मम पारे समुद्रस्य लङ्का नाम पुरी शुभा । संपूर्णा राक्षसैर् घोरैर् यथेन्द्रस्यामरावती ॥
प्राकारेण परिक्षिप्ता पाण्डुरेण विराजिता । हेमकक्ष्या पुरी रम्या वैदूर्यमय तोरणा ॥
हस्त्यश्वरथसंभाधा तूर्यनादविनादिता । सर्वकामफलैर् वृक्षैः संकुलोद्यानशोभिता ॥
तत्र त्वं वसती सीते राजपुत्रि मया सह । न स्रमिष्यसि नारीणां मानुषीणां मनस्विनि ॥
भुञ्जाना मानुषान् भोगान् दिव्यांश् च वरवर्णिनि । न स्मरिष्यसि रामस्य मानुषस्य गतायुषः ॥
स्थापयित्वा प्रियं पुत्रं राज्ञा दशरथेन यः । मन्दवीर्यः सुतो ज्येष्ठस् ततः प्रस्थापितो वनम् ॥
तेन किं भ्रष्टराज्येन रामेण गतचेतसा । करिष्यसि विशालाक्षि तापसेन तपस्विना ॥
सर्वराक्षसभर्तारं कामात् स्वयम् इहागतम् । न मन्मथशराविष्टं प्रत्याख्यातुं त्वम् अर्हसि ॥
प्रत्याख्याय हि मां भीरु परितापं गमिष्यसि । चरणेनाभिहत्येव पुरूरवसम् उर्वशी ॥
mama pāre samudrasya laṅkā nāma purī śubhā | saṃpūrṇā rākṣasair ghorair yathendrasyāmarāvatī ||
prākāreṇa parikṣiptā pāṇḍureṇa virājitā | hemakakṣyā purī ramyā vaidūryamaya toraṇā ||
hastyaśvarathasaṃbhādhā tūryanādavināditā | sarvakāmaphalair vṛkṣaiḥ saṃkulodyānaśobhitā ||
tatra tvaṃ vasatī sīte rājaputri mayā saha | na sramiṣyasi nārīṇāṃ mānuṣīṇāṃ manasvini ||
bhuñjānā mānuṣān bhogān divyāṃś ca varavarṇini | na smariṣyasi rāmasya mānuṣasya gatāyuṣaḥ ||
sthāpayitvā priyaṃ putraṃ rājñā daśarathena yaḥ | mandavīryaḥ suto jyeṣṭhas tataḥ prasthāpito vanam ||
tena kiṃ bhraṣṭarājyena rāmeṇa gatacetasā | kariṣyasi viśālākṣi tāpasena tapasvinā ||
sarvarākṣasabhartāraṃ kāmāt svayam ihāgatam | na manmathaśarāviṣṭaṃ pratyākhyātuṃ tvam arhasi ||
pratyākhyāya hi māṃ bhīru paritāpaṃ gamiṣyasi | caraṇenābhihatyeva purūravasam urvaśī ||
«За океаном находится мой прекрасный город Ланка, наполненный страшными ракшасами, как Амаравати Индры. Он окружён белой сияющей стеной, прекрасен золотыми поясами и воротами из вайдурьи, полон слонов, коней и колесниц, оглашён звуками музыкальных труб и украшен густыми садами с деревьями, исполняющими все желания. Там, царевна Сита, живя со мной, ты не будешь утомляться среди человеческих женщин, разумная. Наслаждаясь человеческими и божественными благами, прекрасная, ты не вспомнишь Раму — человека, чья жизнь уже на исходе. Что ты будешь делать с этим Рамой, лишённым царства, потерявшим разум, жалким аскетом? Дашаратха поставил любимого сына, а этого слабосильного старшего сына отправил в лес. Ты не должна отвергать владыку всех ракшасов, который сам пришёл сюда из желания, поражённый стрелой Камы. Отвергнув меня, робкая, ты раскаешься, как Урваши, ударившая ногой Пурураваса».
edc995140525 · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Теперь Равана открыто унижает Раму, потому что не понимает его силы: для него царство, богатство и чувственное наслаждение являются мерой достоинства. Поэтому он принимает изгнание Рамы за слабость и тем самым показывает собственную слепоту.