लतासूत्रैरथो वापि रचितं दारुणाऽथवा । वस्त्रेण वाऽथ रचितं मृदा विरचितं भवेत्
तत्र संवेष्य वस्त्रेण सुगन्धेन समन्विते । धौतवस्त्रयुगे शुद्धे मृद्वासनसमन्विते
तत्र संवेष्ट्य वस्त्रेण सुगन्धेन समन्विते । धौतवस्त्रयुगे शुद्धे मृद्वासनसमन्विते
शीतोष्णरहिते पादचतुष्टयसमन्विते । प्रावृतिच्छेदनोपेते कृमिकीटविवर्जिते
धौतेन मृदुवस्त्रेण सर्वतो वेष्ट्यं तं शिवम् । विन्यस्य सज्जिकामध्ये प्रावृत्य च पुनर्विभुम्
एषा हि सज्जिका राम देवस्याग्रेऽतिकीर्तिता । तस्य च स्थापनं पाठो रहस्ये च महेशितुः
अथवा भित्तिमूले स्याद्देववेद्यामथापि वा । सुरक्षिते तथा देशे रक्षकं च नियोजयेत्
प्राणादेरविनाभावं कुर्वीत नियमैः सह । एतद्धि राजसं प्रोक्तं स्थापनं परमात्मनः
सात्त्विकं स्वसमीपस्थं धारणं तामसं पुनः । धारणं गात्रसंस्पर्शमशेषदेहगोपनम्
मस्तके धारणं मुख्यं ब्रह्मणा च तथा कृतम् । विन्यस्य मुकुटस्यान्ते धारणं शुभमुच्यते
ललाटे धारणं शस्तं यथा लक्ष्म्या धृतं शुभम् । बाणेन च धृतं मूर्ध्नि दक्षिणोरसि वा पुनः
कर्णे च हरकर्णेन मुनिना परमर्षिणा । विनिर्भिद्य तथा गात्रं लोहस्थानं प्रकल्प्य च
धारयन्ति तथा लिङ्गं राक्षसाः केचिदुत्तमाः । अनिकेतनमर्त्यानामशक्तानां शिरोधृतिः
latāsūtrairatho vāpi racitaṃ dāruṇā'thavā | vastreṇa vā'tha racitaṃ mṛdā viracitaṃ bhavet
tatra saṃveṣya vastreṇa sugandhena samanvite | dhautavastrayuge śuddhe mṛdvāsanasamanvite
tatra saṃveṣṭya vastreṇa sugandhena samanvite | dhautavastrayuge śuddhe mṛdvāsanasamanvite
śītoṣṇarahite pādacatuṣṭayasamanvite | prāvṛticchedanopete kṛmikīṭavivarjite
dhautena mṛduvastreṇa sarvato veṣṭyaṃ taṃ śivam | vinyasya sajjikāmadhye prāvṛtya ca punarvibhum
eṣā hi sajjikā rāma devasyāgre'tikīrtitā | tasya ca sthāpanaṃ pāṭho rahasye ca maheśituḥ
athavā bhittimūle syāddevavedyāmathāpi vā | surakṣite tathā deśe rakṣakaṃ ca niyojayet
prāṇāderavinābhāvaṃ kurvīta niyamaiḥ saha | etaddhi rājasaṃ proktaṃ sthāpanaṃ paramātmanaḥ
sāttvikaṃ svasamīpasthaṃ dhāraṇaṃ tāmasaṃ punaḥ | dhāraṇaṃ gātrasaṃsparśamaśeṣadehagopanam
mastake dhāraṇaṃ mukhyaṃ brahmaṇā ca tathā kṛtam | vinyasya mukuṭasyānte dhāraṇaṃ śubhamucyate
lalāṭe dhāraṇaṃ śastaṃ yathā lakṣmyā dhṛtaṃ śubham | bāṇena ca dhṛtaṃ mūrdhni dakṣiṇorasi vā punaḥ
karṇe ca harakarṇena muninā paramarṣiṇā | vinirbhidya tathā gātraṃ lohasthānaṃ prakalpya ca
dhārayanti tathā liṅgaṃ rākṣasāḥ keciduttamāḥ | aniketanamartyānāmaśaktānāṃ śirodhṛtiḥ
«„И обряд весьма у возливающих — в огне бога Трьямбаку; у всех совершающих поклонение — в линге Шивы Махешвару. Ларец наилучший, и из золота сделанный, или из серебряных листов должно делать, серебряными или бамбуковыми, или же нитями из лиан сделанный, или из дерева, или из ткани сделанный, или из глины да будет сделан. Там, обвив благовонною тканью, в паре чистых мытых одежд, с мягким сиденьем, лишённом холода и жара, снабжённом четырьмя ножками, с покровом и разрезом, лишённом червей и насекомых, — мытою мягкою тканью со всех сторон должно обвить того Шиву, положив посреди ларца и вновь укрыв Всесильного. Это и есть ларец, о Рама, весьма возглашённый пред богом; и его установление, чтение — и в тайне, Владыки. Или да будет у подножия стены, или на божьем алтаре, в хорошо охраняемом месте, — и стража да поставит. Неразлучность с дыханием и прочим да творит вместе с правилами: это названо раджасическим установлением высшей души; саттвическое — вблизи себя, ношение же — тамасическое. Ношение с касанием тела, сокрытие всего тела; ношение на голове — главное, и Брахмою так сотворено; положив на край венца, ношение зовётся благим“.»
e9abcd8c72cc · publicado 3 sept 2026, 4:13:50 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Ларец разрешено делать хоть из глины, хоть из лиан — важна не ценность, а то, что святыня не остаётся без покрова и без присмотра. Заметна и перевёрнутая оценка: постоянное ношение при себе отнесено к тамасу, а не к высшему усердию.