ततः सीताम् उपागम्य राक्षस्यो विकृताननाः । परुषं परुषा नार्य ऊचुस् ता वाक्यम् अप्रियम् ॥
किं त्वम् अन्तःपुरे सीते सर्वभूतमनोहरे । महार्हशयनोपेते न वासम् अनुमन्यसे ॥
मानुषी मानुषस्यैव भार्यात्वं बहु मन्यसे । प्रत्याहर मनो रामान् न त्वं जातु भविष्यसि ॥
मानुषी मानुषं तं तु रामम् इच्छसि शोभने । राज्याद् भ्रष्टम् असिद्धार्थं विक्लवं तम् अनिन्दिते ॥
राक्षसीनां वचः श्रुत्वा सीता पद्मनिभेक्षणा । नेत्राभ्याम् अश्रुपूर्णाभ्याम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥
यद् इदं लोकविद्विष्टम् उदाहरथ संगताः । नैतन् मनसि वाक्यं मे किल्बिषं प्रतितिष्ठति ॥
न मानुषी राक्षसस्य भार्या भवितुम् अर्हति । कामं खादत मां सर्वा न करिष्यामि वो वचः । दीनो वा राज्यहीनो वा यो मे भर्ता स मे गुरुः ॥
सीताया वचनं श्रुत्वा राक्षस्यः क्रोधमूर्छिताः । भर्त्सयन्ति स्म परुषैर् वाक्यै रावणचोदिताः ॥
tataḥ sītām upāgamya rākṣasyo vikṛtānanāḥ | paruṣaṃ paruṣā nārya ūcus tā vākyam apriyam ||
kiṃ tvam antaḥpure sīte sarvabhūtamanohare | mahārhaśayanopete na vāsam anumanyase ||
mānuṣī mānuṣasyaiva bhāryātvaṃ bahu manyase | pratyāhara mano rāmān na tvaṃ jātu bhaviṣyasi ||
mānuṣī mānuṣaṃ taṃ tu rāmam icchasi śobhane | rājyād bhraṣṭam asiddhārthaṃ viklavaṃ tam anindite ||
rākṣasīnāṃ vacaḥ śrutvā sītā padmanibhekṣaṇā | netrābhyām aśrupūrṇābhyām idaṃ vacanam abravīt ||
yad idaṃ lokavidviṣṭam udāharatha saṃgatāḥ | naitan manasi vākyaṃ me kilbiṣaṃ pratitiṣṭhati ||
na mānuṣī rākṣasasya bhāryā bhavitum arhati | kāmaṃ khādata māṃ sarvā na kariṣyāmi vo vacaḥ | dīno vā rājyahīno vā yo me bhartā sa me guruḥ ||
sītāyā vacanaṃ śrutvā rākṣasyaḥ krodhamūrchitāḥ | bhartsayanti sma paruṣair vākyai rāvaṇacoditāḥ ||
Тогда ракшаси с искажёнными лицами подошли к Сите, и эти грубые женщины сказали ей грубые, неприятные слова: «Почему ты, Сита, не хочешь жить во внутреннем дворце, чарующем всех существ и снабжённом дорогими ложами? Ты человеческая женщина и высоко ценишь только положение жены человека. Отврати ум от Рамы: ты никогда не будешь его. Прекрасная, безупречная, ты, человеческая женщина, желаешь этого человека Раму, лишённого царства, не достигшего цели и слабого». Услышав слова ракшаси, лотосоокая Сита с глазами, полными слёз, сказала: «Это греховное слово, ненавидимое миром, которое вы произносите, собравшись, не утверждается в моём уме. Человеческая женщина не достойна быть женой ракшаса. Можете все съесть меня, но я не исполню вашего слова. Беден ли он, лишён ли царства, тот, кто мой муж, — мой господин». Услышав слова Ситы, ракшаси, омрачённые гневом и подстрекаемые Раваной, стали угрожать ей грубыми словами.
2c81d964af9b · опубликовано 22 июн. 2026 г., 00:00:00 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Сита отвечает коротко и твёрдо: статус Рамы не меняет его положения в её сердце. Для неё муж — не функция царства, а объект верности и дхармы.