ते तद् वनम् उपागम्य बभूवुः परमोत्कटाः । वानरा वानरेन्द्रस्य मनःकान्ततमं महत् ॥
ततस् ते वानरा हृष्टा दृष्ट्वा मधुवनं महत् । कुमारम् अभ्ययाचन्त मधूनि मधुपिङ्गलाः ॥
ततः कुमारस् तान् वृद्धाञ् जाम्बवत्प्रमुखान् कपीन् । अनुमान्य ददौ तेषां निसर्गं मधुभक्षणे ॥
ततश् चानुमताः सर्वे संप्रहृष्टा वनौकसः । मुदिताश् च ततस् ते च प्रनृत्यन्ति ततस् ततः ॥
गायन्ति के चित् प्रणमन्ति के चिन्; नृत्यन्ति के चित् प्रहसन्ति के चित् । पतन्ति के चिद् विचरन्ति के चित्; प्लवन्ति के चित् प्रलपन्ति के चित् ॥
परस्परं के चिद् उपाश्रयन्ते; परस्परं के चिद् अतिब्रुवन्ते । द्रुमाद् द्रुमं के चिद् अभिप्लवन्ते; क्षितौ नगाग्रान् निपतन्ति के चित् ॥
महीतलात् के चिद् उदीर्णवेगा; महाद्रुमाग्राण्य् अभिसंपतन्ते । गायन्तम् अन्यः प्रहसन्न् उपैति; हसन्तम् अन्यः प्रहसन्न् उपैति ॥
रुदन्तम् अन्यः प्ररुदन्न् उपैति; नुदन्तम् अन्यः प्रणुदन्न् उपैति । समाकुलं तत् कपिसैन्यम् आसीन्; मधुप्रपानोत्कट सत्त्वचेष्टम् । न चात्र कश् चिन् न बभूव मत्तो; न चात्र कश् चिन् न बभूव तृप्तो ॥
te tad vanam upāgamya babhūvuḥ paramotkaṭāḥ | vānarā vānarendrasya manaḥkāntatamaṃ mahat ||
tatas te vānarā hṛṣṭā dṛṣṭvā madhuvanaṃ mahat | kumāram abhyayācanta madhūni madhupiṅgalāḥ ||
tataḥ kumāras tān vṛddhāñ jāmbavatpramukhān kapīn | anumānya dadau teṣāṃ nisargaṃ madhubhakṣaṇe ||
tataś cānumatāḥ sarve saṃprahṛṣṭā vanaukasaḥ | muditāś ca tatas te ca pranṛtyanti tatas tataḥ ||
gāyanti ke cit praṇamanti ke cin; nṛtyanti ke cit prahasanti ke cit | patanti ke cid vicaranti ke cit; plavanti ke cit pralapanti ke cit ||
parasparaṃ ke cid upāśrayante; parasparaṃ ke cid atibruvante | drumād drumaṃ ke cid abhiplavante; kṣitau nagāgrān nipatanti ke cit ||
mahītalāt ke cid udīrṇavegā; mahādrumāgrāṇy abhisaṃpatante | gāyantam anyaḥ prahasann upaiti; hasantam anyaḥ prahasann upaiti ||
rudantam anyaḥ prarudann upaiti; nudantam anyaḥ praṇudann upaiti | samākulaṃ tat kapisainyam āsīn; madhuprapānotkaṭa sattvaceṣṭam | na cātra kaś cin na babhūva matto; na cātra kaś cin na babhūva tṛpto ||
Достигнув этого великого леса, самого дорогого сердцу царя ванаров, ванары стали крайне возбуждёнными. Увидев великую Мадхувану, ликующие ванары, рыжеватые от мёда, стали просить царевича о мёде. Тогда царевич, получив одобрение старших капи во главе с Джамбаваном, дал им разрешение есть мёд. Получив разрешение, все лесные жители, очень обрадованные и радостные, начали танцевать там и сям. Одни пели, одни кланялись, одни танцевали, одни смеялись, одни падали, одни бродили, одни прыгали, одни болтали. Одни обнимали друг друга, одни перекрикивали друг друга, одни перепрыгивали с дерева на дерево, одни падали на землю с вершин деревьев. Одни с поверхности земли с разогнанной скоростью взлетали на верхушки больших деревьев; один, смеясь, подходил к поющему, другой, смеясь, подходил к смеющемуся; один, плача, подходил к плачущему, другой, толкая, подходил к толкающему. То войско капи стало смешанным и возбуждённым питьём мёда в самых разных движениях. Не было там никого, кто не был бы опьянён, и не было никого, кто не был бы насыщен.
f3ab8a9a15cf · published Jun 22, 2026, 12:00:00 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Радость ванаров описана почти телесно: она превращается в пение, прыжки, смех, объятия и беспорядок. Эта сцена не отменяет серьёзности дела; она показывает, насколько весть о Сите сняла с войска тяжесть отчаяния.