शेष उवाच
एवं ब्रुवन्तं तं दृष्ट्वा हनूमान्निजगाद तम् । प्रहसन्निर्भिया वाण्या महेशानं सुतोषितम्
रघुनाथप्रसादेन सर्वं मेऽस्ति महेश्वर । तथापि याचे हि वरं त्वत्तः समरतोषितात्
एष पुष्कलसंज्ञो नः समरे पतितो हतः । तथैव रामावरजः शत्रुघ्नो मूर्च्छितो रणे
अन्ये च वीरा बहवः पतिताः शरविक्षताः । मूर्च्छिताः पतिताः केचित्तान्रक्ष स्वगणैः सह । यथा चैतान्महाभूता वेतालाश्च पिशाचकाः । न हरन्ति न खादन्ति श्वशृगालादयस्तथा
एतेषां वपुषो भेदो न भवेत्त्वं तथावर । यावदिन्द्रगणं जित्वानयामि द्रोणपर्वतम्
तत्रस्था ओषधीर्वापि नीत्वा संस्थापितान्भटान् । जीवयामि बलात्सर्वास्तावत्त्वं रक्ष सर्वशः
एष गच्छामि तं नेतुं द्रोणं पर्वतसत्तमम् । यस्मिन्वसन्त्योषधयः प्राणिसञ्जीवनकराः
एतद्वचः समाकर्ण्य तथेति निजगाद तम् । याहि शीघ्रं नगं तं तु रक्षामि त्वद्धटान्मृतान्
तच्छ्रुत्वा वाक्यमीशस्य जगाम द्रोणपर्वतम् । द्वीपान्सर्वानतिक्रम्य जगाम क्षीरसागरम्
अत्र तु स्वगणैश्चायं रक्षति स्म शिवो महान् । श्मशानं तद्गणैः स्वीयैर्महाबलपराक्रमैः
हनूमान्द्रोणमासाद्य द्रोणं नाम महागिरिम् । लाङ्गूले तं निधायाशु प्रतस्थे रणमण्डलम्
तं नेतुमुद्यते विप्र चकम्पे स च पर्वतः । कम्पमानं तु तं दृष्ट्वा तत्रस्था देवतागणाः
हाहेति कृत्वा प्रोचुस्ते किमिदं भविता गिरौ । एवं कृत्वा सुराः सर्वे संहता ददृशुः कपिम् । मुञ्चैनमिति तं प्रोच्य जघ्नुः शस्त्रास्त्रकोटिभिः
तान्सर्वान्निघ्नतो दृष्ट्वा हनूमान्कुपितो भृशम् । जघान तान्क्षणाद्वीरः शक्रः सर्वासुरान्यथा
केचित्पदा हतास्तत्र केचित्करविमर्दिताः । लाङ्गूलेन हताः केचित्केचिच्छृङ्गेण चाहताः
evaṃ bruvantaṃ taṃ dṛṣṭvā hanūmānnijagāda tam | prahasannirbhiyā vāṇyā maheśānaṃ sutoṣitam
raghunāthaprasādena sarvaṃ me'sti maheśvara | tathāpi yāce hi varaṃ tvattaḥ samaratoṣitāt
eṣa puṣkalasaṃjño naḥ samare patito hataḥ | tathaiva rāmāvarajaḥ śatrughno mūrcchito raṇe
anye ca vīrā bahavaḥ patitāḥ śaravikṣatāḥ | mūrcchitāḥ patitāḥ kecittānrakṣa svagaṇaiḥ saha | yathā caitānmahābhūtā vetālāśca piśācakāḥ | na haranti na khādanti śvaśṛgālādayastathā
eteṣāṃ vapuṣo bhedo na bhavettvaṃ tathāvara | yāvadindragaṇaṃ jitvānayāmi droṇaparvatam
tatrasthā oṣadhīrvāpi nītvā saṃsthāpitānbhaṭān | jīvayāmi balātsarvāstāvattvaṃ rakṣa sarvaśaḥ
eṣa gacchāmi taṃ netuṃ droṇaṃ parvatasattamam | yasminvasantyoṣadhayaḥ prāṇisañjīvanakarāḥ
etadvacaḥ samākarṇya tatheti nijagāda tam | yāhi śīghraṃ nagaṃ taṃ tu rakṣāmi tvaddhaṭānmṛtān
tacchrutvā vākyamīśasya jagāma droṇaparvatam | dvīpānsarvānatikramya jagāma kṣīrasāgaram
atra tu svagaṇaiścāyaṃ rakṣati sma śivo mahān | śmaśānaṃ tadgaṇaiḥ svīyairmahābalaparākramaiḥ
hanūmāndroṇamāsādya droṇaṃ nāma mahāgirim | lāṅgūle taṃ nidhāyāśu pratasthe raṇamaṇḍalam
taṃ netumudyate vipra cakampe sa ca parvataḥ | kampamānaṃ tu taṃ dṛṣṭvā tatrasthā devatāgaṇāḥ
hāheti kṛtvā procuste kimidaṃ bhavitā girau | evaṃ kṛtvā surāḥ sarve saṃhatā dadṛśuḥ kapim | muñcainamiti taṃ procya jaghnuḥ śastrāstrakoṭibhiḥ
tānsarvānnighnato dṛṣṭvā hanūmānkupito bhṛśam | jaghāna tānkṣaṇādvīraḥ śakraḥ sarvāsurānyathā
kecitpadā hatāstatra kecitkaravimarditāḥ | lāṅgūlena hatāḥ kecitkecicchṛṅgeṇa cāhatāḥ
«Увидев его, говорящего так, Хануман сказал, усмехаясь, бесстрашной речью Махешане, весьма довольному: „Милостью владыки Рагху всё у меня есть, о Махешвара; и всё же прошу я дар у тебя, довольного битвой. Этот, именуемый Пушкалой, наш [герой], пал в битве, убит; так же и младший брат Рамы Шатругхна — в беспамятстве в битве. Другие многие герои пали, израненные стрелами; иные впали в беспамятство. Храни их со своими ганами — дабы великие бхуты, веталы и пишачи не уносили их, и псы, шакалы и прочие не поедали; и дабы не было порчи их телам — так огради их, покуда я, победив воинство Индры, принесу гору Дрону. Принеся растущие там целебные травы, оживлю я силою всех воинов, сохранённых [тобою]; дотоле храни их со всех сторон. Вот иду я принести Дрону, лучшую из гор, на которой обитают целебные травы, оживляющие существ“. Услышав это слово, [Шива] сказал ему: „Да будет так; иди быстро к той горе, а я сохраню твоих мёртвых воинов“. Услышав то слово Владыки, пошёл он к горе Дроне; миновав все острова, дошёл он до Молочного океана. Здесь же великий Шива со своими ганами хранил поле смерти — теми своими ганами, великими силою и доблестью. Хануман, достигнув Дроны, великой горы по имени Дрона, быстро возложил её на хвост и двинулся на поле битвы. Когда он изготовился унести её, о брахман, содрогнулась та гора; увидев её содрогающейся, сонмы божеств, бывших там, воскликнули: „Увы!“ — и сказали: „Что станет с горою?“ Сплотившись, все боги увидели обезьяну и, сказав: „Отпусти её!“ — ударили его мириадами оружия и стрел.»
2e8538b24f7c · publicado 3 sept 2026, 4:13:47 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
У просящего дар нет своей нужды: он просит сохранить чужие тела от зверей и нечисти. И сторожить убитых остаётся тот, чей слуга их убил, — Шива соглашается без спора. Так противник становится хранителем, пока Хануман идёт за горой.