ततस् तम् अक्षोभ्य बलं लङ्काधिपतये चराः । सुवेले राघवं शैले निविष्टं प्रत्यवेदयन् ॥
चाराणां रावणः श्रुत्वा प्राप्तं रामं महाबलम् । जातोद्वेगो ऽभवत् किं चिच् छार्दूलं वाक्यम् अब्रवीत् ॥
अयथावच् च ते वर्णो दीनश् चासि निशाचर । नासि कच्चिद् अमित्राणां क्रुद्धानां वशम् आगतः ॥
इति तेनानुशिष्टस् तु वाचं मन्दम् उदीरयत् । तदा राक्षसशार्दूलं शार्दूलो भयविह्वलः ॥
न ते चारयितुं शक्या राजन् वानरपुंगवाः । विक्रान्ता बलवन्तश् च राघवेण च रक्षिताः ॥
नापि संभाषितुं शक्याः संप्रश्नो ऽत्र न लभ्यते । सर्वतो रक्ष्यते पन्था वानरैः पर्वतोपमैः ॥
प्रविष्टमात्रे ज्ञातो ऽहं बले तस्मिन्न् अचारिते । बलाद् गृहीतो बहुभिर् बहुधास्मि विदारितः ॥
जानुभिर् मुष्टिभिर् दन्तैस् तलैश् चाभिहतो भृशम् । परिणीतो ऽस्मि हरिभिर् बलवद्भिर् अमर्षणैः ॥
परिणीय च सर्वत्र नीतो ऽहं रामसंसदम् । रुधिरादिग्धसर्वाङ्गो विह्वलश् चलितेन्द्रियः ॥
हरिभिर् वध्यमानश् च याचमानः कृताञ्जलिः । राघवेण परित्रातो जीवामि ह यदृच्छया ॥
एष शैलैः शिलाभिश् च पूरयित्वा महार्णवम् । द्वारम् आश्रित्य लङ्काया रामस् तिष्ठति सायुधः ॥
गरुडव्यूहम् आस्थाय सर्वतो हरिभिर् वृतः । मां विसृज्य महातेजा लङ्काम् एवाभिवर्तते ॥
पुरा प्राकारम् आयाति क्षिप्रम् एकतरं कुरु । सीतां चास्मै प्रयच्छाशु सुयुद्धं वा प्रदीयताम् ॥
tatas tam akṣobhya balaṃ laṅkādhipataye carāḥ | suvele rāghavaṃ śaile niviṣṭaṃ pratyavedayan ||
cārāṇāṃ rāvaṇaḥ śrutvā prāptaṃ rāmaṃ mahābalam | jātodvego 'bhavat kiṃ cic chārdūlaṃ vākyam abravīt ||
ayathāvac ca te varṇo dīnaś cāsi niśācara | nāsi kaccid amitrāṇāṃ kruddhānāṃ vaśam āgataḥ ||
iti tenānuśiṣṭas tu vācaṃ mandam udīrayat | tadā rākṣasaśārdūlaṃ śārdūlo bhayavihvalaḥ ||
na te cārayituṃ śakyā rājan vānarapuṃgavāḥ | vikrāntā balavantaś ca rāghaveṇa ca rakṣitāḥ ||
nāpi saṃbhāṣituṃ śakyāḥ saṃpraśno 'tra na labhyate | sarvato rakṣyate panthā vānaraiḥ parvatopamaiḥ ||
praviṣṭamātre jñāto 'haṃ bale tasminn acārite | balād gṛhīto bahubhir bahudhāsmi vidāritaḥ ||
jānubhir muṣṭibhir dantais talaiś cābhihato bhṛśam | pariṇīto 'smi haribhir balavadbhir amarṣaṇaiḥ ||
pariṇīya ca sarvatra nīto 'haṃ rāmasaṃsadam | rudhirādigdhasarvāṅgo vihvalaś calitendriyaḥ ||
haribhir vadhyamānaś ca yācamānaḥ kṛtāñjaliḥ | rāghaveṇa paritrāto jīvāmi ha yadṛcchayā ||
eṣa śailaiḥ śilābhiś ca pūrayitvā mahārṇavam | dvāram āśritya laṅkāyā rāmas tiṣṭhati sāyudhaḥ ||
garuḍavyūham āsthāya sarvato haribhir vṛtaḥ | māṃ visṛjya mahātejā laṅkām evābhivartate ||
purā prākāram āyāti kṣipram ekataraṃ kuru | sītāṃ cāsmai prayacchāśu suyuddhaṃ vā pradīyatām ||
Затем разведчики сообщили владыке Ланки, что Рагхава с непоколебимым войском расположился на горе Сувеле. Услышав от разведчиков, что великосильный Рама пришёл, Равана немного встревожился и сказал Шардуле: «Твой вид не таков, как должен быть, и ты жалок, о ночной странник. Неужели ты попал под власть разгневанных врагов?» Так наставленный им, Шардула, обезумевший от страха, тихо произнёс тигру среди ракшасов: «О царь, этих лучших ванар невозможно разведать: они доблестны, сильны и защищены Рагхавой. С ними невозможно даже заговорить; там не получается расспроса. Путь со всех сторон охраняется ванарами, подобными горам. Едва я вошёл в это неразведанное войско, меня узнали, силой схватили многие и множеством способов избили. Меня сильно били коленями, кулаками, зубами и ладонями; сильные, нетерпящие обиды ванары водили меня повсюду. Затем, всего измазанного кровью, потрясённого, с расстроенными чувствами, меня привели в собрание Рамы. Когда ванары били меня, я умолял со сложенными ладонями, и Рагхава спас меня; я живу лишь по счастливой случайности. Рама, заполнив великий океан горами и камнями, стоит с оружием у ворот Ланки. Великосияющий, приняв строй Гаруды и окружённый со всех сторон ванарами, он отпустил меня и наступает прямо на Ланку. Пока он не подошёл к стене, быстро сделай одно из двух: отдай ему Ситу или дай ему достойную битву».
ea5ebf14e7c3 · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Шардула говорит уже не как аналитик, а как человек, переживший силу стана Рамы. Его совет прост: перед лицом дхармы остаётся либо вернуть похищенное, либо принять последствия.