निवृत्तम् अथ तं तस्माद् अभिप्रायाद् विचेतसम् ॥
अहम् आमन्त्र्य सुस्निग्धम् अश्वत्थामानम् अब्रुवम् ॥
यः स देवमनुष्येषु प्रमाणं परमं गतः ॥
गाण्डीवधन्वा श्वेताश्वः कपिप्रवरकेतनः ॥
यः साक्षाद् देवदेवेशं शितिकण्ठम् उमापतिम् ॥
द्वंद्वयुद्धे पराजिष्णुस् तोषयाम् आस शंकरम् ॥
यस्मात् प्रियतरो नास्ति ममान्यः पुरुषो भुवि ॥
नादेयं यस्य मे किं चिद् अपि दाराः सुतास् तथा ॥
तेनापि सुहृदा ब्रह्मन् पार्थेनाक्लिष्टकर्मणा ॥
नोक्तपुर्वम् इदं वाक्यं यत् त्वं माम् अभिभाषसे ॥
ब्रह्मचर्यं महद् घोरं चीर्त्वा द्वादशवार्षिकम् ॥
हिमवत्पार्श्वम् अभ्येत्य यो मया तपसार्चितः ॥
समानव्रतचारिण्यां रुक्मिण्यां यो ऽन्वजायत ॥
सनत्कुमारस् तेजस्वी प्रद्युम्नो नाम मे सुतः ॥
तेनाप्य् एतन् महद् दिव्यं चक्रम् अप्रतिमं मम ॥
न प्रार्थितम् अभून् मूढ यद् इदं प्रार्थितं त्वया ॥
रामेणातिबलेनैतन् नोक्तपूर्वं कदा चन ॥
न गदेन न साम्बेन यद् इदं प्रार्थितं त्वया ॥
द्वारकावासिभिश् चान्यैर् वृष्ण्यन्धकमहारथैः ॥
नोक्तपूर्वम् इदं जातु यद् इदं प्रार्थितं त्वया ॥
भारताचार्यपुत्रः सन् मानितः सर्वयादवैः ॥
चक्रेण रथिनां श्रेष्ठ किं नु तात युयुत्ससे ॥
nivṛttam atha taṃ tasmād abhiprāyād vicetasam ||
aham āmantrya susnigdham aśvatthāmānam abruvam ||
yaḥ sa devamanuṣyeṣu pramāṇaṃ paramaṃ gataḥ ||
gāṇḍīvadhanvā śvetāśvaḥ kapipravaraketanaḥ ||
yaḥ sākṣād devadeveśaṃ śitikaṇṭham umāpatim ||
dvaṃdvayuddhe parājiṣṇus toṣayām āsa śaṃkaram ||
yasmāt priyataro nāsti mamānyaḥ puruṣo bhuvi ||
nādeyaṃ yasya me kiṃ cid api dārāḥ sutās tathā ||
tenāpi suhṛdā brahman pārthenākliṣṭakarmaṇā ||
noktapurvam idaṃ vākyaṃ yat tvaṃ mām abhibhāṣase ||
brahmacaryaṃ mahad ghoraṃ cīrtvā dvādaśavārṣikam ||
himavatpārśvam abhyetya yo mayā tapasārcitaḥ ||
samānavratacāriṇyāṃ rukmiṇyāṃ yo 'nvajāyata ||
sanatkumāras tejasvī pradyumno nāma me sutaḥ ||
tenāpy etan mahad divyaṃ cakram apratimaṃ mama ||
na prārthitam abhūn mūḍha yad idaṃ prārthitaṃ tvayā ||
rāmeṇātibalenaitan noktapūrvaṃ kadā cana ||
na gadena na sāmbena yad idaṃ prārthitaṃ tvayā ||
dvārakāvāsibhiś cānyair vṛṣṇyandhakamahārathaiḥ ||
noktapūrvam idaṃ jātu yad idaṃ prārthitaṃ tvayā ||
bhāratācāryaputraḥ san mānitaḥ sarvayādavaiḥ ||
cakreṇa rathināṃ śreṣṭha kiṃ nu tāta yuyutsase ||
«Когда он отступил от этого замысла, смущённый, я ласково обратился к Ашваттхаману и сказал: ‘Тот белоконный владелец Гандивы, со знаменем лучшей обезьяны, кто среди богов и людей достиг высшей меры; тот, кто в поединке удовлетворил самого Господа богов, синешеего супруга Умы Шанкару; тот Партха, неутомимый в делах, мой друг, дороже которого нет для меня другого человека на земле и для которого у меня нет ничего, что я не отдал бы, даже жён и сыновей, — даже он, о брахман, никогда прежде не говорил мне таких слов, какие ты говоришь. Мой сын Прадьюмна, сияющий как Санаткумара, родился у Рукмини, соблюдавшей тот же обет, после того как я двенадцать лет совершал великий суровый обет брахмачарьи и почитал Господа тапасом у склонов Химавата. Но даже он, глупец, не просил у меня этот великий, божественный, несравненный диск, который попросил ты. Даже сверхсильный Рама никогда прежде не говорил такого; ни Гада, ни Самба не просили того, что попросил ты. И другие жители Двараки, махаратхи Вришни и Андхаки, никогда прежде не говорили таких слов, какие сказал ты. Ты сын учителя Бхаратов, почитаемый всеми Ядавами, лучший колесничий. С кем же, сын, ты хочешь сражаться моим диском?’»
d1d2a3a9ea64 · publicado 20 jun 2026, 12:38:14 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Кришна сопоставляет просьбу Ашваттхамана с Арджуной, Баларамой, Прадьюмной и Ядавами. Те, кто ближе и достойнее, не просят Сударшану для самоутверждения; поэтому сама просьба Драуни раскрывает его внутренний разлад.