ततः शिखरम् आरुह्य रामो दशरथात्मजः । कूर्ममीनसमाकीर्णम् अपश्यत् सलिलाशयम् ॥
ते सह्यं समतिक्रम्य मलयं च महागिरिम् । आसेदुर् आनुपूर्व्येण समुद्रं भीमनिःस्वनम् ॥
अवरुह्य जगामाशु वेलावनम् अनुत्तमम् । रामो रमयतां श्रेष्ठः ससुग्रीवः सलक्ष्मणः ॥
अथ धौतोपलतलां तोयौघैः सहसोत्थितैः । वेलाम् आसाद्य विपुलां रामो वचनम् अब्रवीत् ॥
एते वयम् अनुप्राप्ताः सुग्रीव वरुणालयम् । इहेदानीं विचिन्ता सा या न पूर्वं समुत्थिता ॥
अतः परमतीरो ऽयं सागरः सरितां पति । न चायम् अनुपायेन शक्यस् तरितुम् अर्णवः ॥
तद् इहैव निवेशो ऽस्तु मन्त्रः प्रस्तूयताम् इह । यथेदं वानरबलं परं पारम् अवाप्नुयात् ॥
इतीव स महाबाहुः सीताहरणकर्शितः । रामः सागरम् आसाद्य वासम् आज्ञापयत् तदा ॥
संप्राप्तो मन्त्रकालो नः सागरस्येह लङ्घने । स्वां स्वां सेनां समुत्सृज्य मा च कश् चित् कुतो व्रजेत् । गच्छन्तु वानराः शूरा ज्ञेयं छन्नं भयं च नः ॥
रामस्य वचनं श्रुत्वा सुग्रीवः सहलक्ष्मणः । सेनां न्यवेशयत् तीरे सागरस्य द्रुमायुते ॥
विरराज समीपस्थं सागरस्य तु तद् बलम् । मधुपाण्डुजलः श्रीमान् द्वितीय इव सागरः ॥
वेलावनम् उपागम्य ततस् ते हरिपुंगवाः । विनिविष्टाः परं पारं काङ्क्षमाणा महोदधेः ॥
सा महार्णवम् आसाद्य हृष्टा वानरवाहिनी । वायुवेगसमाधूतं पश्यमाना महार्णवम् ॥
tataḥ śikharam āruhya rāmo daśarathātmajaḥ | kūrmamīnasamākīrṇam apaśyat salilāśayam ||
te sahyaṃ samatikramya malayaṃ ca mahāgirim | āsedur ānupūrvyeṇa samudraṃ bhīmaniḥsvanam ||
avaruhya jagāmāśu velāvanam anuttamam | rāmo ramayatāṃ śreṣṭhaḥ sasugrīvaḥ salakṣmaṇaḥ ||
atha dhautopalatalāṃ toyaughaiḥ sahasotthitaiḥ | velām āsādya vipulāṃ rāmo vacanam abravīt ||
ete vayam anuprāptāḥ sugrīva varuṇālayam | ihedānīṃ vicintā sā yā na pūrvaṃ samutthitā ||
ataḥ paramatīro 'yaṃ sāgaraḥ saritāṃ pati | na cāyam anupāyena śakyas taritum arṇavaḥ ||
tad ihaiva niveśo 'stu mantraḥ prastūyatām iha | yathedaṃ vānarabalaṃ paraṃ pāram avāpnuyāt ||
itīva sa mahābāhuḥ sītāharaṇakarśitaḥ | rāmaḥ sāgaram āsādya vāsam ājñāpayat tadā ||
saṃprāpto mantrakālo naḥ sāgarasyeha laṅghane | svāṃ svāṃ senāṃ samutsṛjya mā ca kaś cit kuto vrajet | gacchantu vānarāḥ śūrā jñeyaṃ channaṃ bhayaṃ ca naḥ ||
rāmasya vacanaṃ śrutvā sugrīvaḥ sahalakṣmaṇaḥ | senāṃ nyaveśayat tīre sāgarasya drumāyute ||
virarāja samīpasthaṃ sāgarasya tu tad balam | madhupāṇḍujalaḥ śrīmān dvitīya iva sāgaraḥ ||
velāvanam upāgamya tatas te haripuṃgavāḥ | viniviṣṭāḥ paraṃ pāraṃ kāṅkṣamāṇā mahodadheḥ ||
sā mahārṇavam āsādya hṛṣṭā vānaravāhinī | vāyuvegasamādhūtaṃ paśyamānā mahārṇavam ||
Затем Рама, сын Дашаратхи, взойдя на вершину, увидел океан, полный черепах и рыб. Миновав Сахью и великую гору Малаю, они по порядку достигли океана с грозным шумом. Рама, лучший из радующих, вместе с Сугривой и Лакшманой быстро спустился и пошёл к превосходному прибрежному лесу. Затем, достигнув широкой прибойной черты с каменными плитами, омытыми внезапно поднявшимися потоками воды, Рама сказал: «Вот мы, о Сугрива, достигли океана, обители Варуны. Теперь здесь возникла та забота, которой раньше не было. Дальше отсюда — этот безбрежный океан, владыка рек; без средства это море невозможно перейти. Поэтому пусть именно здесь будет стоянка, и пусть здесь начнётся совет о том, как это войско ванаров достигнет дальнего берега». Так могучерукий Рама, измученный похищением Ситы, достиг океана и тогда приказал устроить стоянку. «Для нас настало время совета о переходе через океан. Пусть никто не уходит куда-либо, покинув свой отряд. Пусть герои-ванары идут и узнают скрытую опасность для нас». Услышав речь Рамы, Сугрива вместе с Лакшманой разместил войско на берегу океана, поросшем деревьями. Это войско, расположенное рядом с океаном, сияло как второй прекрасный океан с водами, желтоватыми как мёд. Достигнув прибрежного леса, лучшие из хари расположились, желая дальнего берега великого океана. Радостная армия ванаров, достигнув великого океана, созерцала великий океан, вздымаемый скоростью ветра.
c06b6f323dae · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
У самого океана Рама снова останавливает войско для совета. Даже когда победа предвещена, переход требует средства, размышления и охраны: вера не отменяет практической мудрости.