Mahābhārata 3.255.32-59

Devanāgarī

हतेषु तेषु वीरेषु सिन्धुराजो जयद्रथः ॥
विमुच्य कृष्णां संत्रस्तः पलायनपरो ऽभवत् ॥
स तस्मिन् संकुले सैन्ये द्रौपदीम् अवतार्य वै ॥
प्राणप्रेप्सुर् उपाधावद् वनं येन नराधमः ॥
द्रौपदीं धर्मराजस् तु दृष्ट्वा धौम्यपुरस्कृताम् ॥
माद्रीपुत्रेण वीरेण रथम् आरोपयत् तदा ॥
ततस् तद् विद्रुतं सैन्यम् अपयाते जयद्रथे ॥
आदिश्यादिश्य नाराचैर् आजघान वृकोदरः ॥
सव्यसाची तु तं दृष्ट्वा पलायन्तं जयद्रथम् ॥
वारयाम् आस निघ्नन्तं भीमं सैन्धवसैनिकान् ॥
अर्जुन उवाच
यस्यापचारात् प्राप्तो ऽयम् अस्मान् क्लेशो दुरासदः ॥
तम् अस्मिन् समरोद्देशे न पश्यामि जयद्रथम् ॥
तम् एवान्विष भद्रं ते किं ते योधैर् निपातितैः ॥
अनामिषम् इदं कर्म कथं वा मन्यते भवान् ॥
वैशंपायन उवाच
इत्य् उक्तो भीमसेनस् तु गुडाकेशेन धीमता ॥
युधिष्ठिरम् अभिप्रेक्ष्य वाग्मी वचनम् अब्रवीत् ॥
हतप्रवीरा रिपवो भूयिष्ठं विद्रुता दिशः ॥
गृहीत्वा द्रौपदीं राजन् निवर्ततु भवान् इतः ॥
यमाभ्यां सह राजेन्द्र धौम्येन च महात्मना ॥
प्राप्याश्रमपदं राजन् द्रौपदीं परिसान्त्वय ॥
न हि मे मोक्ष्यते जीवन् मूढः सैन्धवको नृपः ॥
पातालतलसंस्थो ऽपि यदि शक्रो ऽस्य सारथिः ॥
युधिष्ठिर उवाच
न हन्तव्यो महाबाहो दुरात्मापि स सैन्धवः ॥
दुःशलाम् अभिसंस्मृत्य गान्धारीं च यशस्विनीम् ॥
वैशंपायन उवाच
तच् छ्रुत्वा द्रौपदी भीमम् उवाच व्याकुलेन्द्रिया ॥
कुपिता ह्रीमती प्राज्ञा पती भीमार्जुनाव् उभौ ॥
कर्तव्यं चेत् प्रियं मह्यं वध्यः स पुरुषाधमः ॥
सैन्धवापसदः पापो दुर्मतिः कुलपांसनः ॥
भार्याभिहर्ता निर्वैरो यश् च राज्यहरो रिपुः ॥
याचमानो ऽपि संग्रामे न स जीवितुम् अर्हति ॥
इत्य् उक्तौ तौ नरव्याघ्रौ ययतुर् यत्र सैन्धवः ॥
राजा निववृते कृष्णाम् आदाय सपुरोहितः ॥
स प्रविश्याश्रमपदं व्यपविद्धबृसीघटम् ॥
मार्कण्डेयादिभिर् विप्रैर् अनुकीर्णं ददर्श ह ॥
द्रौपदीम् अनुशोचद्भिर् ब्राह्मणैस् तैः समागतैः ॥
समियाय महाप्राज्ञः सभार्यो भ्रातृमध्यगः ॥
ते स्म तं मुदिता दृष्ट्वा पुनर् अभ्यागतं नृपम् ॥
जित्वा तान् सिन्धुसौवीरान् द्रौपदीं चाहृतां पुनः ॥
स तैः परिवृतो राजा तत्रैवोपविवेश ह ॥
प्रविवेशाश्रमं कृष्णा यमाभ्यां सह भामिनी ॥
भीमार्जुनाव् अपि श्रुत्वा क्रोशमात्रगतं रिपुम् ॥
स्वयम् अश्वांस् तुदन्तौ तौ जवेनैवाभ्यधावताम् ॥
इदम् अत्यद्भुतं चात्र चकार पुरुषो ऽर्जुनः ॥
क्रोशमात्रगतान् अश्वान् सैन्धवस्य जघान यत् ॥
स हि दिव्यास्त्रसंपन्नः कृच्छ्रकाले ऽप्य् असंभ्रमः ॥
अकरोद् दुष्करं कर्म शरैर् अस्त्रानुमन्त्रितैः ॥
ततो ऽभ्यधावतां वीराव् उभौ भीमधनंजयौ ॥
हताश्वं सैन्धवं भीतम् एकं व्याकुलचेतसम् ॥
सैन्धवस् तु हतान् दृष्ट्वा तथाश्वान् स्वान् सुदुःखितः ॥
दृष्ट्वा विक्रमकर्माणि कुर्वाणं च धनंजयम् ॥
पलायनकृतोत्साहः प्राद्रवद् येन वै वनम् ॥
सैन्धवं त्वभिसंप्रेक्ष्य पराक्रान्तं पलायने ॥
अनुयाय महाबाहुः फल्गुनो वाक्यम् अब्रवीत् ॥
अनेन वीर्येण कथं स्त्रियं प्रार्थयसे बलात् ॥
राजपुत्र निवर्तस्व न ते युक्तं पलायनम् ॥
कथं चानुचरान् हित्वा शत्रुमध्ये पलायसे ॥
इत्य् उच्यमानः पार्थेन सैन्धवो न न्यवर्तत ॥
तिष्ठ तिष्ठेति तं भीमः सहसाभ्यद्रवद् बली ॥
मा वधीर् इति पार्थस् तं दयावान् अभ्यभाषत ॥

Transliteración (IAST)

hateṣu teṣu vīreṣu sindhurājo jayadrathaḥ ||
vimucya kṛṣṇāṃ saṃtrastaḥ palāyanaparo 'bhavat ||
sa tasmin saṃkule sainye draupadīm avatārya vai ||
prāṇaprepsur upādhāvad vanaṃ yena narādhamaḥ ||
draupadīṃ dharmarājas tu dṛṣṭvā dhaumyapuraskṛtām ||
mādrīputreṇa vīreṇa ratham āropayat tadā ||
tatas tad vidrutaṃ sainyam apayāte jayadrathe ||
ādiśyādiśya nārācair ājaghāna vṛkodaraḥ ||
savyasācī tu taṃ dṛṣṭvā palāyantaṃ jayadratham ||
vārayām āsa nighnantaṃ bhīmaṃ saindhavasainikān ||
arjuna uvāca
yasyāpacārāt prāpto 'yam asmān kleśo durāsadaḥ ||
tam asmin samaroddeśe na paśyāmi jayadratham ||
tam evānviṣa bhadraṃ te kiṃ te yodhair nipātitaiḥ ||
anāmiṣam idaṃ karma kathaṃ vā manyate bhavān ||
vaiśaṃpāyana uvāca
ity ukto bhīmasenas tu guḍākeśena dhīmatā ||
yudhiṣṭhiram abhiprekṣya vāgmī vacanam abravīt ||
hatapravīrā ripavo bhūyiṣṭhaṃ vidrutā diśaḥ ||
gṛhītvā draupadīṃ rājan nivartatu bhavān itaḥ ||
yamābhyāṃ saha rājendra dhaumyena ca mahātmanā ||
prāpyāśramapadaṃ rājan draupadīṃ parisāntvaya ||
na hi me mokṣyate jīvan mūḍhaḥ saindhavako nṛpaḥ ||
pātālatalasaṃstho 'pi yadi śakro 'sya sārathiḥ ||
yudhiṣṭhira uvāca
na hantavyo mahābāho durātmāpi sa saindhavaḥ ||
duḥśalām abhisaṃsmṛtya gāndhārīṃ ca yaśasvinīm ||
vaiśaṃpāyana uvāca
tac chrutvā draupadī bhīmam uvāca vyākulendriyā ||
kupitā hrīmatī prājñā patī bhīmārjunāv ubhau ||
kartavyaṃ cet priyaṃ mahyaṃ vadhyaḥ sa puruṣādhamaḥ ||
saindhavāpasadaḥ pāpo durmatiḥ kulapāṃsanaḥ ||
bhāryābhihartā nirvairo yaś ca rājyaharo ripuḥ ||
yācamāno 'pi saṃgrāme na sa jīvitum arhati ||
ity uktau tau naravyāghrau yayatur yatra saindhavaḥ ||
rājā nivavṛte kṛṣṇām ādāya sapurohitaḥ ||
sa praviśyāśramapadaṃ vyapaviddhabṛsīghaṭam ||
mārkaṇḍeyādibhir viprair anukīrṇaṃ dadarśa ha ||
draupadīm anuśocadbhir brāhmaṇais taiḥ samāgataiḥ ||
samiyāya mahāprājñaḥ sabhāryo bhrātṛmadhyagaḥ ||
te sma taṃ muditā dṛṣṭvā punar abhyāgataṃ nṛpam ||
jitvā tān sindhusauvīrān draupadīṃ cāhṛtāṃ punaḥ ||
sa taiḥ parivṛto rājā tatraivopaviveśa ha ||
praviveśāśramaṃ kṛṣṇā yamābhyāṃ saha bhāminī ||
bhīmārjunāv api śrutvā krośamātragataṃ ripum ||
svayam aśvāṃs tudantau tau javenaivābhyadhāvatām ||
idam atyadbhutaṃ cātra cakāra puruṣo 'rjunaḥ ||
krośamātragatān aśvān saindhavasya jaghāna yat ||
sa hi divyāstrasaṃpannaḥ kṛcchrakāle 'py asaṃbhramaḥ ||
akarod duṣkaraṃ karma śarair astrānumantritaiḥ ||
tato 'bhyadhāvatāṃ vīrāv ubhau bhīmadhanaṃjayau ||
hatāśvaṃ saindhavaṃ bhītam ekaṃ vyākulacetasam ||
saindhavas tu hatān dṛṣṭvā tathāśvān svān suduḥkhitaḥ ||
dṛṣṭvā vikramakarmāṇi kurvāṇaṃ ca dhanaṃjayam ||
palāyanakṛtotsāhaḥ prādravad yena vai vanam ||
saindhavaṃ tvabhisaṃprekṣya parākrāntaṃ palāyane ||
anuyāya mahābāhuḥ phalguno vākyam abravīt ||
anena vīryeṇa kathaṃ striyaṃ prārthayase balāt ||
rājaputra nivartasva na te yuktaṃ palāyanam ||
kathaṃ cānucarān hitvā śatrumadhye palāyase ||
ity ucyamānaḥ pārthena saindhavo na nyavartata ||
tiṣṭha tiṣṭheti taṃ bhīmaḥ sahasābhyadravad balī ||
mā vadhīr iti pārthas taṃ dayāvān abhyabhāṣata ||

Palabra por palabra

SánscritoIASTSignificado

हतेषु तेषु वीरेषु सिन्धुराजो जयद्रथः ॥ विमुच्य कृष्णां संत्रस्तः पलायनपरो ऽभवत् ॥ स तस्मिन् संकुले सैन्ये द्रौपदीम् अवतार्य वै ॥ प्राणप्रेप्सुर् उपाधावद् वनं येन नराधमः ॥ द्रौपदीं धर्मराजस् तु दृष्ट्वा धौम्यपुरस्कृताम् ॥ माद्रीपुत्रेण वीरेण रथम् आरोपयत् तदा ॥ ततस् तद् विद्रुतं सैन्यम् अपयाते जयद्रथे ॥ आदिश्यादिश्य नाराचैर् आजघान वृकोदरः ॥ सव्यसाची तु तं दृष्ट्वा पलायन्तं जयद्रथम् ॥ वारयाम् आस निघ्नन्तं भीमं सैन्धवसैनिकान् ॥ अर्जुन उवाच यस्यापचारात् प्राप्तो ऽयम् अस्मान् क्लेशो दुरासदः ॥ तम् अस्मिन् समरोद्देशे न पश्यामि जयद्रथम् ॥ तम् एवान्विष भद्रं ते किं ते योधैर् निपातितैः ॥ अनामिषम् इदं कर्म कथं वा मन्यते भवान् ॥ वैशंपायन उवाच इत्य् उक्तो भीमसेनस् तु गुडाकेशेन धीमता ॥ युधिष्ठिरम् अभिप्रेक्ष्य वाग्मी वचनम् अब्रवीत् ॥ हतप्रवीरा रिपवो भूयिष्ठं विद्रुता दिशः ॥ गृहीत्वा द्रौपदीं राजन् निवर्ततु भवान् इतः ॥ यमाभ्यां सह राजेन्द्र धौम्येन च महात्मना ॥ प्राप्याश्रमपदं राजन् द्रौपदीं परिसान्त्वय ॥ न हि मे मोक्ष्यते जीवन् मूढः सैन्धवको नृपः ॥ पातालतलसंस्थो ऽपि यदि शक्रो ऽस्य सारथिः ॥ युधिष्ठिर उवाच न हन्तव्यो महाबाहो दुरात्मापि स सैन्धवः ॥ दुःशलाम् अभिसंस्मृत्य गान्धारीं च यशस्विनीम् ॥ वैशंपायन उवाच तच् छ्रुत्वा द्रौपदी भीमम् उवाच व्याकुलेन्द्रिया ॥ कुपिता ह्रीमती प्राज्ञा पती भीमार्जुनाव् उभौ ॥ कर्तव्यं चेत् प्रियं मह्यं वध्यः स पुरुषाधमः ॥ सैन्धवापसदः पापो दुर्मतिः कुलपांसनः ॥ भार्याभिहर्ता निर्वैरो यश् च राज्यहरो रिपुः ॥ याचमानो ऽपि संग्रामे न स जीवितुम् अर्हति ॥ इत्य् उक्तौ तौ नरव्याघ्रौ ययतुर् यत्र सैन्धवः ॥ राजा निववृते कृष्णाम् आदाय सपुरोहितः ॥ स प्रविश्याश्रमपदं व्यपविद्धबृसीघटम् ॥ मार्कण्डेयादिभिर् विप्रैर् अनुकीर्णं ददर्श ह ॥ द्रौपदीम् अनुशोचद्भिर् ब्राह्मणैस् तैः समागतैः ॥ समियाय महाप्राज्ञः सभार्यो भ्रातृमध्यगः ॥ ते स्म तं मुदिता दृष्ट्वा पुनर् अभ्यागतं नृपम् ॥ जित्वा तान् सिन्धुसौवीरान् द्रौपदीं चाहृतां पुनः ॥ स तैः परिवृतो राजा तत्रैवोपविवेश ह ॥ प्रविवेशाश्रमं कृष्णा यमाभ्यां सह भामिनी ॥ भीमार्जुनाव् अपि श्रुत्वा क्रोशमात्रगतं रिपुम् ॥ स्वयम् अश्वांस् तुदन्तौ तौ जवेनैवाभ्यधावताम् ॥ इदम् अत्यद्भुतं चात्र चकार पुरुषो ऽर्जुनः ॥ क्रोशमात्रगतान् अश्वान् सैन्धवस्य जघान यत् ॥ स हि दिव्यास्त्रसंपन्नः कृच्छ्रकाले ऽप्य् असंभ्रमः ॥ अकरोद् दुष्करं कर्म शरैर् अस्त्रानुमन्त्रितैः ॥ ततो ऽभ्यधावतां वीराव् उभौ भीमधनंजयौ ॥ हताश्वं सैन्धवं भीतम् एकं व्याकुलचेतसम् ॥ सैन्धवस् तु हतान् दृष्ट्वा तथाश्वान् स्वान् सुदुःखितः ॥ दृष्ट्वा विक्रमकर्माणि कुर्वाणं च धनंजयम् ॥ पलायनकृतोत्साहः प्राद्रवद् येन वै वनम् ॥ सैन्धवं त्वभिसंप्रेक्ष्य पराक्रान्तं पलायने ॥ अनुयाय महाबाहुः फल्गुनो वाक्यम् अब्रवीत् ॥ अनेन वीर्येण कथं स्त्रियं प्रार्थयसे बलात् ॥ राजपुत्र निवर्तस्व न ते युक्तं पलायनम् ॥ कथं चानुचरान् हित्वा शत्रुमध्ये पलायसे ॥ इत्य् उच्यमानः पार्थेन सैन्धवो न न्यवर्तत ॥ तिष्ठ तिष्ठेति तं भीमः सहसाभ्यद्रवद् बली ॥ मा वधीर् इति पार्थस् तं दयावान् अभ्यभाषत ॥hateṣu teṣu vīreṣu sindhurājo jayadrathaḥ || vimucya kṛṣṇāṃ saṃtrastaḥ palāyanaparo 'bhavat || sa tasmin saṃkule sainye draupadīm avatārya vai || prāṇaprepsur upādhāvad vanaṃ yena narādhamaḥ || draupadīṃ dharmarājas tu dṛṣṭvā dhaumyapuraskṛtām || mādrīputreṇa vīreṇa ratham āropayat tadā || tatas tad vidrutaṃ sainyam apayāte jayadrathe || ādiśyādiśya nārācair ājaghāna vṛkodaraḥ || savyasācī tu taṃ dṛṣṭvā palāyantaṃ jayadratham || vārayām āsa nighnantaṃ bhīmaṃ saindhavasainikān || arjuna uvāca yasyāpacārāt prāpto 'yam asmān kleśo durāsadaḥ || tam asmin samaroddeśe na paśyāmi jayadratham || tam evānviṣa bhadraṃ te kiṃ te yodhair nipātitaiḥ || anāmiṣam idaṃ karma kathaṃ vā manyate bhavān || vaiśaṃpāyana uvāca ity ukto bhīmasenas tu guḍākeśena dhīmatā || yudhiṣṭhiram abhiprekṣya vāgmī vacanam abravīt || hatapravīrā ripavo bhūyiṣṭhaṃ vidrutā diśaḥ || gṛhītvā draupadīṃ rājan nivartatu bhavān itaḥ || yamābhyāṃ saha rājendra dhaumyena ca mahātmanā || prāpyāśramapadaṃ rājan draupadīṃ parisāntvaya || na hi me mokṣyate jīvan mūḍhaḥ saindhavako nṛpaḥ || pātālatalasaṃstho 'pi yadi śakro 'sya sārathiḥ || yudhiṣṭhira uvāca na hantavyo mahābāho durātmāpi sa saindhavaḥ || duḥśalām abhisaṃsmṛtya gāndhārīṃ ca yaśasvinīm || vaiśaṃpāyana uvāca tac chrutvā draupadī bhīmam uvāca vyākulendriyā || kupitā hrīmatī prājñā patī bhīmārjunāv ubhau || kartavyaṃ cet priyaṃ mahyaṃ vadhyaḥ sa puruṣādhamaḥ || saindhavāpasadaḥ pāpo durmatiḥ kulapāṃsanaḥ || bhāryābhihartā nirvairo yaś ca rājyaharo ripuḥ || yācamāno 'pi saṃgrāme na sa jīvitum arhati || ity uktau tau naravyāghrau yayatur yatra saindhavaḥ || rājā nivavṛte kṛṣṇām ādāya sapurohitaḥ || sa praviśyāśramapadaṃ vyapaviddhabṛsīghaṭam || mārkaṇḍeyādibhir viprair anukīrṇaṃ dadarśa ha || draupadīm anuśocadbhir brāhmaṇais taiḥ samāgataiḥ || samiyāya mahāprājñaḥ sabhāryo bhrātṛmadhyagaḥ || te sma taṃ muditā dṛṣṭvā punar abhyāgataṃ nṛpam || jitvā tān sindhusauvīrān draupadīṃ cāhṛtāṃ punaḥ || sa taiḥ parivṛto rājā tatraivopaviveśa ha || praviveśāśramaṃ kṛṣṇā yamābhyāṃ saha bhāminī || bhīmārjunāv api śrutvā krośamātragataṃ ripum || svayam aśvāṃs tudantau tau javenaivābhyadhāvatām || idam atyadbhutaṃ cātra cakāra puruṣo 'rjunaḥ || krośamātragatān aśvān saindhavasya jaghāna yat || sa hi divyāstrasaṃpannaḥ kṛcchrakāle 'py asaṃbhramaḥ || akarod duṣkaraṃ karma śarair astrānumantritaiḥ || tato 'bhyadhāvatāṃ vīrāv ubhau bhīmadhanaṃjayau || hatāśvaṃ saindhavaṃ bhītam ekaṃ vyākulacetasam || saindhavas tu hatān dṛṣṭvā tathāśvān svān suduḥkhitaḥ || dṛṣṭvā vikramakarmāṇi kurvāṇaṃ ca dhanaṃjayam || palāyanakṛtotsāhaḥ prādravad yena vai vanam || saindhavaṃ tvabhisaṃprekṣya parākrāntaṃ palāyane || anuyāya mahābāhuḥ phalguno vākyam abravīt || anena vīryeṇa kathaṃ striyaṃ prārthayase balāt || rājaputra nivartasva na te yuktaṃ palāyanam || kathaṃ cānucarān hitvā śatrumadhye palāyase || ity ucyamānaḥ pārthena saindhavo na nyavartata || tiṣṭha tiṣṭheti taṃ bhīmaḥ sahasābhyadravad balī || mā vadhīr iti pārthas taṃ dayāvān abhyabhāṣata ||When the heroes have been slain, Jayadratha, king of Sindhu, terrified, releases Krishna-Draupadi and flees into the forest to save his life; Yudhishthira sees Draupadi with Dhaumya and sets her on Nakula's chariot; Bhima continues to strike down the fleeing army, but Arjuna says that the chief offender, Jayadratha, is nowhere to be seen, and tells him to seek him out rather than kill warriors to no purpose; Bhima asks Yudhishthira to return to the ashrama with Draupadi, the twins and Dhaumya, promising that Jayadratha will not escape alive even in Patala, were Indra himself his charioteer; Yudhishthira reminds him not to kill Saindhava, for the sake of Duhshala and Gandhari; Draupadi, angry and ashamed, tells Bhima and Arjuna that if they wish to please her, the vile abductor of wives, the enemy and usurper of a kingdom, must not live even if he begs for mercy; the two heroes go after Jayadratha, while Yudhishthira returns to the ashrama with Krishna and the priest; the brahmins rejoice at the king's return, having defeated Sindhu and Sauvira and brought Draupadi back; Bhima and Arjuna learn the enemy is a krosha away, urge on their horses and give chase; Arjuna marvelously kills Jayadratha's horses from a distance of a krosha; Saindhava, seeing this, flees into the forest; Arjuna rebukes him, asking how, with such prowess, he sought to win a woman by force, and why he flees, abandoning his companions; Jayadratha does not stop, Bhima charges at him, and the merciful Partha says: do not kill him.

Traducción

When these heroes had been slain, Jayadratha, king of Sindhu, took fright, released Krishna, and thought only of flight. In the midst of that routed army, having set Draupadi down, this basest of men ran into the forest, wishing only to save his life. Dharmaraja, seeing Draupadi with Dhaumya before her, then set her upon the chariot of the valiant son of Madri. When Jayadratha had fled, Bhima began to strike down the fleeing army, pointing out one warrior after another and felling them with naracas. Seeing Jayadratha fleeing, Savyasachin stopped Bhima, who was killing Saindhava's soldiers. Arjuna said: 'I do not see here on this field of battle Jayadratha, by whose offense this hard-to-bear suffering came upon us. Seek him out -- good fortune to you. What use to you are these fallen warriors? Do you think there is any gain in this deed?' Hearing this from the wise Gudakesha, Bhimasena looked at Yudhishthira and, eloquent, spoke these words: 'The enemy, having lost their finest heroes, have almost all scattered in every direction. King, take Draupadi and return from here. Together with the twins and the great-souled Dhaumya, reach the ashrama, O king, and comfort Draupadi. This foolish Saindhava will not escape me alive, even were he to stand at the bottom of Patala with Shakra himself as his charioteer.' Yudhishthira said: 'Mighty-armed one, this Saindhava, evil-souled though he is, ought not to be killed -- remember Duhshala, and glorious Gandhari.' Hearing this, Draupadi, her feelings in turmoil, angry, ashamed, and wise, said to both her husbands, Bhima and Arjuna: 'If you wish to please me, this basest of men must be killed: the vile Saindhava, sinful, evil-minded, a disgrace to his line. A ravisher of another's wife who bears no enmity, and an enemy who steals a kingdom, does not deserve to live in battle, even if he begs for mercy.' So saying, the two tigers among men went to where Saindhava was, while the king returned with Krishna and the priest. Entering the ashrama, where the seats and vessels lay scattered about and where the brahmins, led by Markandeya, had gathered, grieving for Draupadi, the wise king, with his wife, came among his brothers to meet them. They rejoiced to see the king return once more, having defeated the men of Sindhu and Sauvira and brought back the abducted Draupadi. Surrounded by them, the king sat down there, and the lovely Krishna entered the ashrama together with the twins. Bhima and Arjuna, hearing that the enemy was only a krosha away, themselves urging on their horses, swiftly gave chase. Here Partha Arjuna performed an extraordinary marvel: from a distance of a krosha he killed Saindhava's horses. For, endowed with divine weapons and unshaken even in a moment of crisis, he accomplished this difficult feat with arrows consecrated by mantras of the astras. Then both heroes, Bhima and Dhananjaya, rushed upon the frightened Saindhava, now horseless, alone and distraught. Saindhava, seeing his horses slain and seeing the valorous deeds Dhananjaya was performing, resolved on flight and ran into the forest. Noticing that Saindhava was struggling to flee, the mighty-armed Phalguna pursued him and said: 'With such prowess, how could you seek to take a woman by force? Turn back, prince -- flight does not become you. How can you abandon your followers and flee alone among enemies?' Though Partha spoke thus, Saindhava did not turn back. 'Stop! Stop!' cried mighty Bhima, and suddenly charged at him. But the merciful Partha said to him: 'Do not kill him.'

Comentario

Here Draupadi's righteous anger, Bhima's vow-driven fury, and Yudhishthira's mercy, carried out through Arjuna, all meet. The punishment will be severe, but not fatal.

Versión

65f08754b215 · publicado 16 jul 2026, 17:27:38 UTC

Disponible enRUEN