ततस् ते संवृताकारं सत्त्ववन्तं महाकपिम् । परिगृह्य ययुर् हृष्टा राक्षसाः कपिकुञ्जरम् ॥
शङ्खभेरीनिनादैस् तैर् घोषयन्तः स्वकर्मभिः । राक्षसाः क्रूरकर्माणश् चारयन्ति स्म तां पुरीम् ॥
हनुमांश् चारयाम् आस राक्षसानां महापुरीम् । अथापश्यद् विमानानि विचित्राणि महाकपिः ॥
संवृतान् भूमिभागांश् च सुविभक्तांश् च चत्वरान् । रथ्याश् च गृहसंबाधाः कपिः शृङ्गाटकानि च ॥
चत्वरेषु चतुष्केषु राजमार्गे तथैव च । घोषयन्ति कपिं सर्वे चारीक इति राक्षसाः ॥
दीप्यमाने ततस् तस्य लाङ्गूलाग्रे हनूमतः । राक्षस्यस् ता विरूपाक्ष्यः शंसुर् देव्यास् तद् अप्रियम् ॥
यस् त्वया कृतसंवादः सीते ताम्रमुखः कपिः । लाङ्गूलेन प्रदीप्तेन स एष परिणीयते ॥
श्रुत्वा तद् वचनं क्रूरम् आत्मापहरणोपमम् । वैदेही शोकसंतप्ता हुताशनम् उपागमत् ॥
मङ्गलाभिमुखी तस्य सा तदासीन् महाकपेः । उपतस्थे विशालाक्षी प्रयता हव्यवाहनम् ॥
tatas te saṃvṛtākāraṃ sattvavantaṃ mahākapim | parigṛhya yayur hṛṣṭā rākṣasāḥ kapikuñjaram ||
śaṅkhabherīninādais tair ghoṣayantaḥ svakarmabhiḥ | rākṣasāḥ krūrakarmāṇaś cārayanti sma tāṃ purīm ||
hanumāṃś cārayām āsa rākṣasānāṃ mahāpurīm | athāpaśyad vimānāni vicitrāṇi mahākapiḥ ||
saṃvṛtān bhūmibhāgāṃś ca suvibhaktāṃś ca catvarān | rathyāś ca gṛhasaṃbādhāḥ kapiḥ śṛṅgāṭakāni ca ||
catvareṣu catuṣkeṣu rājamārge tathaiva ca | ghoṣayanti kapiṃ sarve cārīka iti rākṣasāḥ ||
dīpyamāne tatas tasya lāṅgūlāgre hanūmataḥ | rākṣasyas tā virūpākṣyaḥ śaṃsur devyās tad apriyam ||
yas tvayā kṛtasaṃvādaḥ sīte tāmramukhaḥ kapiḥ | lāṅgūlena pradīptena sa eṣa pariṇīyate ||
śrutvā tad vacanaṃ krūram ātmāpaharaṇopamam | vaidehī śokasaṃtaptā hutāśanam upāgamat ||
maṅgalābhimukhī tasya sā tadāsīn mahākapeḥ | upatasthe viśālākṣī prayatā havyavāhanam ||
Тогда ракшасы радостно схватили великого капи, слона среди капи, сильного духом и сдерживавшего свой облик. Под звуки раковин и бхери жестокие ракшасы водили его по городу, объявляя о своём деле. А Хануман осматривал великий город ракшасов: он увидел разнообразные дворцы, закрытые участки, хорошо разделённые площади, улицы, тесные от домов, и перекрёстки. На площадях, перекрёстках и царской дороге все ракшасы возглашали: «Это лазутчик!» Когда кончик хвоста Ханумана пылал, уродливоглазые ракшаси сообщили богине неприятную весть: «Сита, тот меднолицый капи, который говорил с тобой, теперь водится вокруг с зажжённым хвостом». Услышав эти жестокие слова, подобные вести о собственной гибели, Вайдехи, сожжённая скорбью, обратилась к Огню. Широкоокая, собранная, устремлённая к благу великого капи, почтила Хавьявахану, носителя жертвенных подношений.
adb74cb77620 · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Пока ракшасы видят в процессии позор, Хануман видит город. Сита же превращает свою тревогу в молитву: её сострадание становится защитой посланника.