भीष्म उवाच
स पन्नगपतिस् तत्र प्रययौ ब्राह्मणं प्रति ॥
तम् एव मनसा ध्यायन् कार्यवत्तां विचारयन् ॥
तम् अभिक्रम्य नागेन्द्रो मतिमान् स नरेश्वर ॥
प्रोवाच मधुरं वाक्यं प्रकृत्या धर्मवत्सलः ॥
भो भो क्षाम्याभिभाषे त्वां न रोषं कर्तुम् अर्हसि ॥
इह त्वम् अभिसंप्राप्तः कस्यार्थे किं प्रयोजनम् ॥
आभिमुख्याद् अभिक्रम्य स्नेहात् पृच्छामि ते द्विज ॥
विविक्ते गोमतीतीरे किं वा त्वं पर्युपाससे ॥
bhīṣma uvāca
sa pannagapatis tatra prayayau brāhmaṇaṃ prati ||
tam eva manasā dhyāyan kāryavattāṃ vicārayan ||
tam abhikramya nāgendro matimān sa nareśvara ||
provāca madhuraṃ vākyaṃ prakṛtyā dharmavatsalaḥ ||
bho bho kṣāmyābhibhāṣe tvāṃ na roṣaṃ kartum arhasi ||
iha tvam abhisaṃprāptaḥ kasyārthe kiṃ prayojanam ||
ābhimukhyād abhikramya snehāt pṛcchāmi te dvija ||
vivikte gomatītīre kiṃ vā tvaṃ paryupāsase ||
Бхишма сказал: «Тогда владыка змеев пошёл к брахману, размышляя именно о нём и обдумывая важность его дела. Подойдя к нему, разумный владыка нагов, по природе любящий дхарму, сказал мягкие слова: “О, прости, я обращаюсь к тебе; ты не должен гневаться. Ради чего ты пришёл сюда? Какова твоя цель? Я открыто подошёл к тебе и спрашиваю из дружбы, дваждырождённый: чего ты ожидаешь на уединённом берегу Гомати?”»
d880cc2418b1 · publicado 21 jun 2026, 3:03:47 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Падманабха подходит к брахману не как могущественный хозяин, а как dharma-vatsala, любящий дхарму. Его первый тон — почтительность и забота о цели гостя.