इदं तु लब्ध्वा त्वं स्थानम् आत्मानं बहु मन्यसे ॥
सर्वभूतभवं देवं ब्रह्माणम् इव शाश्वतम् ॥
न चेदम् अचलं स्थानम् अनन्तं वापि कस्य चित् ॥
त्वं तु बालिशया बुद्ध्या ममेदम् इति मन्यसे ॥
अविश्वास्ये विश्वसिषि मन्यसे चाध्रुवं ध्रुवम् ॥
ममेयम् इति मोहात् त्वं राजश्रियम् अभीप्ससि ॥
नेयं तव न चास्माकं न चान्येषां स्थिरा मता ॥
अतिक्रम्य बहून् अन्यांस् त्वयि तावद् इयं स्थिता ॥
कं चित् कालम् इयं स्थित्वा त्वयि वासव चञ्चला ॥
गौर् निपानम् इवोत्सृज्य पुनर् अन्यं गमिष्यति ॥
राजलोका ह्य् अतिक्रान्ता यान् न संख्यातुम् उत्सहे ॥
त्वत्तो बहुतराश् चान्ये भविष्यन्ति पुरंदर ॥
सवृक्षौषधिरत्नेयं ससरित्पर्वताकरा ॥
तान् इदानीं न पश्यामि यैर् भुक्तेयं पुरा मही ॥
पृथुर् ऐलो मयो भौमो नरकः शम्बरस् तथा ॥
अश्वग्रीवः पुलोमा च स्वर्भानुर् अमितध्वजः ॥
प्रह्रादो नमुचिर् दक्षो विप्रचित्तिर् विरोचनः ॥
ह्रीनिषेधः सुहोत्रश् च भूरिहा पुष्पवान् वृषः ॥
सत्येषुर् ऋषभो राहुः कपिलाश्वो विरूपकः ॥
बाणः कार्तस्वरो वह्निर् विश्वदंष्ट्रो ऽथ नैरृतः ॥
रित्थाहुत्थौ वीरताम्रौ वराहाश्वो रुचिः प्रभुः ॥
विश्वजित् प्रतिशौरिश् च वृषाण्डो विष्करो मधुः ॥
हिरण्यकशिपुश् चैव कैटभश् चैव दानवः ॥
दैत्याश् च कालखञ्जाश् च सर्वे ते नैरृतैः सह ॥
एते चान्ये च बहवः पूर्वे पूर्वतराश् च ये ॥
दैत्येन्द्रा दानवेन्द्राश् च यांश् चान्यान् अनुशुश्रुम ॥
बहवः पूर्वदैत्येन्द्राः संत्यज्य पृथिवीं गताः ॥
कालेनाभ्याहताः सर्वे कालो हि बलवत्तरः ॥
idaṃ tu labdhvā tvaṃ sthānam ātmānaṃ bahu manyase ||
sarvabhūtabhavaṃ devaṃ brahmāṇam iva śāśvatam ||
na cedam acalaṃ sthānam anantaṃ vāpi kasya cit ||
tvaṃ tu bāliśayā buddhyā mamedam iti manyase ||
aviśvāsye viśvasiṣi manyase cādhruvaṃ dhruvam ||
mameyam iti mohāt tvaṃ rājaśriyam abhīpsasi ||
neyaṃ tava na cāsmākaṃ na cānyeṣāṃ sthirā matā ||
atikramya bahūn anyāṃs tvayi tāvad iyaṃ sthitā ||
kaṃ cit kālam iyaṃ sthitvā tvayi vāsava cañcalā ||
gaur nipānam ivotsṛjya punar anyaṃ gamiṣyati ||
rājalokā hy atikrāntā yān na saṃkhyātum utsahe ||
tvatto bahutarāś cānye bhaviṣyanti puraṃdara ||
savṛkṣauṣadhiratneyaṃ sasaritparvatākarā ||
tān idānīṃ na paśyāmi yair bhukteyaṃ purā mahī ||
pṛthur ailo mayo bhaumo narakaḥ śambaras tathā ||
aśvagrīvaḥ pulomā ca svarbhānur amitadhvajaḥ ||
prahrādo namucir dakṣo vipracittir virocanaḥ ||
hrīniṣedhaḥ suhotraś ca bhūrihā puṣpavān vṛṣaḥ ||
satyeṣur ṛṣabho rāhuḥ kapilāśvo virūpakaḥ ||
bāṇaḥ kārtasvaro vahnir viśvadaṃṣṭro 'tha nairṛtaḥ ||
ritthāhutthau vīratāmrau varāhāśvo ruciḥ prabhuḥ ||
viśvajit pratiśauriś ca vṛṣāṇḍo viṣkaro madhuḥ ||
hiraṇyakaśipuś caiva kaiṭabhaś caiva dānavaḥ ||
daityāś ca kālakhañjāś ca sarve te nairṛtaiḥ saha ||
ete cānye ca bahavaḥ pūrve pūrvatarāś ca ye ||
daityendrā dānavendrāś ca yāṃś cānyān anuśuśruma ||
bahavaḥ pūrvadaityendrāḥ saṃtyajya pṛthivīṃ gatāḥ ||
kālenābhyāhatāḥ sarve kālo hi balavattaraḥ ||
«Получив это место, ты много думаешь о себе, будто ты вечный Брахма, бог, из которого возникли все существа. Но это положение ни для кого не неподвижно и не бесконечно. Ты детским разумом думаешь: “Это моё”. Ты доверяешь ненадёжному, считаешь непостоянное постоянным и, ослеплённый заблуждением “моя”, желаешь царской Шри. Она не твоя, не наша и ни для кого другого не считается устойчивой. Пройдя через многих, она пока задержалась на тебе; побыв у тебя некоторое время, Васава, эта непостоянная Шри снова уйдёт к другому, как корова оставляет водопой. Царских родов прошло столько, что я не берусь их сосчитать; после тебя будет ещё больше, Пурандара. Эта земля с деревьями, травами, драгоценностями, реками, горами и рудниками прежде принадлежала многим, но теперь я их не вижу: Притху, Айле, Майе, Бхауме, Нараке, Шамбаре, Ашвагриве, Пуломе, Сварбхану, Амитадхвадже, Прахладе, Намучи, Дакше, Випрачитти, Вирочане и многим другим древним владыкам дайтьев и данавов. Все они оставили землю и ушли, поражённые временем, ибо время сильнее всех».
ac245a8b6fe1 · опубликовано 21 июн. 2026 г., 10:17:07 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Бали перечисляет прежних владык не ради хроники, а как духовное отрезвление. Шри не удерживается приказом, статусом или памятью о прошлой славе. Когда человек говорит «моё» о том, что уже много раз переходило из рук в руки, он принимает временное пользование за вечное владение.