कस्य चित् त्व् अथ कालस्य सुमाली नाम राक्षसः । रसातलान् मर्त्यलोकं सर्वं वै विचचाअर ह ॥
नीलजीमूतसंकाशस् तप्तकाञ्चनकुण्डलः । कन्यां दुहितरं गृह्य विना पद्मम् इव श्रियम् । अथापश्यत् स गच्छन्तं पुष्पकेण धनेश्वरम् ॥
तं दृष्ट्वामरसंकाशं गच्छन्तं पावकोपमम् । अथाब्ब्रवीत् सुतां रक्षः कैकसीं नाम नामतः ॥
पुत्रि प्रदानकालो ऽयं यौवनं ते ऽतिवर्तते । त्वत्कृते च वयं सर्वे यन्त्रिता धर्मबुद्धयः ॥
त्वं हि सर्वगुणोपेता श्रीः सपद्मेव पुत्रिके । प्रत्याख्यानाच् च भीतैस् त्वं न वरैः प्रतिगृह्यसे ॥
कन्यापितृत्वं दुःखं हि सर्वेषां मानकाङ्क्षिणाम् । न ज्ञायते च कः कन्यां वरयेद् इति पुत्रिके ॥
मातुः कुलं पितृकुलं यत्र चैव प्रदीयते । कुलत्रयं सदा कन्या संशये स्थाप्य तिष्ठति ॥
सा त्वं मुनिवरश्रेष्ठं प्रजापतिकुलोद्भवम् । गच्छ विश्रवसं पुत्रि पौलस्त्यं वरय स्वयम् ॥
ईदृशास् ते भविष्यन्ति पुत्राः पुत्रि न संशयः । तेजसा भास्करसमा यादृशो ऽयं धनेश्वरः ॥
kasya cit tv atha kālasya sumālī nāma rākṣasaḥ | rasātalān martyalokaṃ sarvaṃ vai vicacāara ha ||
nīlajīmūtasaṃkāśas taptakāñcanakuṇḍalaḥ | kanyāṃ duhitaraṃ gṛhya vinā padmam iva śriyam | athāpaśyat sa gacchantaṃ puṣpakeṇa dhaneśvaram ||
taṃ dṛṣṭvāmarasaṃkāśaṃ gacchantaṃ pāvakopamam | athābbravīt sutāṃ rakṣaḥ kaikasīṃ nāma nāmataḥ ||
putri pradānakālo 'yaṃ yauvanaṃ te 'tivartate | tvatkṛte ca vayaṃ sarve yantritā dharmabuddhayaḥ ||
tvaṃ hi sarvaguṇopetā śrīḥ sapadmeva putrike | pratyākhyānāc ca bhītais tvaṃ na varaiḥ pratigṛhyase ||
kanyāpitṛtvaṃ duḥkhaṃ hi sarveṣāṃ mānakāṅkṣiṇām | na jñāyate ca kaḥ kanyāṃ varayed iti putrike ||
mātuḥ kulaṃ pitṛkulaṃ yatra caiva pradīyate | kulatrayaṃ sadā kanyā saṃśaye sthāpya tiṣṭhati ||
sā tvaṃ munivaraśreṣṭhaṃ prajāpatikulodbhavam | gaccha viśravasaṃ putri paulastyaṃ varaya svayam ||
īdṛśās te bhaviṣyanti putrāḥ putri na saṃśayaḥ | tejasā bhāskarasamā yādṛśo 'yaṃ dhaneśvaraḥ ||
Спустя некоторое время ракшас Сумали вышел из Расаталы и странствовал по миру смертных. Подобный синей туче, с серьгами из плавленого золота, он вёл свою дочь, прекрасную как Шри без лотоса. Тогда он увидел владыку богатства, подобного бессмертному и сияющего как огонь, летящего на Пушпаке. Увидев его, ракшас сказал своей дочери по имени Кайкаси: «Дочь, пришло время выдать тебя замуж; твоя юность проходит. Ради тебя мы все, думая о дхарме, связаны заботой. Ты наделена всеми качествами, как Шри с лотосом, но женихи, боясь отказа, не принимают тебя. Быть отцом дочери — страдание для всех, кто дорожит честью: неизвестно, кто выберет девушку. Девушка всегда ставит в сомнение три рода — род матери, род отца и тот род, куда её выдают. Поэтому иди, дочь, к Вишравасу, лучшему из мудрецов, рождённому в роду Праджапати, к паулaстье, и сама выбери его. У тебя, без сомнения, будут сыновья, сиянием равные солнцу, подобные этому владыке богатства».
efb70f7777a8 · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Сумали мыслит династически: он видит славу Вайшраваны и хочет вернуть силу своему роду через союз с линией мудреца. Но уже здесь заметна смесь расчёта и дхармы, из которой позднее вырастет двойственный плод.