राक्षसा ऊचुः
आक्रीडो ऽयं कुबेरस्य दयितः पुरुषर्षभ ॥
नेह शक्यं मनुष्येण विहर्तुं मर्त्यधर्मिणा ॥
देवर्षयस् तथा यक्षा देवाश् चात्र वृकोदर ॥
आमन्त्र्य यक्षप्रवरं पिबन्ति विहरन्ति च ॥
गन्धर्वाप्सरसश् चैव विहरन्त्य् अत्र पाण्डव ॥
अन्यायेनेह यः कश् चिद् अवमन्य धनेश्वरम् ॥
विहर्तुम् इच्छेद् दुर्वृत्तः स विनश्येद् असंशयम् ॥
तम् अनादृत्य पद्मानि जिहीर्षसि बलाद् इतः ॥
धर्मराजस्य चात्मानं ब्रवीषि भ्रातरं कथम् ॥
rākṣasā ūcuḥ
ākrīḍo 'yaṃ kuberasya dayitaḥ puruṣarṣabha ||
neha śakyaṃ manuṣyeṇa vihartuṃ martyadharmiṇā ||
devarṣayas tathā yakṣā devāś cātra vṛkodara ||
āmantrya yakṣapravaraṃ pibanti viharanti ca ||
gandharvāpsarasaś caiva viharanty atra pāṇḍava ||
anyāyeneha yaḥ kaś cid avamanya dhaneśvaram ||
vihartum icched durvṛttaḥ sa vinaśyed asaṃśayam ||
tam anādṛtya padmāni jihīrṣasi balād itaḥ ||
dharmarājasya cātmānaṃ bravīṣi bhrātaraṃ katham ||
The rakshasas said: 'This is the beloved place of Vaishravana, inaccessible to men. Here gods, yakshas, gandharvas, and apsaras take their pleasure. One may not take flowers from the lake of the lord of wealth without his permission. Therefore abandon this intention, O Pandava.'
99df77210278 · publicado 16 jul 2026, 17:09:16 UTC
Disponible enRUENPasa de verso en verso con
The guardians speak the language of order: there is an owner, there is a limit, there is permission. In the epic, dharma often shows itself precisely this way — through a boundary the hero must not cross blindly.