मारीच श्रूयतां तात वचनं मम भाषतः । आर्तो ऽस्मि मम चार्तस्य भवान् हि परमा गतिः ॥
जानीषे त्वं जनस्थानं भ्राता यत्र खरो मम । दूषणश् च महाबाहुः स्वसा शूर्पणखा च मे ॥
त्रिशिराश् च महातेजा राक्षसः पिशिताशनः । अन्ये च बहवः शूरा लब्धलक्षा निशाचराः ॥
वसन्ति मन्नियोगेन अधिवासं च राक्षसः । बाधमाना महारण्ये मुनीन् ये धर्मचारिणः ॥
चतुर्दश सहस्राणि रक्षसां भीमकर्मणाम् । शूराणां लब्धलक्षाणां खरचित्तानुवर्तिनाम् ॥
ते त्व् इदानीं जनस्थाने वसमाना महाबलाः । संगताः परम् आयत्ता रामेण सह संयुगे ॥
तेन संजातरोषेण रामेण रणमूर्धनि । अनुक्त्वा परुषं किं चिच् छरैर् व्यापारितं धनुः ॥
चतुर्दश सहस्राणि रक्षसां भीमकर्मणाम् । निहतानि शरैस् तीक्ष्णैर् मानुषेण पदातिना ॥
खरश् च निहतः संख्ये दूषणश् च निपातितः । हत्वा त्रिशिरसं चापि निर्भया दण्डकाः कृताः ॥
पित्रा निरस्तः क्रुद्धेन सभार्यः क्षीणजीवितः । स हन्ता तस्य सैन्यस्य रामः क्षत्रियपांसनः ॥
अशीलः कर्कशस् तीक्ष्णो मूर्खो लुब्धो ऽजितेन्द्रियः । त्यक्तधर्मस् त्व् अधर्मात्मा भूतानाम् अहिते रतः ॥
येन वैरं विनारण्ये सत्त्वम् आश्रित्य केवलम् । कर्णनासापहारेण भगिनी मे विरूपिता ॥
mārīca śrūyatāṃ tāta vacanaṃ mama bhāṣataḥ | ārto 'smi mama cārtasya bhavān hi paramā gatiḥ ||
jānīṣe tvaṃ janasthānaṃ bhrātā yatra kharo mama | dūṣaṇaś ca mahābāhuḥ svasā śūrpaṇakhā ca me ||
triśirāś ca mahātejā rākṣasaḥ piśitāśanaḥ | anye ca bahavaḥ śūrā labdhalakṣā niśācarāḥ ||
vasanti manniyogena adhivāsaṃ ca rākṣasaḥ | bādhamānā mahāraṇye munīn ye dharmacāriṇaḥ ||
caturdaśa sahasrāṇi rakṣasāṃ bhīmakarmaṇām | śūrāṇāṃ labdhalakṣāṇāṃ kharacittānuvartinām ||
te tv idānīṃ janasthāne vasamānā mahābalāḥ | saṃgatāḥ param āyattā rāmeṇa saha saṃyuge ||
tena saṃjātaroṣeṇa rāmeṇa raṇamūrdhani | anuktvā paruṣaṃ kiṃ cic charair vyāpāritaṃ dhanuḥ ||
caturdaśa sahasrāṇi rakṣasāṃ bhīmakarmaṇām | nihatāni śarais tīkṣṇair mānuṣeṇa padātinā ||
kharaś ca nihataḥ saṃkhye dūṣaṇaś ca nipātitaḥ | hatvā triśirasaṃ cāpi nirbhayā daṇḍakāḥ kṛtāḥ ||
pitrā nirastaḥ kruddhena sabhāryaḥ kṣīṇajīvitaḥ | sa hantā tasya sainyasya rāmaḥ kṣatriyapāṃsanaḥ ||
aśīlaḥ karkaśas tīkṣṇo mūrkho lubdho 'jitendriyaḥ | tyaktadharmas tv adharmātmā bhūtānām ahite rataḥ ||
yena vairaṃ vināraṇye sattvam āśritya kevalam | karṇanāsāpahāreṇa bhaginī me virūpitā ||
«Марича, дорогой, выслушай слово, которое я скажу. Я в беде, а для страдающего меня ты — высшее прибежище. Ты знаешь Джанастхану, где мой брат Кхара, великорукий Душана, моя сестра Шурпанакха, великосияющий ракшас-людоед Тришира и многие другие храбрые ночные странники, меткие в бою, жили по моему приказу как община ракшасов, угнетая в великом лесу муни, следующих дхарме. Четырнадцать тысяч ракшасов страшных дел, героев, попадающих в цель и следующих воле Кхары, теперь в Джанастхане сошлись с Рамой в битве, полностью готовые к бою. У Рамы возник гнев, и на острие битвы, не сказав ничего резкого, он пустил в дело лук и стрелы. Четырнадцать тысяч ракшасов страшных дел убиты острыми стрелами одним человеком, пешим воином. В битве убит Кхара, повержен Душана, убит Тришира, и Дандаки сделаны бесстрашными. Этот Рама, изгнанный разгневанным отцом, живущий с женой, с жизнью уже на исходе, этот позор кшатриев, стал убийцей того войска. Он дурного нрава, груб, свиреп, глуп, жаден, не победил чувства, оставил дхарму, неправеден душой и радуется вреду существ. Без всякой вражды, в лесу, полагаясь лишь на силу, он изуродовал мою сестру, отрезав ей уши и нос».
487bbb556c76 · опубликовано 22 июн. 2026 г., 00:00:00 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Равана пересказывает факты, но сразу искажает их оценку. Он признаёт силу Рамы и гибель ракшасов, однако называет защитника риши позором кшатриев. Так адхарма пытается сохранить лицо: не через правду, а через обвинение того, кто остановил насилие.