तेषाम् एवं ब्रुवाणानां वानराणां च रक्षसाम् । हनूमत्प्रणतो भूत्वा राघवं वाक्यम् अब्रवीत् ॥
स्नेहो मे परमो राजंस् त्वयि नित्यं प्रतिष्ठितः । भक्तिश् च नियता वीर भावो नान्यत्र गच्छति ॥
यावद् रामकथां वीर श्रोष्ये ऽहं पृथिवीतले । तावच् छरीरे वत्स्यन्तु मम प्राणा न संशयः ॥
एवं ब्रुवाणं राजेन्द्रो हनूमन्तम् अथासनात् । उत्थाय च परिष्वज्य वाक्यम् एतद् उवाच ह ॥
एवम् एतत् कपिश्रेष्ठ भविता नात्र संशयः । लोका हि यावत् स्थास्यन्ति तावत् स्थास्यति मे कथा ॥
चरिष्यति कथा यावल् लोकान् एषा हि मामिका । तावच् छरीरे वत्स्यन्ति प्राणास् तव न संशयः ॥
ततो ऽस्य हारं चन्द्राभं मुच्य कण्ठात् स राघवः । वैदूर्यतरलं स्नेहाद् आबबन्धे हनूमति ॥
तेनोरसि निबद्धेन हारेण स महाकपिः । रराज हेमशैलेन्द्रश् चन्द्रेणाक्रान्तमस्तकः ॥
teṣām evaṃ bruvāṇānāṃ vānarāṇāṃ ca rakṣasām | hanūmatpraṇato bhūtvā rāghavaṃ vākyam abravīt ||
sneho me paramo rājaṃs tvayi nityaṃ pratiṣṭhitaḥ | bhaktiś ca niyatā vīra bhāvo nānyatra gacchati ||
yāvad rāmakathāṃ vīra śroṣye 'haṃ pṛthivītale | tāvac charīre vatsyantu mama prāṇā na saṃśayaḥ ||
evaṃ bruvāṇaṃ rājendro hanūmantam athāsanāt | utthāya ca pariṣvajya vākyam etad uvāca ha ||
evam etat kapiśreṣṭha bhavitā nātra saṃśayaḥ | lokā hi yāvat sthāsyanti tāvat sthāsyati me kathā ||
cariṣyati kathā yāval lokān eṣā hi māmikā | tāvac charīre vatsyanti prāṇās tava na saṃśayaḥ ||
tato 'sya hāraṃ candrābhaṃ mucya kaṇṭhāt sa rāghavaḥ | vaidūryataralaṃ snehād ābabandhe hanūmati ||
tenorasi nibaddhena hāreṇa sa mahākapiḥ | rarāja hemaśailendraś candreṇākrāntamastakaḥ ||
Когда обезьяны и ракшасы так говорили, Хануман поклонился Рагхаве и сказал: «О царь, моя высшая любовь всегда утверждена в тебе. О герой, моя преданность постоянна, и чувство не идёт никуда больше. Пока я буду слышать на земле рассказ о Раме, пусть до тех пор мои дыхания живут в теле, без сомнения». Тогда царь царей встал с сиденья, обнял Ханумана, говорившего так, и сказал: «Так и будет, о лучший из обезьян, в этом нет сомнения. Пока будут стоять миры, столько же будет стоять мой рассказ. Пока эта моя история будет распространяться по мирам, до тех пор твои дыхания будут жить в теле, без сомнения». Затем Рагхава из любви снял со своей шеи ожерелье, подобное луне и сияющее вайдурьями, и надел его на Ханумана. С этим ожерельем, закреплённым на груди, великий обезьяний герой сиял как царь золотых гор, чья вершина увенчана луной.
ce47d5986327 · published Jun 22, 2026, 12:00:00 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Просьба Ханумана раскрывает чистую форму бессмертия: не жить ради себя, а жить, пока звучит имя и деяние Рамы. Ответ Рамы делает его жизнь неразрывной с самой Рама-катхой.