वनवासे हि जानामि दुःखानि बहुधा किल । प्राप्यन्ते नियतं वीर पुरुषैर् अकृतात्मभिः ॥
कन्यया च पितुर् गेहे वनवासः श्रुतो मया । भिक्षिण्याः साधुवृत्ताया मम मातुर् इहाग्रतः ॥
प्रसादितश् च वै पूर्वं त्वं वै बहुविधं प्रभो । गमनं वनवासस्य काङ्क्षितं हि सह त्वया ॥
कृतक्षणाहं भद्रं ते गमनं प्रति राघव । वनवासस्य शूरस्य चर्या हि मम रोचते ॥
शुद्धात्मन् प्रेमभावाद् धि भविष्यामि विकल्मषा । भर्तारम् अनुगच्छन्ती भर्ता हि मम दैवतम् ॥
प्रेत्यभावे ऽपि कल्याणः संगमो मे सह त्वया । श्रुतिर् हि श्रूयते पुण्या ब्राह्मणानां यशस्विनाम् ॥
इह लोके च पितृभिर् या स्त्री यस्य महामते । अद्भिर् दत्ता स्वधर्मेण प्रेत्यभावे ऽपि तस्य सा ॥
एवम् अस्मात् स्वकां नारीं सुवृत्तां हि पतिव्रताम् । नाभिरोचयसे नेतुं त्वं मां केनेह हेतुना ॥
भक्तां पतिव्रतां दीनां मां समां सुखदुःखयोः । नेतुम् अर्हसि काकुत्स्थ समानसुखदुःखिनीम् ॥
vanavāse hi jānāmi duḥkhāni bahudhā kila | prāpyante niyataṃ vīra puruṣair akṛtātmabhiḥ ||
kanyayā ca pitur gehe vanavāsaḥ śruto mayā | bhikṣiṇyāḥ sādhuvṛttāyā mama mātur ihāgrataḥ ||
prasāditaś ca vai pūrvaṃ tvaṃ vai bahuvidhaṃ prabho | gamanaṃ vanavāsasya kāṅkṣitaṃ hi saha tvayā ||
kṛtakṣaṇāhaṃ bhadraṃ te gamanaṃ prati rāghava | vanavāsasya śūrasya caryā hi mama rocate ||
śuddhātman premabhāvād dhi bhaviṣyāmi vikalmaṣā | bhartāram anugacchantī bhartā hi mama daivatam ||
pretyabhāve 'pi kalyāṇaḥ saṃgamo me saha tvayā | śrutir hi śrūyate puṇyā brāhmaṇānāṃ yaśasvinām ||
iha loke ca pitṛbhir yā strī yasya mahāmate | adbhir dattā svadharmeṇa pretyabhāve 'pi tasya sā ||
evam asmāt svakāṃ nārīṃ suvṛttāṃ hi pativratām | nābhirocayase netuṃ tvaṃ māṃ keneha hetunā ||
bhaktāṃ pativratāṃ dīnāṃ māṃ samāṃ sukhaduḥkhayoḥ | netum arhasi kākutstha samānasukhaduḥkhinīm ||
«О герой, я знаю, что в лесной жизни неизбежно бывают разные страдания для людей, не владеющих собой. Ещё девушкой в доме отца я слышала о лесной жизни от добродетельной нищенки в присутствии моей матери. Прежде, о господин, я многими способами просила тебя о желанном для меня уходе в лес вместе с тобой. Я готова к этому случаю, о Рагхава; да будет тебе благо. Мне по душе образ жизни героя в лесу. О чистый душой, следуя за мужем из любви, я останусь без пятна, ведь муж — моё божество. Даже после смерти мой союз с тобой будет благим: таково святое изречение, известное у славных брахманов. О мудрый, женщина, которую родители по своей дхарме отдали мужу с водой, и после смерти принадлежит ему. Поэтому по какой причине ты не желаешь взять меня, свою добродетельную жену, верную мужу? О Какутстха, тебе следует взять меня: я предана тебе, верна мужу, несчастна без тебя, равна с тобой в счастье и горе и разделяю одну с тобой радость и боль».
aae9bad50b3c · published Jun 22, 2026, 12:00:00 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Сита строит довод не на капризе, а на услышанной традиции, брачном обряде и собственном обете. Она понимает лесную жизнь как часть своего уже принятого супружеского пути.