तथा तैः कृत्तगात्रैस् तु दशग्रीवेण मार्गणैः । बभूव वसुधा तत्र प्रकीर्णा हरिभिर् वृता ॥
रावणस्याप्रसह्यं तं शरसंपातम् एकतः । न शेकुः सहितुं दीप्तं पतंगा इव पावकम् ॥
ते ऽर्दिता निशितैर् बाणैः क्रोशन्तो विप्रदुद्रुवुः । पावकार्चिःसमाविष्टा दह्यमाना यथा गजाः ॥
प्लवंगानाम् अनीकानि महाभ्राणीव मारुतः । स ययौ समरे तस्मिन् विधमन् रावणः शरैः ॥
कदनं तरसा कृत्वा राक्षसेन्द्रो वनौकसाम् । आससाद ततो युद्धे राघवं त्वरितस् तदा ॥
सुग्रीवस् तान् कपीन् दृष्ट्वा भग्नान् विद्रवतो रणे । गुल्मे सुषेणं निक्षिप्य चक्रे युद्धे द्रुतं मनः ॥
आत्मनः सदृशं वीरं स तं निक्षिप्य वानरम् । सुग्रीवो ऽभिमुखः शत्रुं प्रतस्थे पादपायुधः ॥
पार्श्वतः पृष्ठतश् चास्य सर्वे यूथाधिपाः स्वयम् । अनुजह्रुर् महाशैलान् विविधांश् च महाद्रुमान् ॥
tathā taiḥ kṛttagātrais tu daśagrīveṇa mārgaṇaiḥ | babhūva vasudhā tatra prakīrṇā haribhir vṛtā ||
rāvaṇasyāprasahyaṃ taṃ śarasaṃpātam ekataḥ | na śekuḥ sahituṃ dīptaṃ pataṃgā iva pāvakam ||
te 'rditā niśitair bāṇaiḥ krośanto vipradudruvuḥ | pāvakārciḥsamāviṣṭā dahyamānā yathā gajāḥ ||
plavaṃgānām anīkāni mahābhrāṇīva mārutaḥ | sa yayau samare tasmin vidhaman rāvaṇaḥ śaraiḥ ||
kadanaṃ tarasā kṛtvā rākṣasendro vanaukasām | āsasāda tato yuddhe rāghavaṃ tvaritas tadā ||
sugrīvas tān kapīn dṛṣṭvā bhagnān vidravato raṇe | gulme suṣeṇaṃ nikṣipya cakre yuddhe drutaṃ manaḥ ||
ātmanaḥ sadṛśaṃ vīraṃ sa taṃ nikṣipya vānaram | sugrīvo 'bhimukhaḥ śatruṃ pratasthe pādapāyudhaḥ ||
pārśvataḥ pṛṣṭhataś cāsya sarve yūthādhipāḥ svayam | anujahrur mahāśailān vividhāṃś ca mahādrumān ||
Земля там стала усыпана ванарами с отсечёнными членами, поражёнными стрелами Десятишеего. Ванары не могли выдержать пылающий поток стрел Раваны, как мотыльки не могут выдержать огонь. Поражённые острыми стрелами, они с криками разбежались, словно слоны, охваченные и сжигаемые пламенем. В той битве Равана разметал стрелами войска прыгунов, как ветер разметает великие тучи. Быстро совершив истребление лесных жителей, владыка ракшасов тогда поспешно приблизился в бою к Рагхаве. Сугрива, увидев обезьян сломленными и разбегающимися в бою, поставил Сушену в отряде и быстро направил ум на битву. Поставив этого героя-ванара, подобного себе, Сугрива, вооружённый деревом, двинулся лицом к врагу. С боков и сзади за ним сами вожаки отрядов несли великие скалы и разные огромные деревья.
e58000e91dc8 · published Jun 22, 2026, 12:00:00 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Когда войско дрогнуло перед стрелами Раваны, Сугрива не стал ждать Раму. Он взял на себя царскую обязанность — остановить распад своих сил и снова повернуть их к бою.