उत्पातान् विविधान् दृष्ट्वा घोरान् बहुविधांस् तथा । विनाशम् अनुपश्यामि सर्वेषां रक्षसाम् अहम् ॥
खराभिस् तनिता घोरा मेघाः प्रतिभयंकरः । शोणितेनाभिवर्षन्ति लङ्काम् उष्णेन सर्वतः ॥
रुदतां वाहनानां च प्रपतन्त्य् अस्रबिन्दवः । ध्वजा ध्वस्ता विवर्णाश् च न प्रभान्ति यथापुरम् ॥
व्याला गोमायवो गृध्रा वाशन्ति च सुभैरवम् । प्रविश्य लङ्काम् अनिशं समवायांश् च कुर्वते ॥
कालिकाः पाण्डुरैर् दन्तैः प्रहसन्त्य् अग्रतः स्थिताः । स्त्रियः स्वप्नेषु मुष्णन्त्यो गृहाणि प्रतिभाष्य च ॥
गृहाणां बलिकर्माणि श्वानः पर्युपभुञ्जते । खरा गोषु प्रजायन्ते मूषिका नकुलैः सह ॥
मार्जारा द्वीपिभिः सार्धं सूकराः शुनकैः सह । किंनरा राक्षसैश् चापि समेयुर् मानुषैः सह ॥
पाण्डुरा रक्तपादाश् च विहगाः कालचोदिताः । राक्षसानां विनाशाय कपोता विचरन्ति च ॥
चीकी कूचीति वाशन्त्यः शारिका वेश्मसु स्थिताः । पतन्ति ग्रथिताश् चापि निर्जिताः कलहैषिणः ॥
करालो विकटो मुण्डः पुरुषः कृष्णपिङ्गलः । कालो गृहाणि सर्वेषां काले काले ऽन्ववेक्षते । एतान्य् अन्यानि दुष्टानि निमित्तान्य् उत्पतन्ति च ॥
विष्णुं मन्यामहे रामं मानुषं देहम् आस्थितम् । न हि मानुषमात्रो ऽसौ राघवो दृढविक्रमः ॥
येन बद्धः समुद्रस्य स सेतुः परमाद्भुतः । कुरुष्व नरराजेन संधिं रामेण रावण ॥
इदं वचस् तत्र निगद्य माल्यवन्; परीक्ष्य रक्षोऽधिपतेर् मनः पुनः । अनुत्तमेषूत्तमपौरुषो बली; बभूव तूष्णीं समवेक्ष्य रावणम् ॥
utpātān vividhān dṛṣṭvā ghorān bahuvidhāṃs tathā | vināśam anupaśyāmi sarveṣāṃ rakṣasām aham ||
kharābhis tanitā ghorā meghāḥ pratibhayaṃkaraḥ | śoṇitenābhivarṣanti laṅkām uṣṇena sarvataḥ ||
rudatāṃ vāhanānāṃ ca prapatanty asrabindavaḥ | dhvajā dhvastā vivarṇāś ca na prabhānti yathāpuram ||
vyālā gomāyavo gṛdhrā vāśanti ca subhairavam | praviśya laṅkām aniśaṃ samavāyāṃś ca kurvate ||
kālikāḥ pāṇḍurair dantaiḥ prahasanty agrataḥ sthitāḥ | striyaḥ svapneṣu muṣṇantyo gṛhāṇi pratibhāṣya ca ||
gṛhāṇāṃ balikarmāṇi śvānaḥ paryupabhuñjate | kharā goṣu prajāyante mūṣikā nakulaiḥ saha ||
mārjārā dvīpibhiḥ sārdhaṃ sūkarāḥ śunakaiḥ saha | kiṃnarā rākṣasaiś cāpi sameyur mānuṣaiḥ saha ||
pāṇḍurā raktapādāś ca vihagāḥ kālacoditāḥ | rākṣasānāṃ vināśāya kapotā vicaranti ca ||
cīkī kūcīti vāśantyaḥ śārikā veśmasu sthitāḥ | patanti grathitāś cāpi nirjitāḥ kalahaiṣiṇaḥ ||
karālo vikaṭo muṇḍaḥ puruṣaḥ kṛṣṇapiṅgalaḥ | kālo gṛhāṇi sarveṣāṃ kāle kāle 'nvavekṣate | etāny anyāni duṣṭāni nimittāny utpatanti ca ||
viṣṇuṃ manyāmahe rāmaṃ mānuṣaṃ deham āsthitam | na hi mānuṣamātro 'sau rāghavo dṛḍhavikramaḥ ||
yena baddhaḥ samudrasya sa setuḥ paramādbhutaḥ | kuruṣva nararājena saṃdhiṃ rāmeṇa rāvaṇa ||
idaṃ vacas tatra nigadya mālyavan; parīkṣya rakṣo'dhipater manaḥ punaḥ | anuttameṣūttamapauruṣo balī; babhūva tūṣṇīṃ samavekṣya rāvaṇam ||
«Видя разные страшные и многовидные дурные знамения, я предвижу гибель всех ракшасов. Страшные облака с ослиным грохотом, наводящие ужас, со всех сторон проливают на Ланку горячую кровь. У плачущих ездовых животных падают капли слёз; знамёна опали, обесцветились и уже не сияют, как прежде. Змеи, шакалы и грифы, войдя в Ланку, постоянно страшно воют и собираются вместе. Чёрные женщины с белыми зубами стоят перед нами и смеются; во снах они говорят и крадут дома. Собаки поедают домашние жертвенные подношения; у коров рождаются ослы; мыши сходятся с мангустами, кошки — с леопардами, свиньи — с собаками, киннары, ракшасы и люди смешиваются между собой. Бледные птицы с красными ногами, побуждаемые временем, летают к гибели ракшасов — это голуби. Птицы-шарики, сидя в домах, кричат “чики-кучи”, падают, будто связанные и побеждённые, хотя сами ищут ссоры. Ужасный, безобразный, лысый, чёрно-рыжий человек — само Время — время от времени осматривает дома всех. Эти и другие дурные знамения возникают. Мы считаем Раму Вишну, принявшим человеческое тело. Ведь этот Рагхава твёрдой доблести не просто человек: им построен этот в высшей степени чудесный мост через океан. О Равана, заключи мир с Рамой, царём людей». Сказав там эту речь, сильный Мальяван, лучший мужеством среди непревзойдённых, оценил ум владыки ракшасов, взглянул на Равану и замолчал.
76bc13f80e1c · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Знамения показывают то, что Равана не хочет принять разумом: сама ткань Ланки распадается. Мальяван прямо называет Раму Вишну в человеческом теле, потому что мост через океан уже вышел за пределы обычного человеческого подвига.