कुञ्जल उवाच
आयोर्भार्या महाभागा स्वर्भानोस्तनया सुतम् । अपश्यन्ती सुबालं तं देवोपममनौपमम्
हाहाकारं महत्कृत्वा रुरोद वरवर्णिनी । केन मे लक्षणोपेतो हतो बालः सुलक्षणः
तपसा दानयज्ञैश्च नियमैर्दुष्करैः सुतः । सम्प्राप्तो हि मया वत्स कष्टैश्च दारुणैः पुनः
दत्तात्रेयेण पुण्येन सन्तुष्टेन महात्मना । दत्तः पुत्रो हृतः केन रुरोद करुणान्विता
हा पुत्र वत्स मे तात हा बाल गुणमन्दिर । क्वासि केनापनीतोऽसि मम शब्दः प्रदीयताम्
सोमवंशस्य सर्वस्य भूषणोऽसि न संशयः । केन त्वमपनीतोऽसि मम प्राणैः समन्वितः
राजसुलक्षणैर्दिव्यैः सम्पूर्णः कमलेक्षणः । केनाद्यापहतो वत्सः किं करोमि क्व याम्यहम्
āyorbhāryā mahābhāgā svarbhānostanayā sutam | apaśyantī subālaṃ taṃ devopamamanaupamam
hāhākāraṃ mahatkṛtvā ruroda varavarṇinī | kena me lakṣaṇopeto hato bālaḥ sulakṣaṇaḥ
tapasā dānayajñaiśca niyamairduṣkaraiḥ sutaḥ | samprāpto hi mayā vatsa kaṣṭaiśca dāruṇaiḥ punaḥ
dattātreyeṇa puṇyena santuṣṭena mahātmanā | dattaḥ putro hṛtaḥ kena ruroda karuṇānvitā
hā putra vatsa me tāta hā bāla guṇamandira | kvāsi kenāpanīto'si mama śabdaḥ pradīyatām
somavaṃśasya sarvasya bhūṣaṇo'si na saṃśayaḥ | kena tvamapanīto'si mama prāṇaiḥ samanvitaḥ
rājasulakṣaṇairdivyaiḥ sampūrṇaḥ kamalekṣaṇaḥ | kenādyāpahato vatsaḥ kiṃ karomi kva yāmyaham
«Жена Аю, великая долею, дочь Сварбхану, не видя того доброго младенца, богоподобного и несравненного, издала великий вопль и зарыдала, прекрасная цветом: „Кем убит мой младенец, наделённый приметами, с добрыми приметами? Подвигом, дарами и жертвами, трудными обетами обретён был мною сын, дитя, — и притом жестокими тяготами. Данный благим Даттатреей, довольным, великим душою, — сын похищен кем?“ — рыдала она, полная жалости. „Увы, сын мой, милый, увы, дитя, обитель достоинств! Где ты, кем унесён? Подай мне голос. Украшение всего рода Сомы ты, нет сомнения; кем ты унесён, связанный с самой жизнью моею? Полный дивных, добрых царских примет, лотосоокий, — кем ныне унесён ты, дитя? Что мне делать, куда идти?“»
8d62d9764f48 · publicado 3 sept 2026, 4:13:37 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Плач начинается не с обвинения, а с перечня того, чего это стоило: подвиг, дары, жертвы, трудные обеты. Мать считает не годы, а усилия. И просьба у неё одна, самая простая: «подай мне голос» — не вернись, а хотя бы отзовись.