इति सा दुःखसंतप्ता विललापायतेक्षणा । भर्तुः शिरो धनुस् तत्र समीक्ष्य जनकात्मजा ॥
एवं लालप्यमानायां सीतायां तत्र राक्षसः । अभिचक्राम भर्तारम् अनीकस्थः कृताञ्जलिः ॥
विजयस्वार्यपुत्रेति सो ऽभिवाद्य प्रसाद्य च । न्यवेदयद् अनुप्राप्तं प्रहस्तं वाहिनीपतिम् ॥
अमात्यैः सहितः सर्वैः प्रहस्तः समुपस्थितः । किं चिद् आत्ययिकं कार्यं तेषां त्वं दर्शनं कुरु ॥
एतच् छ्रुत्वा दशग्रीवो राक्षसप्रतिवेदितम् । अशोकवनिकां त्यक्त्वा मन्त्रिणां दर्शनं ययौ ॥
स तु सर्वं समर्थ्यैव मन्त्रिभिः कृत्यम् आत्मनः । सभां प्रविश्य विदधे विदित्वा रामविक्रमम् ॥
अन्तर्धानं तु तच् छीर्षं तच् च कार्मुकम् उत्तमम् । जगाम रावणस्यैव निर्याणसमनन्तरम् ॥
राक्षसेन्द्रस् तु तैः सार्धं मन्त्रिभिर् भीमविक्रमैः । समर्थयाम् आस तदा रामकार्यविनिश्चयम् ॥
अविदूरस्थितान् सर्वान् बलाध्यक्षान् हितैषिणः । अब्रवीत् कालसदृशो रावणो राक्षसाधिपः ॥
शीघ्रं भेरीनिनादेन स्फुटकोणाहतेन मे । समानयध्वं सैन्यानि वक्तव्यं च न कारणम् ॥
ततस् तथेति प्रतिगृह्य तद् वचो; बलाधिपास् ते महद् आत्मनो बलम् । समानयंश् चैव समागतं च ते; न्यवेदयन् भर्तरि युद्धकाङ्क्षिणि ॥
iti sā duḥkhasaṃtaptā vilalāpāyatekṣaṇā | bhartuḥ śiro dhanus tatra samīkṣya janakātmajā ||
evaṃ lālapyamānāyāṃ sītāyāṃ tatra rākṣasaḥ | abhicakrāma bhartāram anīkasthaḥ kṛtāñjaliḥ ||
vijayasvāryaputreti so 'bhivādya prasādya ca | nyavedayad anuprāptaṃ prahastaṃ vāhinīpatim ||
amātyaiḥ sahitaḥ sarvaiḥ prahastaḥ samupasthitaḥ | kiṃ cid ātyayikaṃ kāryaṃ teṣāṃ tvaṃ darśanaṃ kuru ||
etac chrutvā daśagrīvo rākṣasaprativeditam | aśokavanikāṃ tyaktvā mantriṇāṃ darśanaṃ yayau ||
sa tu sarvaṃ samarthyaiva mantribhiḥ kṛtyam ātmanaḥ | sabhāṃ praviśya vidadhe viditvā rāmavikramam ||
antardhānaṃ tu tac chīrṣaṃ tac ca kārmukam uttamam | jagāma rāvaṇasyaiva niryāṇasamanantaram ||
rākṣasendras tu taiḥ sārdhaṃ mantribhir bhīmavikramaiḥ | samarthayām āsa tadā rāmakāryaviniścayam ||
avidūrasthitān sarvān balādhyakṣān hitaiṣiṇaḥ | abravīt kālasadṛśo rāvaṇo rākṣasādhipaḥ ||
śīghraṃ bherīninādena sphuṭakoṇāhatena me | samānayadhvaṃ sainyāni vaktavyaṃ ca na kāraṇam ||
tatas tatheti pratigṛhya tad vaco; balādhipās te mahad ātmano balam | samānayaṃś caiva samāgataṃ ca te; nyavedayan bhartari yuddhakāṅkṣiṇi ||
Так, сожжённая скорбью, широкоокая дочь Джанаки рыдала, глядя там на голову и лук мужа. Когда Сита так оплакивала, к владыке подошёл ракшас из войска со сложенными ладонями. Поприветствовав и умилостивив его словами: «Побеждай, о благородный господин», он сообщил, что прибыл военачальник Прахаста. «Прахаста прибыл со всеми министрами; у них есть некое срочное дело. Прими их». Услышав это сообщение ракшаса, Десятиглавый оставил рощу Ашоки и пошёл на встречу с министрами. Войдя в зал собрания и узнав доблесть Рамы, он полностью обдумал с министрами своё дело. Сразу после ухода Раваны та голова и тот превосходный лук исчезли. А царь ракшасов вместе с министрами страшной доблести стал тогда обсуждать решение дела Рамы. Подобный времени владыка ракшасов Равана сказал всем начальникам войска, стоявшим недалеко и желавшим блага: «Быстро соберите мои войска звуком барабана, ясно ударенного палочкой; причину объявлять не следует». Затем начальники войска приняли этот приказ словами: «Да будет так», собрали своё великое войско и сообщили владыке, желающему битвы, что оно собрано.
4b4ce0dcb1bd · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Как только Равана уходит, иллюзия исчезает: ложь держалась только на его воле. Но вместо раскаяния он идёт к совету о войне, всё глубже входя в выбранный путь.