एवं संदूषिता साध्वी कथं जीवितुम् उत्सहे पितरं किं नु वक्ष्यामि देवशत्रुम् अरिंदमम् ॥
एवं संदूषणकरी वंशस्यास्य महौजसः श्रेयो हि मरणं मन्ये न मे श्रेयो ऽद्य जीवितम् ॥
कथम् एवं कृता नाम कन्या जीवितुम् उत्सहे कुलोपक्रोशनकरी कुलाङ्गारा निराश्रेया जीवितुं स्पृहयेन् नारी साध्वीनाम् अग्रतः स्थिता ॥
इत्य् एवं बाष्पपूर्णाक्षी सखीजनवृता तदा विललाप चिरं कालम् उषा कमललोचना ॥
अनाथवत्तां रुदतीं सख्यः सर्वा विचेतसः ऊचुर् अश्रुपरीताक्ष्य उषां सर्वाः समागताः ॥
दुष्टेन मनसा देवि शुभं यदि वासुभम् क्रियते न च ते सुभ्रु कच्चिद् दुष्टं मनस् तव ॥
स्वप्नयोगेन कल्याणि व्रतलोपो न विद्यते व्यभिचारेण ते देवि नास्ति कश्चिद् व्यतिक्रमः ॥
मनसा चैव वाचा च कर्मणा च विशेषतः दुष्टा या त्रिभिर् एतैस् तु पापा सा प्रोच्यते भुवि ॥
न व ते दुष्यते भीरु मनः प्रजवितं सदा कथं त्वं दोषदुष्टा वै नियता ब्रह्मचारिणी ॥
यदि सुप्ता सती साध्वी शुद्धभावा मनस्विनी इमाम् अवस्थां नीता त्वं नैव धर्मो विलुप्यते ॥
यस्या दुष्टं मनः पूर्वं कर्मणा चोपपादितम् ताम् आहुर् असतीं नाम सती त्वम् असि भामिनि ॥
कुलजा रूपसंपन्ना नियता ब्रह्मचारिणी इमाम् अवस्थां नीतासि कालो हि दुरतिक्रमः ॥
evaṃ saṃdūṣitā sādhvī kathaṃ jīvitum utsahe pitaraṃ kiṃ nu vakṣyāmi devaśatrum ariṃdamam ||
evaṃ saṃdūṣaṇakarī vaṃśasyāsya mahaujasaḥ śreyo hi maraṇaṃ manye na me śreyo 'dya jīvitam ||
katham evaṃ kṛtā nāma kanyā jīvitum utsahe kulopakrośanakarī kulāṅgārā nirāśreyā jīvituṃ spṛhayen nārī sādhvīnām agrataḥ sthitā ||
ity evaṃ bāṣpapūrṇākṣī sakhījanavṛtā tadā vilalāpa ciraṃ kālam uṣā kamalalocanā ||
anāthavattāṃ rudatīṃ sakhyaḥ sarvā vicetasaḥ ūcur aśruparītākṣya uṣāṃ sarvāḥ samāgatāḥ ||
duṣṭena manasā devi śubhaṃ yadi vāsubham kriyate na ca te subhru kaccid duṣṭaṃ manas tava ||
svapnayogena kalyāṇi vratalopo na vidyate vyabhicāreṇa te devi nāsti kaścid vyatikramaḥ ||
manasā caiva vācā ca karmaṇā ca viśeṣataḥ duṣṭā yā tribhir etais tu pāpā sā procyate bhuvi ||
na va te duṣyate bhīru manaḥ prajavitaṃ sadā kathaṃ tvaṃ doṣaduṣṭā vai niyatā brahmacāriṇī ||
yadi suptā satī sādhvī śuddhabhāvā manasvinī imām avasthāṃ nītā tvaṃ naiva dharmo vilupyate ||
yasyā duṣṭaṃ manaḥ pūrvaṃ karmaṇā copapāditam tām āhur asatīṃ nāma satī tvam asi bhāmini ||
kulajā rūpasaṃpannā niyatā brahmacāriṇī imām avasthāṃ nītāsi kālo hi duratikramaḥ ||
«Уша сказала: “Как я, целомудренная и так осквернённая, смогу жить? Что я скажу отцу, врагу богов и сокрушителю врагов? Навлекая такое осквернение на этот могущественный род, я считаю смерть лучшим; жизнь теперь не благо для меня. Как такая девушка, навлекающая укор на род, позор рода и лишённая прибежища, сможет жить? Захочет ли женщина жить, стоя перед целомудренными?” Так лотосоокая Уша, окружённая подругами, долго рыдала с глазами, полными слёз. Все подруги, смущённые, собрались вокруг неё и со слезами на глазах сказали ей: “Деви, благое и неблагое совершается дурным умом. Но разве твой ум испорчен, прекраснобровая? Благостная, через сон нет нарушения обета; из-за прелюбодеяния у тебя нет никакого проступка. На земле грешной называют ту, кто испорчена тремя — умом, словом и особенно делом. Робкая, твой ум не осквернён; ты сдержанна и целомудренна, как же ты можешь быть испорчена виной? Если ты спала, верная, чистая и с чистым сердцем, и была приведена в это состояние, дхарма не нарушена. Ту, чей ум прежде был испорчен и это выражено делом, называют неверной; ты же верна, красавица. Ты благородна, прекрасна, сдержанна и целомудренна; ты приведена в это состояние, ведь время непреодолимо”».
4836fe562db2 · published Jun 22, 2026, 6:08:03 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Подруги отделяют вину от страдания. Они прямо говорят: без дурного намерения, слова и сознательного действия дхарма Уши не разрушена.