasaṃpannā nārhase kartum īdṛśam | trailokyasundarī bhīru yauvane vārdhakaṃ vidhim ||
kaś ca tāvad asau yaṃ tvaṃ viṣṇur ity abhibhāṣase | vīryeṇa tapasā caiva bhogena ca balena ca | na mayāsau samo bhadre yaṃ tvaṃ kāmayase 'ṅgane ||
ma maivam iti sā kanyā tam uvāca niśācaram | mūrdhajeṣu ca tāṃ rakṣaḥ karāgreṇa parāmṛśat ||
tato vedavatī kruddhā keśān hastena sācchinat | uvācāgniṃ samādhāya maraṇāya kṛtatvarā ||
dharṣitāyās tvayānārya nedānīṃ mama jīvitam | rakṣas tasmāt pravekṣyāmi paśyatas te hutāśanam ||
yasmāt tu dharṣitā cāham apāpā cāpy anāthavat | tasmāt tava vadhārthaṃ vai samutpatsyāmy ahaṃ punaḥ ||
na hi śakyaḥ striyā pāpa hantuṃ tvaṃ tu viśeṣataḥ | śāpe tvayi mayotsṛṣṭe tapasaś ca vyayo bhavet ||
yadi tv asti mayā kiṃ cit kṛtaṃ dattaṃ hutaṃ tathā | tena hy ayonijā sādhvī bhaveyaṃ dharmiṇaḥ sutā ||
evam uktvā praviṣṭā sā jvalantaṃ vai hutāśanam | papāta ca divo divyā puṣpavṛṣṭiḥ samantataḥ ||
Тогда Равана, мучимый стрелой Камы, сошёл с вершины виманы и сказал этой великообетной девушке: «Ты горда, прекраснобёдрая, раз у тебя такая мысль. Накопление дхармы сияет у стариков, о ланеглазая. Ты, наделённая всеми качествами, красавица трёх миров, не должна в юности принимать старческий устав. И кто тот, кого ты называешь Вишну? Доблестью, тапасом, наслаждением и силой он не равен мне, благая, а ты желаешь его, женщина». «Нет, нет, не так», — сказала ему девушка, но ракшас коснулся её волос кончиками пальцев. Тогда разгневанная Ведавати отсекла рукой свои волосы, возложила огонь и, поспешив к смерти, сказала: «О неблагородный ракшас, после твоего оскорбления для меня теперь нет жизни. Поэтому я войду в огонь на твоих глазах. Поскольку я, безгрешная и словно беззащитная, была оскорблена тобой, я снова рожусь именно ради твоей гибели. Женщине невозможно убить тебя, грешник, а если я выпущу на тебя проклятие, мой тапас будет истрачен. Если же есть во мне хоть что-то сделанное, данное или принесённое в жертву, то силой этого пусть я, чистая, не рождённая из лона, стану дочерью праведного». Сказав так, она вошла в пылающий огонь, и со всех сторон с неба пролился божественный цветочный дождь.
8030f9eb1876 · published Jun 22, 2026, 12:00:00 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Равана не способен признать превосходство Вишну и потому оскорбляет чистоту Ведавати. Она не тратит тапас на проклятие, а обращает его в будущую дхармическую развязку: родиться снова как причина гибели насильника.