किमर्थम् अहम् आदृत्य त्वया राजन् प्रबोधितः । शंस कस्माद् भयं ते ऽस्ति को ऽद्य प्रेतो भविष्यति ॥
भ्रातरं रावणः क्रुद्धं कुम्भकर्णम् अवस्थितम् । ईषत् तु परिवृत्ताभ्यां नेत्राभ्यां वाक्यम् अब्रवीत् ॥
अद्य ते सुमहान् कालः शयानस्य महाबल । सुखितस् त्वं न जानीषे मम रामकृतं भयम् ॥
एष दाशरथी रामः सुग्रीवसहितो बली । समुद्रं सबलस् तीर्त्वा मूलं नः परिकृन्तति ॥
हन्त पश्यस्व लङ्काया वनान्य् उपवनानि च । सेतुना सुखम् आगम्य वानरैकार्णवं कृतम् ॥
ये राक्षसा मुख्यतमा हतास् ते वानरैर् युधि । वानराणां क्षयं युद्धे न पश्यामि कदा चन ॥
सर्वक्षपितकोशं च स त्वम् अभ्यवपद्य माम् । त्रायस्वेमां पुरीं लङ्कां बालवृद्धावशेषिताम् ॥
भ्रातुर् अर्थे महाबाहो कुरु कर्म सुदुष्करम् । मयैवं नोक्तपूर्वो हि कश् चिद् भ्रातः परंतप । त्वय्य् अस्ति मम च स्नेहः परा संभावना च मे ॥
देवासुरविमर्देषु बहुशो राक्षसर्षभ । त्वया देवाः प्रतिव्यूह्य निर्जिताश् चासुरा युधि । न हि ते सर्वभूतेषु दृश्यते सदृशो बली ॥
कुरुष्व मे प्रियहितम् एतद् उत्तमं; यथाप्रियं प्रियरणबान्धवप्रिय । स्वतेजसा विधम सपत्नवाहिनीं; शरद्घनं पवन इवोद्यतो महान् ॥
kimartham aham ādṛtya tvayā rājan prabodhitaḥ | śaṃsa kasmād bhayaṃ te 'sti ko 'dya preto bhaviṣyati ||
bhrātaraṃ rāvaṇaḥ kruddhaṃ kumbhakarṇam avasthitam | īṣat tu parivṛttābhyāṃ netrābhyāṃ vākyam abravīt ||
adya te sumahān kālaḥ śayānasya mahābala | sukhitas tvaṃ na jānīṣe mama rāmakṛtaṃ bhayam ||
eṣa dāśarathī rāmaḥ sugrīvasahito balī | samudraṃ sabalas tīrtvā mūlaṃ naḥ parikṛntati ||
hanta paśyasva laṅkāyā vanāny upavanāni ca | setunā sukham āgamya vānaraikārṇavaṃ kṛtam ||
ye rākṣasā mukhyatamā hatās te vānarair yudhi | vānarāṇāṃ kṣayaṃ yuddhe na paśyāmi kadā cana ||
sarvakṣapitakośaṃ ca sa tvam abhyavapadya mām | trāyasvemāṃ purīṃ laṅkāṃ bālavṛddhāvaśeṣitām ||
bhrātur arthe mahābāho kuru karma suduṣkaram | mayaivaṃ noktapūrvo hi kaś cid bhrātaḥ paraṃtapa | tvayy asti mama ca snehaḥ parā saṃbhāvanā ca me ||
devāsuravimardeṣu bahuśo rākṣasarṣabha | tvayā devāḥ prativyūhya nirjitāś cāsurā yudhi | na hi te sarvabhūteṣu dṛśyate sadṛśo balī ||
kuruṣva me priyahitam etad uttamaṃ; yathāpriyaṃ priyaraṇabāndhavapriya | svatejasā vidhama sapatnavāhinīṃ; śaradghanaṃ pavana ivodyato mahān ||
Кумбхакарна спросил: «Зачем ты разбудил меня с таким усилием, о царь? Скажи, откуда у тебя страх? Кто сегодня станет мёртвым?» Равана, глядя слегка вращающимися глазами на разгневанного брата, ответил: «О могучий, ты долго спал и, пребывая в покое, не знаешь моего страха, созданного Рамой. Этот сильный Рама, сын Дашаратхи, вместе с Сугривой и войском перешёл море и подрезает наш корень. Посмотри: леса и рощи Ланки, куда они легко пришли по мосту, стали единым морем ванаров. Главнейшие ракшасы убиты ванарами в битве, а гибели ванаров я никак не вижу. Поэтому приди ко мне на помощь: спаси этот город Ланку, где остались дети и старики, а вся казна истощена. Ради брата, о могучерукий, соверши это очень трудное дело. Прежде я никого так не просил, о брат, мучитель врагов; к тебе у меня любовь и высшее уважение. В битвах богов и асуров ты много раз отбрасывал богов и побеждал асуров; среди всех существ не видно равного тебе силой. Сделай для меня это высшее, дорогое и полезное дело: как великий поднявшийся ветер рассеивает осеннюю тучу, так своим сиянием рассей вражеское войско».
f50dea7a9e19 · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Равана наконец говорит языком нужды, но не языком раскаяния. Он признаёт страх перед Рамой, гибель главных воинов и истощение Ланки, однако просит брата не исправить причину беды, а силой удержать последствия.