अन्या तु विकटा नाम लम्बमानपयोधरा । अब्रवीत् कुपिता सीतां मुष्टिम् उद्यम्य गर्जती ॥
बहून्य् अप्रतिरूपाणि वचनानि सुदुर्मते । अनुक्रोशान् मृदुत्वाच् च सोढानि तव मैथिलि । न च नः कुरुषे वाक्यं हितं कालपुरस्कृतम् ॥
आनीतासि समुद्रस्य पारम् अन्यैर् दुरासदम् । रावणान्तःपुरं घोरं प्रविष्टा चासि मैथिलि ॥
रावणस्य गृहे रुधा अस्माभिस् तु सुरक्षिता । न त्वां शक्तः परित्रातुम् अपि साक्षात् पुरंदरः ॥
कुरुष्व हितवादिन्या वचनं मम मैथिलि । अलम् अश्रुप्रपातेन त्यज शोकम् अनर्थकम् ॥
भज प्रीतिं प्रहर्षं च त्यजैतां नित्यदैन्यताम् । सीते राक्षसराजेन सह क्रीड यथासुखम् ॥
जानासि हि यथा भीरु स्त्रीणां यौवनम् अध्रुवम् । यावन् न ते व्यतिक्रामेत् तावत् सुखम् अवाप्नुहि ॥
उद्यानानि च रम्याणि पर्वतोपवनानि च । सह राक्षसराजेन चर त्वं मदिरेक्षणे ॥
स्त्रीसहस्राणि ते सप्त वशे स्थास्यन्ति सुन्दरि । रावणं भज भर्तारं भर्तारं सर्वरक्षसाम् ॥
उत्पाट्य वा ते हृदयं भक्षयिष्यामि मैथिलि । यदि मे व्याहृतं वाक्यं न यथावत् करिष्यसि ॥
ततश् चण्डोदरी नाम राक्षसी क्रूरदर्शना । भ्रामयन्ती महच् छूलम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥
इमां हरिणलोकाक्षीं त्रासोत्कम्पपयोधराम् । रावणेन हृतां दृष्ट्वा दौर्हृदो मे महान् अभूत् ॥
यकृत्प्लीहम् अथोत्पीडं हृदयं च सबन्धनम् । अन्त्राण्य् अपि तथा शीर्षं खादेयम् इति मे मतिः ॥
anyā tu vikaṭā nāma lambamānapayodharā | abravīt kupitā sītāṃ muṣṭim udyamya garjatī ||
bahūny apratirūpāṇi vacanāni sudurmate | anukrośān mṛdutvāc ca soḍhāni tava maithili | na ca naḥ kuruṣe vākyaṃ hitaṃ kālapuraskṛtam ||
ānītāsi samudrasya pāram anyair durāsadam | rāvaṇāntaḥpuraṃ ghoraṃ praviṣṭā cāsi maithili ||
rāvaṇasya gṛhe rudhā asmābhis tu surakṣitā | na tvāṃ śaktaḥ paritrātum api sākṣāt puraṃdaraḥ ||
kuruṣva hitavādinyā vacanaṃ mama maithili | alam aśruprapātena tyaja śokam anarthakam ||
bhaja prītiṃ praharṣaṃ ca tyajaitāṃ nityadainyatām | sīte rākṣasarājena saha krīḍa yathāsukham ||
jānāsi hi yathā bhīru strīṇāṃ yauvanam adhruvam | yāvan na te vyatikrāmet tāvat sukham avāpnuhi ||
udyānāni ca ramyāṇi parvatopavanāni ca | saha rākṣasarājena cara tvaṃ madirekṣaṇe ||
strīsahasrāṇi te sapta vaśe sthāsyanti sundari | rāvaṇaṃ bhaja bhartāraṃ bhartāraṃ sarvarakṣasām ||
utpāṭya vā te hṛdayaṃ bhakṣayiṣyāmi maithili | yadi me vyāhṛtaṃ vākyaṃ na yathāvat kariṣyasi ||
tataś caṇḍodarī nāma rākṣasī krūradarśanā | bhrāmayantī mahac chūlam idaṃ vacanam abravīt ||
imāṃ hariṇalokākṣīṃ trāsotkampapayodharām | rāvaṇena hṛtāṃ dṛṣṭvā daurhṛdo me mahān abhūt ||
yakṛtplīham athotpīḍaṃ hṛdayaṃ ca sabandhanam | antrāṇy api tathā śīrṣaṃ khādeyam iti me matiḥ ||
Другая, по имени Виката, с висящими грудями, разгневавшись, подняла кулак и, рыча, сказала Сите: «Дурноумная Майтхили, мы из жалости и мягкости вытерпели много твоих неподобающих слов, а ты не исполняешь нашего полезного слова, подкреплённого временем. Ты принесена на другой берег океана, труднодостижимый для других, и вошла в страшный гарем Раваны. Ты заключена в доме Раваны и хорошо охраняема нами; даже сам Пурандара не способен спасти тебя. Майтхили, исполни моё слово, сказанное ради пользы. Довольно проливать слёзы, оставь бесполезную скорбь. Прими удовольствие и радость, оставь это постоянное уныние. Сита, играй как приятно с царём ракшасов. Ты знаешь, робкая, что юность женщин непостоянна; пока она у тебя не прошла, получи счастье. Хмельноокая, гуляй с царём ракшасов по прекрасным садам и горным рощам. Красавица, семь тысяч женщин будут в твоей власти. Прими Равану, владыку всех ракшасов, своим мужем. А если ты не исполнишь моё слово как должно, я вырву твоё сердце и съем его, Майтхили». Затем ракшаси Чандодари, жестокого вида, вращая большое копьё, сказала: «Увидев эту женщину с глазами испуганной лани, с грудью, дрожащей от страха, похищенную Раваной, я почувствовала сильное дурное желание. Я бы съела её печень, селезёнку, лёгкие, сердце со связками, кишки и голову — такова моя мысль».
ac57c745b4e1 · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Виката и Чандодари говорят языком полной деградации: удовольствие, страх и насилие смешаны в один довод. На этом фоне молчаливая верность Ситы становится ещё более контрастной.