कर्ण मद्वचनं तात शृणु सत्यभृतां वर ॥
ब्रुवतो ऽद्य महाबाहो सौहृदात् परमं हितम् ॥
उपायास्यति शक्रस् त्वां पाण्डवानां हितेप्सया ॥
ब्राह्मणच्छद्मना कर्ण कुण्डलापजिहीर्षया ॥
विदितं तेन शीलं ते सर्वस्य जगतस् तथा ॥
यथा त्वं भिक्षितः सद्भिर् ददास्य् एव न याचसे ॥
त्वं हि तात ददास्य् एव ब्राह्मणेभ्यः प्रयाचितः ॥
वित्तं यच् चान्यद् अप्य् आहुर् न प्रत्याख्यासि कर्हि चित् ॥
तं त्वाम् एवंविधं ज्ञात्वा स्वयं वै पाकशासनः ॥
आगन्ता कुण्डलार्थाय कवचं चैव भिक्षितुम् ॥
तस्मै प्रयाचमानाय न देये कुण्डले त्वया ॥
अनुनेयः परं शक्त्या श्रेय एतद् धि ते परम् ॥
कुण्डलार्थे ब्रुवंस् तात कारणैर् बहुभिस् त्वया ॥
अन्यैर् बहुविधैर् वित्तैः स निवार्यः पुनः पुनः ॥
रत्नैः स्त्रीभिस् तथा भोगैर् धनैर् बहुविधैर् अपि ॥
निदर्शनैश् च बहुभिः कुण्डलेप्सुः पुरंदरः ॥
यदि दास्यसि कर्ण त्वं सहजे कुण्डले शुभे ॥
आयुषः प्रक्षयं गत्वा मृत्योर् वशम् उपेष्यसि ॥
कवचेन च संयुक्तः कुण्डलाभ्यां च मानद ॥
अवध्यस् त्वं रणे ऽरीणाम् इति विद्धि वचो मम ॥
अमृताद् उत्थितं ह्य् एतद् उभयं रत्नसंभवम् ॥
तस्माद् रक्ष्यं त्वया कर्ण जीवितं चेत् प्रियं तव ॥
karṇa madvacanaṃ tāta śṛṇu satyabhṛtāṃ vara ||
bruvato 'dya mahābāho sauhṛdāt paramaṃ hitam ||
upāyāsyati śakras tvāṃ pāṇḍavānāṃ hitepsayā ||
brāhmaṇacchadmanā karṇa kuṇḍalāpajihīrṣayā ||
viditaṃ tena śīlaṃ te sarvasya jagatas tathā ||
yathā tvaṃ bhikṣitaḥ sadbhir dadāsy eva na yācase ||
tvaṃ hi tāta dadāsy eva brāhmaṇebhyaḥ prayācitaḥ ||
vittaṃ yac cānyad apy āhur na pratyākhyāsi karhi cit ||
taṃ tvām evaṃvidhaṃ jñātvā svayaṃ vai pākaśāsanaḥ ||
āgantā kuṇḍalārthāya kavacaṃ caiva bhikṣitum ||
tasmai prayācamānāya na deye kuṇḍale tvayā ||
anuneyaḥ paraṃ śaktyā śreya etad dhi te param ||
kuṇḍalārthe bruvaṃs tāta kāraṇair bahubhis tvayā ||
anyair bahuvidhair vittaiḥ sa nivāryaḥ punaḥ punaḥ ||
ratnaiḥ strībhis tathā bhogair dhanair bahuvidhair api ||
nidarśanaiś ca bahubhiḥ kuṇḍalepsuḥ puraṃdaraḥ ||
yadi dāsyasi karṇa tvaṃ sahaje kuṇḍale śubhe ||
āyuṣaḥ prakṣayaṃ gatvā mṛtyor vaśam upeṣyasi ||
kavacena ca saṃyuktaḥ kuṇḍalābhyāṃ ca mānada ||
avadhyas tvaṃ raṇe 'rīṇām iti viddhi vaco mama ||
amṛtād utthitaṃ hy etad ubhayaṃ ratnasaṃbhavam ||
tasmād rakṣyaṃ tvayā karṇa jīvitaṃ cet priyaṃ tava ||
Surya said: "Karna, hear my word, best for you, spoken out of friendship. Shakra will come to you for the good of the Pandavas, in the guise of a brahmin, wishing to take away your earrings. He knows your nature, known to the whole world: when the good ask, you give and do not ask for anything back. Therefore Pakashasana himself will come to beg for the earrings and the armor. Do not give them up. With all your strength appease him, and turn him away again and again with many arguments and other riches: jewels, women, pleasures, wealth, and examples. If you give up the earrings and armor born with your body, the span of your life will be shortened, and you will fall into the power of death. With the armor and earrings you are invulnerable to enemies in battle. These two treasures arose from amrita. Therefore guard them, Karna, if life is dear to you."
da7fd590e0ed · publicado 16 jul 2026, 17:33:40 UTC
Disponible enRUENPasa de verso en verso con
Surya speaks as a father: he knows Karna's glory, but he also sees the price of that glory. A gift that makes no distinction of circumstance can become a path to one's own ruin.