सीताया वचनं श्रुत्वा मारुतिर् भीमविक्रमः । शिरस्य् अञ्जलिम् आधाय वाक्यम् उत्तरम् अब्रवीत् ॥
न त्वाम् इहस्थां जानीते रामः कमललोचनः । श्रुत्वैव तु वचो मह्यं क्षिप्रम् एष्यति राघवः ॥
चमूं प्रकर्षन् महतीं हर्यृष्कगणसंकुलाम् । विष्टम्भयित्वा बाणौघैर् अक्षोभ्यं वरुणालयम् । करिष्यति पुरीं लङ्कां काकुत्स्थः शान्तराक्षसाम् ॥
तत्र यद्य् अन्तरा मृत्युर् यदि देवाः सहासुराः । स्थास्यन्ति पथि रामस्य स तान् अपि वधिष्यति ॥
तवादर्शनजेनार्ये शोकेन स परिप्लुतः । न शर्म लभते रामः सिंहार्दित इव द्विपः ॥
दर्दरेण च ते देवि शपे मूलफलेन च । मलयेन च विन्ध्येन मेरुणा मन्दरेण च ॥
यथा सुनयनं वल्गु बिम्बौष्ठं चारुकुण्डलम् । मुखं द्रक्ष्यसि रामस्य पूर्णचन्द्रम् इवोदितम् ॥
क्षिप्रं द्रक्ष्यसि वैदेहि रामं प्रस्रवणे गिरौ । शतक्रतुम् इवासीनं नाकपृष्ठस्य मूर्धनि ॥
sītāyā vacanaṃ śrutvā mārutir bhīmavikramaḥ | śirasy añjalim ādhāya vākyam uttaram abravīt ||
na tvām ihasthāṃ jānīte rāmaḥ kamalalocanaḥ | śrutvaiva tu vaco mahyaṃ kṣipram eṣyati rāghavaḥ ||
camūṃ prakarṣan mahatīṃ haryṛṣkagaṇasaṃkulām | viṣṭambhayitvā bāṇaughair akṣobhyaṃ varuṇālayam | kariṣyati purīṃ laṅkāṃ kākutsthaḥ śāntarākṣasām ||
tatra yady antarā mṛtyur yadi devāḥ sahāsurāḥ | sthāsyanti pathi rāmasya sa tān api vadhiṣyati ||
tavādarśanajenārye śokena sa pariplutaḥ | na śarma labhate rāmaḥ siṃhārdita iva dvipaḥ ||
dardareṇa ca te devi śape mūlaphalena ca | malayena ca vindhyena meruṇā mandareṇa ca ||
yathā sunayanaṃ valgu bimbauṣṭhaṃ cārukuṇḍalam | mukhaṃ drakṣyasi rāmasya pūrṇacandram ivoditam ||
kṣipraṃ drakṣyasi vaidehi rāmaṃ prasravaṇe girau | śatakratum ivāsīnaṃ nākapṛṣṭhasya mūrdhani ||
Услышав слова Ситы, сын Ветра страшной доблести сложил ладони у головы и ответил: «Лотосоокий Рама не знает, что ты находишься здесь. Но как только он услышит моё слово, Рагхава быстро придёт. Ведя великое войско, полное хари и рикшей, Какутстха потоками стрел остановит непоколебимую обитель Варуны и сделает город Ланку местом, где ракшасы будут усмирены. Если на пути Рамы встанет сама смерть или даже боги вместе с асурами, он убьёт и их. Благородная, Рама переполнен скорбью, рождённой тем, что не видит тебя, и не находит покоя, как слон, терзаемый львом. Богиня, клянусь тебе Дардарой, корнями и плодами, Малаей, Виндхьей, Меру и Мандарой: ты увидишь прекрасноглазое, милое лицо Рамы, с губами как бимба и красивыми серьгами, словно взошедшую полную луну. Вайдехи, скоро ты увидишь Раму на горе Прасравана, сидящего словно Шатакрату на вершине небес».
ba2353b45049 · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Ответ Ханумана снимает главный страх: Рама не бездействует по равнодушию, он просто ещё не знает места Ситы. Как только знание достигнет его, действие будет неостановимым.