दुर्मुखः श्रुतकर्माणं विद्ध्वा सप्तभिर् आशुगैः ॥
ध्वजम् एकेन चिच्छेद सारथिं चास्य सप्तभिः ॥
अश्वाञ् जाम्बूनदैर् जालैः प्रच्छन्नान् वातरंहसः ॥
जघान षड्भिर् आसाद्य सारथिं चाभ्यपातयत् ॥
स हताश्वे रथे तिष्ठञ् श्रुतकर्मा महारथः ॥
शक्तिं चिक्षेप संक्रुद्धो महोल्कां ज्वलिताम् इव ॥
सा दुर्मुखस्य विपुलं वर्म भित्त्वा यशस्विनः ॥
विदार्य प्राविशद् भूमिं दीप्यमाना सुतेजना ॥
तं दृष्ट्वा विरथं तत्र सुतसोमो महाबलः ॥
पश्यतां सर्वसैन्यानां रथम् आरोपयत् स्वकम् ॥
श्रुतकीर्तिस् तथा वीरो जयत्सेनं सुतं तव ॥
अभ्ययात् समरे राजन् हन्तुकामो यशस्विनम् ॥
तस्य विक्षिपतश् चापं श्रुतकीर्तेर् महात्मनः ॥
चिच्छेद समरे राजञ् जयत्सेनः सुतस् तव ॥
क्षुरप्रेण सुतीक्ष्णेन प्रहसन्न् इव भारत ॥
तं दृष्ट्वा छिन्नधन्वानं शतानीकः सहोदरम् ॥
अभ्यपद्यत तेजस्वी सिंहवद् विनदन् मुहुः ॥
शतानीकस् तु समरे दृढं विस्फार्य कार्मुकम् ॥
विव्याध दशभिस् तूर्णं जयत्सेनं शिलीमुखैः ॥
अथान्येन सुतीक्ष्णेन सर्वावरणभेदिना ॥
शतानीको जयत्सेनं विव्याध हृदये भृशम् ॥
durmukhaḥ śrutakarmāṇaṃ viddhvā saptabhir āśugaiḥ ||
dhvajam ekena ciccheda sārathiṃ cāsya saptabhiḥ ||
aśvāñ jāmbūnadair jālaiḥ pracchannān vātaraṃhasaḥ ||
jaghāna ṣaḍbhir āsādya sārathiṃ cābhyapātayat ||
sa hatāśve rathe tiṣṭhañ śrutakarmā mahārathaḥ ||
śaktiṃ cikṣepa saṃkruddho maholkāṃ jvalitām iva ||
sā durmukhasya vipulaṃ varma bhittvā yaśasvinaḥ ||
vidārya prāviśad bhūmiṃ dīpyamānā sutejanā ||
taṃ dṛṣṭvā virathaṃ tatra sutasomo mahābalaḥ ||
paśyatāṃ sarvasainyānāṃ ratham āropayat svakam ||
śrutakīrtis tathā vīro jayatsenaṃ sutaṃ tava ||
abhyayāt samare rājan hantukāmo yaśasvinam ||
tasya vikṣipataś cāpaṃ śrutakīrter mahātmanaḥ ||
ciccheda samare rājañ jayatsenaḥ sutas tava ||
kṣurapreṇa sutīkṣṇena prahasann iva bhārata ||
taṃ dṛṣṭvā chinnadhanvānaṃ śatānīkaḥ sahodaram ||
abhyapadyata tejasvī siṃhavad vinadan muhuḥ ||
śatānīkas tu samare dṛḍhaṃ visphārya kārmukam ||
vivyādha daśabhis tūrṇaṃ jayatsenaṃ śilīmukhaiḥ ||
athānyena sutīkṣṇena sarvāvaraṇabhedinā ||
śatānīko jayatsenaṃ vivyādha hṛdaye bhṛśam ||
Durmukha pierced Shrutakarman with seven swift arrows, cut down his banner with one, and struck his charioteer with seven. Drawing near, he killed with six arrows the horses, swift as the wind and covered in golden nets, and cast down the charioteer. Then Shrutakarman, the great chariot-warrior, standing on his chariot whose horses lay slain, in fury hurled a shakti, like a great blazing meteor. This shining, razor-sharp shakti pierced through the broad armor of renowned Durmukha, tore through it, and sank into the earth. Seeing Shrutakarman without a chariot, mighty Sutasoma, before the eyes of all the armies, took him up onto his own chariot. The hero Shrutakirti likewise advanced in that battle against your renowned son Jayatsena, desiring to kill him. But as great-souled Shrutakirti was brandishing his bow, your son Jayatsena, as if laughing, cut it down in that battle with a very sharp razor-arrow. Seeing his own brother with his bow cut down, resplendent Shatanika came forward, roaring again and again like a lion. In that battle Shatanika firmly drew his bow and swiftly pierced Jayatsena with ten arrows; then with another very sharp arrow that could pierce any armor, he wounded Jayatsena grievously in the heart.
db172a436850 · published Jul 17, 2026, 9:38:21 PM UTC
Available inRUENPage between verses with
Here we see the brotherly support among Draupadi's sons: one loses his chariot, another at once takes him up; one is left without a bow, another steps in for him. In the thick of war, kinship's loyalty shows itself not in words but in instant action.