उत शल्य विजानीहि हन्त भूयो ब्रवीमि ते ॥
यद् अप्य् अन्यो ऽब्रवीद् वाक्यं बाह्लीकानां विकुत्सितम् ॥
सती पुरा हृता का चिद् आरट्टा किल दस्युभिः ॥
अधर्मतश् चोपयाता सा तान् अभ्यशपत् ततः ॥
बालां बन्धुमतीं यन् माम् अधर्मेणोपगच्छथ ॥
तस्मान् नार्यो भविष्यन्ति बन्धक्यो वै कुलेषु वः ॥
न चैवास्मात् प्रमोक्ष्यध्वं घोरात् पापान् नराधमाः ॥
कुरवः सहपाञ्चालाः शाल्वा मत्स्याः सनैमिषाः ॥
कोसलाः काशयो ऽङ्गाश् च कलिङ्गा मगधास् तथा ॥
चेदयश् च महाभागा धर्मं जानन्ति शाश्वतम् ॥
नानादेशेषु सन्तश् च प्रायो बाह्या लयाद् ऋते ॥
आ मत्स्येभ्यः कुरुपाञ्चालदेश्या; आ नैमिषाच् चेदयो ये विशिष्टाः ॥
धर्मं पुराणम् उपजीवन्ति सन्तो; मद्रान् ऋते पञ्चनदांश् च जिह्मान् ॥
एवं विद्वन् धर्मकथांश् च राजंस्; तूष्णींभूतो जडवच् छल्य भूयाः ॥
त्वं तस्य गोप्ता च जनस्य राजा; षड्भागहर्ता शुभदुष्कृतस्य ॥
अथ वा दुष्कृतस्य त्वं हर्ता तेषाम् अरक्षिता ॥
रक्षिता पुण्यभाग् राजा प्रजानां त्वं त्व् अपुण्यभाक् ॥
पूज्यमाने पुरा धर्मे सर्वदेशेषु शाश्वते ॥
धर्मं पाञ्चनदं दृष्ट्वा धिग् इत्य् आह पितामहः ॥
व्रात्यानां दाशमीयानां कृते ऽप्य् अशुभकर्मणाम् ॥
इति पाञ्चनदं धर्मम् अवमेने पितामहः ॥
स्वधर्मस्थेषु वर्णेषु सो ऽप्य् एतं नाभिपूजयेत् ॥
उत शल्य विजानीहि हन्त भूयो ब्रवीमि ते ॥
कल्माषपादः सरसि निमज्जन् राक्षसो ऽब्रवीत् ॥
क्षत्रियस्य मलं भैक्षं ब्राह्मणस्यानृतं मलम् ॥
मलं पृथिव्या बाह्लीकाः स्त्रीणां मद्रस्त्रियो मलम् ॥
निमज्जमानम् उद्धृत्य कश् चिद् राजा निशाचरम् ॥
अपृच्छत् तेन चाख्यातं प्रोक्तवान् यन् निबोध तत् ॥
मानुषाणां मलं म्लेच्छा म्लेच्छानां मौष्टिका मलम् ॥
मौष्टिकानां मलं शण्डाः शण्डानां राजयाजकाः ॥
राजयाजकयाज्यानां मद्रकाणां च यन् मलम् ॥
तद् भवेद् वै तव मलं यद्य् अस्मान् न विमुञ्चसि ॥
इति रक्षोपसृष्टेषु विषवीर्यहतेषु च ॥
राक्षसं भेषजं प्रोक्तं संसिद्धं वचनोत्तरम् ॥
uta śalya vijānīhi hanta bhūyo bravīmi te ||
yad apy anyo 'bravīd vākyaṃ bāhlīkānāṃ vikutsitam ||
satī purā hṛtā kā cid āraṭṭā kila dasyubhiḥ ||
adharmataś copayātā sā tān abhyaśapat tataḥ ||
bālāṃ bandhumatīṃ yan mām adharmeṇopagacchatha ||
tasmān nāryo bhaviṣyanti bandhakyo vai kuleṣu vaḥ ||
na caivāsmāt pramokṣyadhvaṃ ghorāt pāpān narādhamāḥ ||
kuravaḥ sahapāñcālāḥ śālvā matsyāḥ sanaimiṣāḥ ||
kosalāḥ kāśayo 'ṅgāś ca kaliṅgā magadhās tathā ||
cedayaś ca mahābhāgā dharmaṃ jānanti śāśvatam ||
nānādeśeṣu santaś ca prāyo bāhyā layād ṛte ||
ā matsyebhyaḥ kurupāñcāladeśyā; ā naimiṣāc cedayo ye viśiṣṭāḥ ||
dharmaṃ purāṇam upajīvanti santo; madrān ṛte pañcanadāṃś ca jihmān ||
evaṃ vidvan dharmakathāṃś ca rājaṃs; tūṣṇīṃbhūto jaḍavac chalya bhūyāḥ ||
tvaṃ tasya goptā ca janasya rājā; ṣaḍbhāgahartā śubhaduṣkṛtasya ||
atha vā duṣkṛtasya tvaṃ hartā teṣām arakṣitā ||
rakṣitā puṇyabhāg rājā prajānāṃ tvaṃ tv apuṇyabhāk ||
pūjyamāne purā dharme sarvadeśeṣu śāśvate ||
dharmaṃ pāñcanadaṃ dṛṣṭvā dhig ity āha pitāmahaḥ ||
vrātyānāṃ dāśamīyānāṃ kṛte 'py aśubhakarmaṇām ||
iti pāñcanadaṃ dharmam avamene pitāmahaḥ ||
svadharmastheṣu varṇeṣu so 'py etaṃ nābhipūjayet ||
uta śalya vijānīhi hanta bhūyo bravīmi te ||
kalmāṣapādaḥ sarasi nimajjan rākṣaso 'bravīt ||
kṣatriyasya malaṃ bhaikṣaṃ brāhmaṇasyānṛtaṃ malam ||
malaṃ pṛthivyā bāhlīkāḥ strīṇāṃ madrastriyo malam ||
nimajjamānam uddhṛtya kaś cid rājā niśācaram ||
apṛcchat tena cākhyātaṃ proktavān yan nibodha tat ||
mānuṣāṇāṃ malaṃ mlecchā mlecchānāṃ mauṣṭikā malam ||
mauṣṭikānāṃ malaṃ śaṇḍāḥ śaṇḍānāṃ rājayājakāḥ ||
rājayājakayājyānāṃ madrakāṇāṃ ca yan malam ||
tad bhaved vai tava malaṃ yady asmān na vimuñcasi ||
iti rakṣopasṛṣṭeṣu viṣavīryahateṣu ca ||
rākṣasaṃ bheṣajaṃ proktaṃ saṃsiddhaṃ vacanottaram ||
Карна говорит дальше: «Знай ещё, Шалья, что другой сказал порицаемое слово о бахликах. Некогда некая достойная женщина из Аратты была похищена разбойниками, и над ней беззаконно надругались. Тогда она прокляла их: ‘За то, что вы беззаконно пришли ко мне, юной и имеющей родных, женщины в ваших родах станут продажными, и вы не освободитесь от этого страшного греха, низшие из людей’. Куру, Панчалы, шальвы, матсьи, наймиши, косалы, каши, анги, калинги, магадхи и великодостойные чеди знают вечную дхарму; добрые люди от страны Матсьев до Куру-Панчалы, от Наймиши до выдающихся чеди живут древней дхармой, кроме мадров и кривых людей Пяти Рек. Зная такие речи о дхарме, Шалья, молчи, как тупой. Ты защитник этого народа и его царь, берущий шестую долю их добрых и дурных дел. Если ты не защищаешь их, то берёшь долю их греха; царь-защитник получает долю заслуги подданных, а ты получаешь долю греха. Когда вечная дхарма прежде почиталась во всех странах, Питамаха, увидев дхарму Пяти Рек, сказал: ‘Позор!’ Он презрел этот обычай отступников и злодеев. Знай ещё: ракшас Калмашапада, погружаясь в озеро, сказал, что милостыня — грязь кшатрия, ложь — грязь брахмана, бахлики — грязь земли, а женщины мадров — грязь женщин. Когда некий царь вытащил погружавшегося ночного странника и спросил его, тот продолжил: ‘Млеччхи — грязь людей, муштики — грязь млеччхов, шанды — грязь муштиков, царские жрецы — грязь шандов; грязь их жертвователей и мадраков станет твоей грязью, если ты не отпустишь нас’. Так было названо ракшасово словесное лекарство для одержимых ракшасами и поражённых ядом».
c8c7ff5242d0 · publicado 20 jun 2026, 5:32:40 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Карна нагромождает проклятия и поговорки, чтобы придать личной злости вид авторитета. Но даже когда в речи звучат слова о дхарме, её тон выдаёт внутреннюю нечистоту говорящего.