शक्रस्य वचनं श्रुत्वा कृष्णो गोविन्दतां गतः प्रीतेन मनसा युक्तः प्रतिवाक्यं जगाद ह ॥
प्रीतो ऽस्मि दर्शनाद् एव तव शक्र शचीपते यत् त्वयाभिहितं चेदं न किंचित् परिहास्यते ॥
जानामि भवतो भावं जानाम्य् अर्जुनसंभवम् जाने पितृष्वसा दत्ता पाण्डोर् वसुमतीपतेः ॥
युधिष्ठिरं च जानामि कुमारं धर्मनिर्मितम् भीमसेनं च जानामि वायोः संतानजां तनुम् ॥
अश्विभ्यां साधु जानामि सृष्टं पुत्रद्वयं शुभम् नकुलं सहदेवं च माद्र्याः कुक्षिभवाव् उभौ ॥
कानीनं चापि जानामि सवितुः प्रथमं सुतम् पितृष्वसरि कर्णं वै प्रसूतं सूततां गतम् ॥
धार्तराष्ट्राश् च मे सर्वे विदिता युद्धकाङ्क्षिणः पाण्डोर् उपरमं चैव शापाशनिनिपातजम् ॥
तद् गच्छ त्रिदिवं शक्र सुखाय त्रिदिवौकसाम् नार्जुनस्य रिपुः कश्चिन् ममाग्रे प्रभविष्यति ॥
अर्जुनार्थे च तान् सर्वान् पाण्डवान् अक्षतान् युधि कुन्त्या निर्यातयिष्यामि निवृत्ते भारते मृधे ॥
यच् च वक्ष्यति मां शक्र तनूजस् तव सो ऽर्जुनः भृत्यवत् तत् करिष्यामि तव स्नेहेन यन्त्रितः ॥
सत्यसंधस्य तच् छ्रुत्वा प्रियं प्रीतस्य भाषितम् कृष्णस्य साक्षात् त्रिदिवं जगाम त्रिदशेश्वरः ॥
śakrasya vacanaṃ śrutvā kṛṣṇo govindatāṃ gataḥ prītena manasā yuktaḥ prativākyaṃ jagāda ha ||
prīto 'smi darśanād eva tava śakra śacīpate yat tvayābhihitaṃ cedaṃ na kiṃcit parihāsyate ||
jānāmi bhavato bhāvaṃ jānāmy arjunasaṃbhavam jāne pitṛṣvasā dattā pāṇḍor vasumatīpateḥ ||
yudhiṣṭhiraṃ ca jānāmi kumāraṃ dharmanirmitam bhīmasenaṃ ca jānāmi vāyoḥ saṃtānajāṃ tanum ||
aśvibhyāṃ sādhu jānāmi sṛṣṭaṃ putradvayaṃ śubham nakulaṃ sahadevaṃ ca mādryāḥ kukṣibhavāv ubhau ||
kānīnaṃ cāpi jānāmi savituḥ prathamaṃ sutam pitṛṣvasari karṇaṃ vai prasūtaṃ sūtatāṃ gatam ||
dhārtarāṣṭrāś ca me sarve viditā yuddhakāṅkṣiṇaḥ pāṇḍor uparamaṃ caiva śāpāśaninipātajam ||
tad gaccha tridivaṃ śakra sukhāya tridivaukasām nārjunasya ripuḥ kaścin mamāgre prabhaviṣyati ||
arjunārthe ca tān sarvān pāṇḍavān akṣatān yudhi kuntyā niryātayiṣyāmi nivṛtte bhārate mṛdhe ||
yac ca vakṣyati māṃ śakra tanūjas tava so 'rjunaḥ bhṛtyavat tat kariṣyāmi tava snehena yantritaḥ ||
satyasaṃdhasya tac chrutvā priyaṃ prītasya bhāṣitam kṛṣṇasya sākṣāt tridivaṃ jagāma tridaśeśvaraḥ ||
Услышав слово Индры, Кришна, получивший имя Говинда, с довольным умом ответил: «Я доволен уже самой встречей с тобой, о Индра, супруг Шачи. То, что ты сказал, ничто из этого не будет оставлено. Я знаю твоё намерение, знаю рождение Арджуны, знаю, что моя тётка по отцу была отдана Панду, владыке земли. Я знаю Юдхиштхиру, царевича, созданного Дхармой; знаю Бхимасену, тело, рождённое продолжением Ваю. Хорошо знаю и прекрасную пару сыновей, созданных Ашвинами: Накулу и Сахадеву, обоих рождённых из чрева Мадри. Знаю и девичьего сына, первого сына Савитара, Карну, рождённого у моей тётки по отцу и ставшего сутой. Все сыновья Дхритараштры, желающие войны, мне известны, как и смерть Панду, возникшая от удара молнии-проклятия. Поэтому иди на небо, о Индра, ради счастья небожителей. Передо мной ни один враг Арджуны не одолеет его. Ради Арджуны я возвращу Кунти всех Пандавов невредимыми в битве, когда закончится сражение Бхаратов. И что бы ни сказал мне твой сын Арджуна, о Индра, я исполню это как слуга, связанный твоей любовью». Услышав эту дорогую речь довольного Кришны, верного истине, владыка богов прямо отправился на небо.
ce439c3bae06 · publicado 22 jun 2026, 3:44:12 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Кришна отвечает как всеведущий защитник: он уже знает рождение Пандавов, Карну, сыновей Дхритараштры, смерть Панду и будущую войну. Его обещание Индре звучит смиренно — «как слуга» — но именно в этом смирении раскрывается его верность Арджуне и дхарме.