ऊर्ध्वं वर्षसहस्रान्ते प्रजापाल्यम् अनन्तरम् । आर्यपुत्राः करिष्यन्ति वनवासं गते त्वयि ॥
पूर्वराजर्षिवृत्त्या हि वनवासो विधीयते । प्रजा निक्षिप्य पुत्रेषु पुत्रवत् परिपालने ॥
स चेद् राजन्य् अनेकाग्रे राज्यविभ्रमशङ्कया । नैवम् इच्छसि धर्मात्मन् राज्यं राम त्वम् आत्मनि ॥
प्रतिजाने च ते वीर मा भूवं वीरलोकभाक् । राज्यं च तव रक्षेयम् अहं वेलेव सागरम् ॥
मङ्गलैर् अभिषिञ्चस्व तत्र त्वं व्यापृतो भव । अहम् एको महीपालान् अलं वारयितुं बलात् ॥
न शोभार्थाव् इमौ बाहू न धनुर् भूषणाय मे । नासिराबन्धनार्थाय न शराः स्तम्भहेतवः ॥
अमित्रदमनार्थं मे सर्वम् एतच् चतुष्टयम् । न चाहं कामये ऽत्यर्थं यः स्याच् छत्रुर् मतो मम ॥
असिना तीक्ष्णधारेण विद्युच्चलितवर्चसा । प्रगृहीतेन वै शत्रुं वज्रिणं वा न कल्पये ॥
ūrdhvaṃ varṣasahasrānte prajāpālyam anantaram | āryaputrāḥ kariṣyanti vanavāsaṃ gate tvayi ||
pūrvarājarṣivṛttyā hi vanavāso vidhīyate | prajā nikṣipya putreṣu putravat paripālane ||
sa ced rājany anekāgre rājyavibhramaśaṅkayā | naivam icchasi dharmātman rājyaṃ rāma tvam ātmani ||
pratijāne ca te vīra mā bhūvaṃ vīralokabhāk | rājyaṃ ca tava rakṣeyam ahaṃ veleva sāgaram ||
maṅgalair abhiṣiñcasva tatra tvaṃ vyāpṛto bhava | aham eko mahīpālān alaṃ vārayituṃ balāt ||
na śobhārthāv imau bāhū na dhanur bhūṣaṇāya me | nāsirābandhanārthāya na śarāḥ stambhahetavaḥ ||
amitradamanārthaṃ me sarvam etac catuṣṭayam | na cāhaṃ kāmaye 'tyarthaṃ yaḥ syāc chatrur mato mama ||
asinā tīkṣṇadhāreṇa vidyuccalitavarcasā | pragṛhītena vai śatruṃ vajriṇaṃ vā na kalpaye ||
«Когда через тысячу лет ты передашь защиту подданных, тогда твои сыновья пусть идут жить в лес. По пути древних царей-риши лесная жизнь предписывается после того, как народ передан сыновьям для заботливой защиты, как собственные дети. Если же ты не хочешь принимать царство для себя, пока ум царя рассеян и есть страх смуты власти, о праведный Рама, то я обещаю тебе, герой: пусть я не достигну мира героев, если не сохраню твоё царство, как берег хранит океан. Прими помазание с благими обрядами и займись этим; я один силой способен остановить царей. Эти две мои руки не для красоты, лук не для украшения, меч не для того, чтобы просто висеть, и стрелы не для опоры. Вся эта четверица у меня — для сокрушения врагов. Я вовсе не желаю, чтобы кто-либо стал моим врагом; но если враг будет, то с мечом, острым и сияющим как молния, я не сочту значительным даже громоносца Индру».
a2ad90774405 · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Здесь Лакшмана уточняет: лесная жизнь уместна после исполнения царского долга, а не вместо него. Его оружие для него не символ, а обязанность защищать праведного наследника.