संजय उवाच
कर्णस्य मतम् आज्ञाय पुत्रस् ते भरतर्षभ ॥
योगम् आज्ञापयाम् आस नान्दीतूर्यपुरःसरम् ॥
महत्य् अपररात्रे तु तव पुत्रस्य मारिष ॥
योगो योगेति सहसा प्रादुरासीन् महास्वनः ॥
नागानां कल्पमानानां रथानां च वरूथिनाम् ॥
संनह्यतां पदातीनां वाजिनां च विशां पते ॥
क्रोशतां चापि योधानां त्वरितानां परस्परम् ॥
बभूव तुमुलः शब्दो दिवस्पृक् सुमहांस् तदा ॥
ततः श्वेतपताकेन बालार्काकारवाजिना ॥
हेमपृष्ठेन धनुषा हस्तिकक्ष्येण केतुना ॥
तूणेन शरपूर्णेन साङ्गदेन वरूथिना ॥
शतघ्नीकिङ्किणीशक्तिशूलतोमरधारिणा ॥
कार्मुकेणोपपन्नेन विमलादित्यवर्चसा ॥
रथेनातिपताकेन सूतपुत्रो व्यदृश्यत ॥
धमन्तं वारिजं तात हेमजालविभूषितम् ॥
विधुन्वानं महच् चापं कार्तस्वरविभूषितम् ॥
दृष्ट्वा कर्णं महेष्वासं रथस्थं रथिनां वरम् ॥
भानुमन्तम् इवोद्यन्तं तमो घ्नन्तं सहस्रशः ॥
न भीष्मव्यसनं के चिन् नापि द्रोणस्य मारिष ॥
नान्येषां पुरुषव्याघ्र मेनिरे तत्र कौरवाः ॥
ततस् तु त्वरयन् योधाञ् शङ्खशब्देन मारिष ॥
कर्णो निष्कासयाम् आस कौरवाणां वरूथिनीम् ॥
saṃjaya uvāca
karṇasya matam ājñāya putras te bharatarṣabha ||
yogam ājñāpayām āsa nāndītūryapuraḥsaram ||
mahaty apararātre tu tava putrasya māriṣa ||
yogo yogeti sahasā prādurāsīn mahāsvanaḥ ||
nāgānāṃ kalpamānānāṃ rathānāṃ ca varūthinām ||
saṃnahyatāṃ padātīnāṃ vājināṃ ca viśāṃ pate ||
krośatāṃ cāpi yodhānāṃ tvaritānāṃ parasparam ||
babhūva tumulaḥ śabdo divaspṛk sumahāṃs tadā ||
tataḥ śvetapatākena bālārkākāravājinā ||
hemapṛṣṭhena dhanuṣā hastikakṣyeṇa ketunā ||
tūṇena śarapūrṇena sāṅgadena varūthinā ||
śataghnīkiṅkiṇīśaktiśūlatomaradhāriṇā ||
kārmukeṇopapannena vimalādityavarcasā ||
rathenātipatākena sūtaputro vyadṛśyata ||
dhamantaṃ vārijaṃ tāta hemajālavibhūṣitam ||
vidhunvānaṃ mahac cāpaṃ kārtasvaravibhūṣitam ||
dṛṣṭvā karṇaṃ maheṣvāsaṃ rathasthaṃ rathināṃ varam ||
bhānumantam ivodyantaṃ tamo ghnantaṃ sahasraśaḥ ||
na bhīṣmavyasanaṃ ke cin nāpi droṇasya māriṣa ||
nānyeṣāṃ puruṣavyāghra menire tatra kauravāḥ ||
tatas tu tvarayan yodhāñ śaṅkhaśabdena māriṣa ||
karṇo niṣkāsayām āsa kauravāṇāṃ varūthinīm ||
Санджая сказал: «Поняв волю Карны, твой сын, о бык Бхаратов, велел готовиться под звуки благих труб. Глубокой предрассветной ночью у твоего сына, о почтенный, внезапно раздался великий клич: “Готовьтесь! Готовьтесь!” Когда снаряжали слонов, боевые колесницы, пеших воинов и коней, о владыка людей, когда спешащие воины перекликались друг с другом, поднялся огромный шум, достигавший неба. Затем показался сын суты на колеснице с белым знаменем, с конями, подобными утреннему солнцу, с золотым луком, со знаменем со слоновым знаком, с колчаном, полным стрел, с наручами и защитой, с шатагхни, колокольчиками, шакти, копьями и томарами, с луком, сияющим чистым солнечным блеском, на многостяжной ратхе. Он трубил в раковину, украшенную золотой сеткой, дитя, и потрясал великим луком, украшенным чистым золотом. Увидев Карну, великого лучника, лучшего из колесничих, стоящего на ратхе, словно восходящее сияющее солнце, разгоняющее тьму тысячами лучей, Кауравы тогда, о тигр среди людей, не помнили ни беды Бхишмы, ни беды Дроны, ни других потерь. Затем Карна, торопя воинов звуком раковины, о почтенный, вывел войско Кауравов».
bb42b0df2364 · publicado 20 jun 2026, 3:43:30 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Появление Карны действует на войско как восход солнца: память о поражениях на мгновение закрывается блеском нового предводителя. Но это воодушевление держится на видимости силы, а не на очищенной цели.