रावणं वा वधिष्यामि दशग्रीवं महाबलम् । कामम् अस्तु हृता सीता प्रत्याचीर्णं भविष्यति ॥
अथवैनं समुत्क्षिप्य उपर्य् उपरि सागरम् । रामायोपहरिष्यामि पशुं पशुपतेर् इव ॥
इति चिन्ता समापन्नः सीताम् अनधिगम्य ताम् । ध्यानशोका परीतात्मा चिन्तयाम् आस वानरः ॥
यावत् सीतां न पश्यामि रामपत्नीं यशस्विनीम् । तावद् एतां पुरीं लङ्कां विचिनोमि पुनः पुनः ॥
संपाति वचनाच् चापि रामं यद्य् आनयाम्य् अहम् । अपश्यन् राघवो भार्यां निर्दहेत् सर्ववानरान् ॥
इहैव नियताहारो वत्स्यामि नियतेन्द्रियः । न मत्कृते विनश्येयुः सर्वे ते नरवानराः ॥
अशोकवनिका चापि महतीयं महाद्रुमा । इमाम् अभिगमिष्यामि न हीयं विचिता मया ॥
वसून् रुद्रांस् तथादित्यान् अश्विनौ मरुतो ऽपि च । नमस्कृत्वा गमिष्यामि रक्षसां शोकवर्धनः ॥
जित्वा तु राक्षसान् देवीम् इक्ष्वाकुकुलनन्दिनीम् । संप्रदास्यामि रामाया यथासिद्धिं तपस्विने ॥
स मुहूर्तम् इव ध्यात्वा चिन्ताविग्रथितेन्द्रियः । उदतिष्ठन् महाबाहुर् हनूमान् मारुतात्मजः ॥
rāvaṇaṃ vā vadhiṣyāmi daśagrīvaṃ mahābalam | kāmam astu hṛtā sītā pratyācīrṇaṃ bhaviṣyati ||
athavainaṃ samutkṣipya upary upari sāgaram | rāmāyopahariṣyāmi paśuṃ paśupater iva ||
iti cintā samāpannaḥ sītām anadhigamya tām | dhyānaśokā parītātmā cintayām āsa vānaraḥ ||
yāvat sītāṃ na paśyāmi rāmapatnīṃ yaśasvinīm | tāvad etāṃ purīṃ laṅkāṃ vicinomi punaḥ punaḥ ||
saṃpāti vacanāc cāpi rāmaṃ yady ānayāmy aham | apaśyan rāghavo bhāryāṃ nirdahet sarvavānarān ||
ihaiva niyatāhāro vatsyāmi niyatendriyaḥ | na matkṛte vinaśyeyuḥ sarve te naravānarāḥ ||
aśokavanikā cāpi mahatīyaṃ mahādrumā | imām abhigamiṣyāmi na hīyaṃ vicitā mayā ||
vasūn rudrāṃs tathādityān aśvinau maruto 'pi ca | namaskṛtvā gamiṣyāmi rakṣasāṃ śokavardhanaḥ ||
jitvā tu rākṣasān devīm ikṣvākukulanandinīm | saṃpradāsyāmi rāmāyā yathāsiddhiṃ tapasvine ||
sa muhūrtam iva dhyātvā cintāvigrathitendriyaḥ | udatiṣṭhan mahābāhur hanūmān mārutātmajaḥ ||
«Или я убью Равану, десятишеего и великосильного; пусть Сита похищена, но возмездие будет совершено. Или я подниму его над океаном и принесу Раме, как животное приносят Пашупати». Так обезьяна, не найдя Ситу, был охвачен раздумьем и скорбью. Затем он подумал: «Пока я не увижу Ситу, славную жену Рамы, до тех пор буду снова и снова обыскивать этот город Ланку. Если, опираясь только на слово Сампати, я приведу сюда Раму, Рагхава, не увидев супругу, может сжечь всех обезьян. Я останусь здесь, сдержанный в пище и чувствах; пусть все эти люди и обезьяны не погибнут из-за меня. Но есть ещё эта большая роща Ашока с великими деревьями. Я пойду к ней, ведь она мной не осмотрена. Поклонившись васу, рудрам, адитьям, Ашвинам и Марутам, я пойду, увеличивая скорбь ракшасов. Победив ракшасов, я, как получится, передам Раме богиню, радость рода Икшваку». Немного поразмыслив, с чувствами, расстроенными тревогой, могучерукий Хануман, сын Ветра, поднялся.
f41434ca5c47 · опубликовано 22 июн. 2026 г., 00:00:00 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Решение приходит через действие: не умереть, не вернуться с пустыми руками, не сжечь всё поспешностью, а проверить ещё одно место. Роща Ашока становится следующей дверью надежды.