लक्ष्मण उवाच
सौमित्रे केन पुण्येन तीर्यते वरुणालयः । अगाधो नितरामेष यादोभिश्च समाकुलः ॥ उपायं नैव पश्यामि येनासौ सुतरो भवेत्
आदिदेवस्त्वमेवासि पुराणपुरुषोत्तमः । बकदाल्भ्यो मुनिश्चात्र वर्तते द्वीपमध्यतः
अस्मात्स्थानाद्योजनार्धमाश्रमस्तस्य राघव । अन्ये च ब्राह्मणास्तत्र बहवो रघुनन्दन
तं पृच्छ गत्वा राजेन्द्र पुराणमृषिपुङ्गवम् । इति वाक्यं ततः श्रुत्वा लक्ष्मणस्यातिशोभनम् ॥ जगाम राघवो द्रष्टुं बकदाल्भ्यं महामुनिम् । प्रणनाम मुनिं मूर्ध्ना रामो विष्णुमिवामरः
ज्ञात्वा मुनिस्ततो रामं पुराणं पुरुषोत्तमम् । केनापि कारणेनैव प्रविष्टो मानुषीं तनुम्
उवाच स ऋषिस्तुष्टः कुतो राम तवागमः
त्वत्प्रसादादहं विप्र तीरं नदनदीपतेः । आगतोऽस्मि ससैन्योऽत्र लङ्कां जेतुं सराक्षसाम्
भवतश्चानुकूलत्वात्तीर्यतेऽब्धिर्यथा मया । तमुपायं वद मुने प्रसादं कुरु साम्प्रतम्
एतस्मात्कारणादेव द्रष्टुं त्वामिहागतः । रामस्य वचनं श्रुत्वा बकदाल्भ्यो महामुनिः
उवाच सुप्रसन्नात्मा रामं राजीवलोचनम् । कर्तव्यमद्य ते राम व्रतानां व्रतमुत्तमम्
कृतेन येन सहसा विजयस्ते भविष्यति । लङ्कां जित्वा राक्षसांश्च स्वच्छां कीर्तिमवाप्स्यसि
saumitre kena puṇyena tīryate varuṇālayaḥ | agādho nitarāmeṣa yādobhiśca samākulaḥ || upāyaṃ naiva paśyāmi yenāsau sutaro bhavet
ādidevastvamevāsi purāṇapuruṣottamaḥ | bakadālbhyo muniścātra vartate dvīpamadhyataḥ
asmātsthānādyojanārdhamāśramastasya rāghava | anye ca brāhmaṇāstatra bahavo raghunandana
taṃ pṛccha gatvā rājendra purāṇamṛṣipuṅgavam | iti vākyaṃ tataḥ śrutvā lakṣmaṇasyātiśobhanam || jagāma rāghavo draṣṭuṃ bakadālbhyaṃ mahāmunim | praṇanāma muniṃ mūrdhnā rāmo viṣṇumivāmaraḥ
jñātvā munistato rāmaṃ purāṇaṃ puruṣottamam | kenāpi kāraṇenaiva praviṣṭo mānuṣīṃ tanum
uvāca sa ṛṣistuṣṭaḥ kuto rāma tavāgamaḥ
tvatprasādādahaṃ vipra tīraṃ nadanadīpateḥ | āgato'smi sasainyo'tra laṅkāṃ jetuṃ sarākṣasām
bhavataścānukūlatvāttīryate'bdhiryathā mayā | tamupāyaṃ vada mune prasādaṃ kuru sāmpratam
etasmātkāraṇādeva draṣṭuṃ tvāmihāgataḥ | rāmasya vacanaṃ śrutvā bakadālbhyo mahāmuniḥ
uvāca suprasannātmā rāmaṃ rājīvalocanam | kartavyamadya te rāma vratānāṃ vratamuttamam
kṛtena yena sahasā vijayaste bhaviṣyati | laṅkāṃ jitvā rākṣasāṃśca svacchāṃ kīrtimavāpsyasi
«„О сын Сумитры, какой заслугой переправляется обитель Варуны? Весьма бездонна она и полна морских чудищ; не вижу средства, которым стала бы она переходимой“. — „Ты сам изначальный бог, древний высший Пуруша. Мудрец Бакадальбхья пребывает здесь, посреди острова; в половине йоджаны отсюда обитель его, о Рагхава, и много там иных брахманов, о радость Рагху. Придя, спроси его, о владыка царей, — древнего быка среди мудрецов“. Услышав это весьма прекрасное слово Лакшманы, Рагхава отправился увидеть великого мудреца Бакадальбхью и поклонился мудрецу головою — как бессмертный Вишну. Мудрец же, узнав в Раме высшего Пурушу, по какой-то причине вошедшего в человеческое тело, довольный, сказал: „Откуда твой приход, о Рама?“ — „По твоей милости, о брахман, пришёл я с войском сюда, на берег владыки рек и потоков, чтобы покорить Ланку с ракшасами. Твоей благосклонностью я переправился бы через океан; скажи мне то средство, о мудрец, яви ныне милость. По этой причине и пришёл я сюда — увидеть тебя“. Услышав слово Рамы, великий мудрец Бакадальбхья с весьма благосклонной душою сказал лотосоокому: „Ныне должен быть совершён тобою наилучший из обетов“».
1eae611b24dd · publicado 3 sept 2026, 4:13:54 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Ланка ещё не взята, войско собрано, а перед ним — вода. Рама говорит вслух то, чего от полководца не ждут: «не вижу средства». Лакшмана в ответ признаёт в нём высшего Пурушу — и тут же посылает спрашивать у мудреца, живущего в половине йоджаны. Одно другому здесь не противоречит: тот, кто вошёл в человеческое тело, живёт по-человечески и совета ищет у людей.