युगमध्ये तु भल्लैस् तु ततः स सधनुः कृपः ॥
तम् आशु निशितैः पार्थं बिभेद दशभिः शरैः ॥
ततः पार्थो महातेजा विशिखान् अग्नितेजसः ॥
चिक्षेप समरे क्रुद्धस् त्रयोदश शिलाशितान् ॥
अथास्य युगम् एकेन चतुर्भिश् चतुरो हयान् ॥
षष्ठेन च शिरः कायाच् छरेण रथसारथेः ॥
त्रिभिस् त्रिवेणुं समरे द्वाभ्याम् अक्षौ महाबलः ॥
द्वादशेन तु भल्लेन चकर्तास्य ध्वजं तथा ॥
ततो वज्रनिकाशेन फल्गुनः प्रहसन्न् इव ॥
त्रयोदशेनेन्द्रसमः कृपं वक्षस्य् अताडयत् ॥
स छिन्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः ॥
गदापाणिर् अवप्लुत्य तूर्णं चिक्षेप तां गदाम् ॥
सा तु मुक्ता गदा गुर्वी कृपेण सुपरिष्कृता ॥
अर्जुनेन शरैर् नुन्ना प्रतिमार्गम् अथागमत् ॥
ततो योधाः परीप्सन्तः शारद्वतम् अमर्षणम् ॥
सर्वतः समरे पार्थं शरवर्षैर् अवाकिरन् ॥
ततो विराटस्य सुतः सव्यम् आवृत्य वाजिनः ॥
यमकं मण्डलं कृत्वा तान् योधान् प्रत्यवारयत् ॥
ततः कृपम् उपादाय विरथं ते नरर्षभाः ॥
अपाजह्रुर् महावेगाः कुन्तीपुत्राद् धनंजयात् ॥
yugamadhye tu bhallais tu tataḥ sa sadhanuḥ kṛpaḥ ||
tam āśu niśitaiḥ pārthaṃ bibheda daśabhiḥ śaraiḥ ||
tataḥ pārtho mahātejā viśikhān agnitejasaḥ ||
cikṣepa samare kruddhas trayodaśa śilāśitān ||
athāsya yugam ekena caturbhiś caturo hayān ||
ṣaṣṭhena ca śiraḥ kāyāc chareṇa rathasāratheḥ ||
tribhis triveṇuṃ samare dvābhyām akṣau mahābalaḥ ||
dvādaśena tu bhallena cakartāsya dhvajaṃ tathā ||
tato vajranikāśena phalgunaḥ prahasann iva ||
trayodaśenendrasamaḥ kṛpaṃ vakṣasy atāḍayat ||
sa chinnadhanvā viratho hatāśvo hatasārathiḥ ||
gadāpāṇir avaplutya tūrṇaṃ cikṣepa tāṃ gadām ||
sā tu muktā gadā gurvī kṛpeṇa supariṣkṛtā ||
arjunena śarair nunnā pratimārgam athāgamat ||
tato yodhāḥ parīpsantaḥ śāradvatam amarṣaṇam ||
sarvataḥ samare pārthaṃ śaravarṣair avākiran ||
tato virāṭasya sutaḥ savyam āvṛtya vājinaḥ ||
yamakaṃ maṇḍalaṃ kṛtvā tān yodhān pratyavārayat ||
tataḥ kṛpam upādāya virathaṃ te nararṣabhāḥ ||
apājahrur mahāvegāḥ kuntīputrād dhanaṃjayāt ||
Kripa nonetheless continued the fight and wounded Partha again. Then Arjuna loosed thirteen arrows: with some he struck the yoke and the horses, with another he took off the charioteer’s head, with others he smashed the axles and the banner, and with the last he pierced Kripa’s chest. Deprived of his chariot, Kripa leaped to the ground with a mace and hurled it at Arjuna, but Partha turned it back with his arrows. Then the Kuru warriors hurried to shield Gautama and showered Dhananjaya with arrows. Uttara swiftly wheeled the horses in circles, and the Kurus carried Kripa away from Partha, now left without his chariot.’
484c64f90ca5 · publicado 16 jul 2026, 18:42:55 UTC
Disponible enRUENPasa de verso en verso con
Kripa is saved not by any weakness in Arjuna but by the loyalty of his comrades. Even on the wrong side, bonds of duty remain, and the text refuses to flatten people into a single trait.