देवि हर्यृक्षसैन्यानाम् ईश्वरः प्लवतां वरः । सुग्रीवः सत्त्वसंपन्नस् तवार्थे कृतनिश्चयः ॥
स वानरसहस्राणां कोटीभिर् अभिसंवृतः । क्षिप्रम् एष्यति वैदेहि राक्षसानां निबर्हणः ॥
तस्य विक्रमसंपन्नाः सत्त्ववन्तो महाबलाः । मनःसंकल्पसंपाता निदेशे हरयः स्थिताः ॥
येषां नोपरि नाधस्तान् न तिर्यक् सज्जते गतिः । न च कर्मसु सीदन्ति महत्स्व् अमिततेजसः ॥
असकृत् तैर् महोत्सहैः ससागरधराधरा । प्रदक्षिणीकृता भूमिर् वायुमार्गानुसारिभिः ॥
मद्विशिष्टाश् च तुल्याश् च सन्ति तत्र वनौकसः । मत्तः प्रत्यवरः कश् चिन् नास्ति सुग्रीवसंनिधौ ॥
अहं तावद् इह प्राप्तः किं पुनस् ते महाबलाः । न हि प्रकृष्टाः प्रेष्यन्ते प्रेष्यन्ते हीतरे जनाः ॥
तद् अलं परितापेन देवि शोको व्यपैतु ते । एकोत्पातेन ते लङ्काम् एष्यन्ति हरियूथपाः ॥
मम पृष्ठगतौ तौ च चन्द्रसूर्याव् इवोदितौ । त्वत्सकाशं महासत्त्वौ नृसिंहाव् आगमिष्यतः ॥
तौ हि वीरौ नरवरौ सहितौ रामलक्ष्मणौ । आगम्य नगरीं लङ्कां सायकैर् विधमिष्यतः ॥
सगणं रावणं हत्वा राघवो रघुनन्दनः । त्वाम् आदाय वरारोहे स्वपुरं प्रतियास्यति ॥
तद् आश्वसिहि भद्रं ते भव त्वं कालकाङ्क्षिणी । नचिराद् द्रक्ष्यसे रामं प्रज्वजन्तम् इवानिलम् ॥
निहते राक्षसेन्द्रे च सपुत्रामात्यबान्धवे । त्वं समेष्यसि रामेण शशाङ्केनेव रोहिणी ॥
क्षिप्रं त्वं देवि शोकस्य पारं यास्यसि मैथिलि । रावणं चैव रामेण निहतं द्रक्ष्यसे ऽचिरात् ॥
devi haryṛkṣasainyānām īśvaraḥ plavatāṃ varaḥ | sugrīvaḥ sattvasaṃpannas tavārthe kṛtaniścayaḥ ||
sa vānarasahasrāṇāṃ koṭībhir abhisaṃvṛtaḥ | kṣipram eṣyati vaidehi rākṣasānāṃ nibarhaṇaḥ ||
tasya vikramasaṃpannāḥ sattvavanto mahābalāḥ | manaḥsaṃkalpasaṃpātā nideśe harayaḥ sthitāḥ ||
yeṣāṃ nopari nādhastān na tiryak sajjate gatiḥ | na ca karmasu sīdanti mahatsv amitatejasaḥ ||
asakṛt tair mahotsahaiḥ sasāgaradharādharā | pradakṣiṇīkṛtā bhūmir vāyumārgānusāribhiḥ ||
madviśiṣṭāś ca tulyāś ca santi tatra vanaukasaḥ | mattaḥ pratyavaraḥ kaś cin nāsti sugrīvasaṃnidhau ||
ahaṃ tāvad iha prāptaḥ kiṃ punas te mahābalāḥ | na hi prakṛṣṭāḥ preṣyante preṣyante hītare janāḥ ||
tad alaṃ paritāpena devi śoko vyapaitu te | ekotpātena te laṅkām eṣyanti hariyūthapāḥ ||
mama pṛṣṭhagatau tau ca candrasūryāv ivoditau | tvatsakāśaṃ mahāsattvau nṛsiṃhāv āgamiṣyataḥ ||
tau hi vīrau naravarau sahitau rāmalakṣmaṇau | āgamya nagarīṃ laṅkāṃ sāyakair vidhamiṣyataḥ ||
sagaṇaṃ rāvaṇaṃ hatvā rāghavo raghunandanaḥ | tvām ādāya varārohe svapuraṃ pratiyāsyati ||
tad āśvasihi bhadraṃ te bhava tvaṃ kālakāṅkṣiṇī | nacirād drakṣyase rāmaṃ prajvajantam ivānilam ||
nihate rākṣasendre ca saputrāmātyabāndhave | tvaṃ sameṣyasi rāmeṇa śaśāṅkeneva rohiṇī ||
kṣipraṃ tvaṃ devi śokasya pāraṃ yāsyasi maithili | rāvaṇaṃ caiva rāmeṇa nihataṃ drakṣyase 'cirāt ||
Хануман сказал: «Богиня, Сугрива, владыка войск хари и рикш, лучший из прыгающих, исполненный силы духа, твёрдо решил действовать ради тебя. Он быстро придёт, Вайдехи, окружённый крорами тысяч ванар, как истребитель ракшасов. В его распоряжении стоят хари, наделённые доблестью, силой духа и великой мощью, стремительные как мысль. Для них путь не задерживается ни сверху, ни снизу, ни сбоку; в великих делах эти безмерносиятельные не унывают. Эти великоревностные, движущиеся путём ветра, неоднократно обходили землю с её океанами и горами. Там, среди лесных жителей, есть превосходящие меня и равные мне; при Сугриве нет никого хуже меня. Если уже я достиг сюда, что говорить о тех великомощных? Ведь лучших не посылают, посылают прочих. Поэтому довольно мучения, богиня; пусть твоя скорбь уйдёт. Одним прыжком вожаки хари достигнут Ланки. А Рама и Лакшмана, эти два льва среди людей, два великих духом, взойдут на мою спину, словно восходящие луна и солнце, и придут к тебе. Эти два героя, лучшие из людей, придя вместе в город Ланку, разнесут её стрелами. Рагхава, радость Рагху, убьёт Равану с войском, возьмёт тебя, прекраснобёдрая, и вернётся в свой город. Поэтому успокойся; благо тебе. Жди только времени: скоро ты увидишь Раму, пылающего словно огонь. Когда владыка ракшасов будет убит с сыновьями, министрами и родичами, ты соединишься с Рамой, как Рохини с луной. Скоро, богиня Майтхили, ты перейдёшь за предел скорби и увидишь Равану, убитого Рамой».
43113908b5e6 · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Хануман отвечает не абстрактным утешением, а конкретной картиной будущего: союзники придут, океан будет преодолён, Ланка падёт, и Сита вновь соединится с Рамой.