वैशंपायन उवाच
इत्य् उक्त्वा पाण्डवं कृष्णा राजानं चारुदर्शना ॥
भीमसेनम् अथाभ्येत्य कुपिता वाक्यम् अब्रवीत् ॥
त्रातुम् अर्हसि मां भीम क्षत्रधर्मम् अनुस्मरन् ॥
जहि तं पापकर्माणं शम्बरं मघवान् इव ॥
न हि ते विक्रमे तुल्यः पुमान् अस्तीह कश् चन ॥
श्रुतं तत् सर्वलोकेषु परमव्यसने यथा ॥
द्वीपो ऽभूस् त्वं हि पार्थानां नगरे वारणावते ॥
हिडिम्बदर्शने चैव तथा त्वम् अभवो गतिः ॥
तथा विराटनगरे कीचकेन भृशार्दिताम् ॥
माम् अप्य् उद्धृतवान् कृच्छ्रात् पौलोमीं मघवान् इव ॥
यथैतान्य् अकृथाः पार्थ महाकर्माणि वै पुरा ॥
तथा द्रौणिम् अमित्रघ्न विनिहत्य सुखी भव ॥
तस्या बहुविधं दुःखान् निशम्य परिदेवितम् ॥
नामर्षयत कौन्तेयो भीमसेनो महाबलः ॥
स काञ्चनविचित्राङ्गम् आरुरोह महारथम् ॥
आदाय रुचिरं चित्रं समार्गणगुणं धनुः ॥
नकुलं सारथिं कृत्वा द्रोणपुत्रवधे वृतः ॥
विस्फार्य सशरं चापं तूर्णम् अश्वान् अचोदयत् ॥
ते हयाः पुरुषव्याघ्र चोदिता वातरंहसः ॥
वेगेन त्वरिता जग्मुर् हरयः शीघ्रगामिनः ॥
शिबिरात् स्वाद् गृहीत्वा स रथस्य पदम् अच्युतः ॥
द्रोणपुत्ररथस्याशु ययौ मार्गेण वीर्यवान् ॥
vaiśaṃpāyana uvāca
ity uktvā pāṇḍavaṃ kṛṣṇā rājānaṃ cārudarśanā ||
bhīmasenam athābhyetya kupitā vākyam abravīt ||
trātum arhasi māṃ bhīma kṣatradharmam anusmaran ||
jahi taṃ pāpakarmāṇaṃ śambaraṃ maghavān iva ||
na hi te vikrame tulyaḥ pumān astīha kaś cana ||
śrutaṃ tat sarvalokeṣu paramavyasane yathā ||
dvīpo 'bhūs tvaṃ hi pārthānāṃ nagare vāraṇāvate ||
hiḍimbadarśane caiva tathā tvam abhavo gatiḥ ||
tathā virāṭanagare kīcakena bhṛśārditām ||
mām apy uddhṛtavān kṛcchrāt paulomīṃ maghavān iva ||
yathaitāny akṛthāḥ pārtha mahākarmāṇi vai purā ||
tathā drauṇim amitraghna vinihatya sukhī bhava ||
tasyā bahuvidhaṃ duḥkhān niśamya paridevitam ||
nāmarṣayata kaunteyo bhīmaseno mahābalaḥ ||
sa kāñcanavicitrāṅgam āruroha mahāratham ||
ādāya ruciraṃ citraṃ samārgaṇaguṇaṃ dhanuḥ ||
nakulaṃ sārathiṃ kṛtvā droṇaputravadhe vṛtaḥ ||
visphārya saśaraṃ cāpaṃ tūrṇam aśvān acodayat ||
te hayāḥ puruṣavyāghra coditā vātaraṃhasaḥ ||
vegena tvaritā jagmur harayaḥ śīghragāminaḥ ||
śibirāt svād gṛhītvā sa rathasya padam acyutaḥ ||
droṇaputrarathasyāśu yayau mārgeṇa vīryavān ||
Вайшампаяна сказал: «Сказав это прекрасная Кришна царю-Пандаве, затем, разгневанная, подошла к Бхимасене и сказала: “Бхима, ты должен защитить меня, вспоминая кшатрийскую дхарму. Убей этого грешника, как Магхаван убил Шамбару. Ведь здесь нет никого равного тебе в доблести. Во всех мирах известно, как в высшей беде ты стал островом для Партхов в городе Варанавате; и при встрече с Хидимбой ты также стал прибежищем. Так же в городе Вираты ты спас меня, сильно мучимую Кичакой, из беды, как Магхаван спас Пауломи. Как прежде ты совершил эти великие дела, о Партха, так теперь убей Драуни, о убийца врагов, и будь свободен”. Услышав её многообразное скорбное причитание, великосильный Каунтея Бхимасена не смог стерпеть. Он взошёл на большую златоукрашенную колесницу, взял красивый пёстрый лук с тетивой и стрелами, сделал Накулу своим возничим и, решив убить сына Дроны, натянул лук со стрелой и быстро погнал коней. Эти быстрые рыжие кони, о тигр людей, понукаемые им, помчались со скоростью ветра. Доблестный Бхима из своего лагеря быстро взял след колесницы сына Дроны и поехал по его дороге».
53b9cb1963c5 · publicado 20 jun 2026, 12:35:29 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Драупади обращается именно к Бхиме, потому что он уже был её защитой в самых тяжёлых местах судьбы. Бхима отвечает не рассуждением, а действием: когда боль Драупади названа, его сила снова становится служением.