स सीतामार्गणे व्यग्रः सुग्रीवः सत्यसंगरः । हरीन् संप्रेषयाम् आस दिशः सर्वा हरीश्वरः ॥
तां हरीणां सहस्राणि शतानि नियुतानि च । दिक्षु सर्वासु मार्गन्ते अधश् चोपरि चाम्बरे ॥
वैनतेय समाः के चित् के चित् तत्रानिलोपमाः । असंगगतयः शीघ्रा हरिवीरा महाबलाः ॥
अहं तु हनुमान् नाम मारुतस्यौरसः सुतः । सीतायास् तु कृते तूर्णं शतयोजनम् आयतम् । समुद्रं लङ्घयित्वैव तां दिदृक्षुर् इहागतः ॥
तद् भवान् दृष्टधर्मार्थस् तपः कृतपरिग्रहः । परदारान् महाप्राज्ञ नोपरोद्धुं त्वम् अर्हसि ॥
न हि धर्मविरुद्धेषु बह्व् अपायेषु कर्मसु । मूलघातिषु सज्जन्ते बुद्धिमन्तो भवद्विधाः ॥
कश् च लक्ष्मणमुक्तानां रामकोपानुवर्तिनाम् । शराणाम् अग्रतः स्थातुं शक्तो देवासुरेष्व् अपि ॥
न चापि त्रिषु लोकेषु राजन् विद्येत कश् चन । राघवस्य व्यलीकं यः कृत्वा सुखम् अवाप्नुयात् ॥
तत् त्रिकालहितं वाक्यं धर्म्यम् अर्थानुबन्धि च । मन्यस्व नरदेवाय जानकी प्रतिदीयताम् ॥
sa sītāmārgaṇe vyagraḥ sugrīvaḥ satyasaṃgaraḥ | harīn saṃpreṣayām āsa diśaḥ sarvā harīśvaraḥ ||
tāṃ harīṇāṃ sahasrāṇi śatāni niyutāni ca | dikṣu sarvāsu mārgante adhaś copari cāmbare ||
vainateya samāḥ ke cit ke cit tatrānilopamāḥ | asaṃgagatayaḥ śīghrā harivīrā mahābalāḥ ||
ahaṃ tu hanumān nāma mārutasyaurasaḥ sutaḥ | sītāyās tu kṛte tūrṇaṃ śatayojanam āyatam | samudraṃ laṅghayitvaiva tāṃ didṛkṣur ihāgataḥ ||
tad bhavān dṛṣṭadharmārthas tapaḥ kṛtaparigrahaḥ | paradārān mahāprājña noparoddhuṃ tvam arhasi ||
na hi dharmaviruddheṣu bahv apāyeṣu karmasu | mūlaghātiṣu sajjante buddhimanto bhavadvidhāḥ ||
kaś ca lakṣmaṇamuktānāṃ rāmakopānuvartinām | śarāṇām agrataḥ sthātuṃ śakto devāsureṣv api ||
na cāpi triṣu lokeṣu rājan vidyeta kaś cana | rāghavasya vyalīkaṃ yaḥ kṛtvā sukham avāpnuyāt ||
tat trikālahitaṃ vākyaṃ dharmyam arthānubandhi ca | manyasva naradevāya jānakī pratidīyatām ||
Сугрива, верный обещанию и усердный в поиске Ситы, разослал хари во все стороны. Тысячи, сотни и миллионы хари ищут её во всех направлениях — внизу, наверху и в небе. Среди этих великосильных героев хари есть равные сыну Винаты, есть подобные ветру, быстрые и движущиеся без препятствий. Я же — Хануман, родной сын Ветра. Ради Ситы я быстро перепрыгнул океан, протянувшийся на сто йоджан, и пришёл сюда, желая увидеть её. Поэтому ты, познавший дхарму и пользу, обретший силу аскезой, великомудрый, не должен удерживать чужую жену. Разумные, подобные тебе, не привязываются к делам, противным дхарме, полным опасностей и губящим самый корень. Кто даже среди богов и асуров способен устоять перед стрелами, выпущенными Лакшманой и следующими за гневом Рамы? И в трёх мирах, царь, не найдётся никого, кто, причинив обиду Рагхаве, обрёл бы счастье. Поэтому прими слово, полезное в трёх временах, дхармическое и связанное с пользой: Джанаки должна быть возвращена царю людей».
75a81d645406 · опубликовано 22 июн. 2026 г., 00:00:00 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Хануман говорит с Раваной как с тем, кто ещё способен понять пользу. Он не только угрожает силой Рамы, но указывает на коренную ошибку: удержание чужой жены разрушает основание царской удачи.