Ангада
स भर्तुर् वचनं श्रुत्वा निष्पपाताङ्गदस् तदा । अनीकान् मेघसंकाशान् मेघानीकाद् इवांशुमान् ॥
शैलसंघातसंकाशो हरीणाम् उत्तमो ऽङ्गदः । रराजाङ्गदसंनद्धः सधातुर् इव पर्वतः ॥
निरायुधो महातेजाः केवलं नखदंष्ट्रवान् । नरान्तकम् अभिक्रम्य वालिपुत्रो ऽब्रवीद् वचः ॥
तिष्ठ किं प्राकृतैर् एभिर् हरिभिस् त्वं करिष्यसि । अस्मिन् वज्रसमस्पर्शे प्रासं क्षिप ममोरसि ॥
अङ्गदस्य वचः श्रुत्वा प्रचुक्रोध नरान्तकः । संदश्य दशनैर् ओष्ठं निश्वस्य च भुजंगवत् ॥
स प्रासम् आविध्य तदाङ्गदाय; समुज्ज्वलन्तं सहसोत्ससर्ज । स वालिपुत्रोरसि वज्रकल्पे; बभूव भग्नो न्यपतच् च भूमौ ॥
तं प्रासम् आलोक्य तदा विभग्नं; सुपर्णकृत्तोरगभोगकल्पम् । तलं समुद्यम्य स वालिपुत्रस्; तुरंगमस्याभिजघान मूर्ध्नि ॥
निमग्नपादः स्फुटिताक्षि तारो; निष्क्रान्तजिह्वो ऽचलसंनिकाशः । स तस्य वाजी निपपात भूमौ; तलप्रहारेण विकीर्णमूर्धा ॥
नरान्तकः क्रोधवशं जगाम; हतं तुरगं पतितं निरीक्ष्य । स मुष्टिम् उद्यम्य महाप्रभावो; जघान शीर्षे युधि वालिपुत्रम् ॥
अथाङ्गदो मुष्टिविभिन्नमूर्धा; सुस्राव तीव्रं रुधिरं भृशोष्णम् । मुहुर् विजज्वाल मुमोह चापि; संज्ञां समासाद्य विसिष्मिये च ॥
अथाङ्गदो वज्रसमानवेगं; संवर्त्य मुष्टिं गिरिशृङ्गकल्पम् । निपातयाम् आस तदा महात्मा; नरान्तकस्योरसि वालिपुत्रः ॥
स मुष्टिनिष्पिष्टविभिन्नवक्षा; ज्वालां वमञ् शोणितदिग्धगात्रः । नरान्तको भूमितले पपात; यथाचलो वज्रनिपातभग्नः ॥
अथान्तरिक्षे त्रिदशोत्तमानां; वनौकसां चैव महाप्रणादः । बभूव तस्मिन् निहते ऽग्र्यवीरे; नरान्तके वालिसुतेन संख्ये ॥
अथाङ्गदो राममनः प्रहर्षणं; सुदुष्करं तं कृतवान् हि विक्रमम् । विसिष्मिये सो ऽप्य् अतिवीर्य विक्रमः; पुनश् च युद्धे स बभूव हर्षितः ॥
sa bhartur vacanaṃ śrutvā niṣpapātāṅgadas tadā | anīkān meghasaṃkāśān meghānīkād ivāṃśumān ||
śailasaṃghātasaṃkāśo harīṇām uttamo 'ṅgadaḥ | rarājāṅgadasaṃnaddhaḥ sadhātur iva parvataḥ ||
nirāyudho mahātejāḥ kevalaṃ nakhadaṃṣṭravān | narāntakam abhikramya vāliputro 'bravīd vacaḥ ||
tiṣṭha kiṃ prākṛtair ebhir haribhis tvaṃ kariṣyasi | asmin vajrasamasparśe prāsaṃ kṣipa mamorasi ||
aṅgadasya vacaḥ śrutvā pracukrodha narāntakaḥ | saṃdaśya daśanair oṣṭhaṃ niśvasya ca bhujaṃgavat ||
sa prāsam āvidhya tadāṅgadāya; samujjvalantaṃ sahasotsasarja | sa vāliputrorasi vajrakalpe; babhūva bhagno nyapatac ca bhūmau ||
taṃ prāsam ālokya tadā vibhagnaṃ; suparṇakṛttoragabhogakalpam | talaṃ samudyamya sa vāliputras; turaṃgamasyābhijaghāna mūrdhni ||
nimagnapādaḥ sphuṭitākṣi tāro; niṣkrāntajihvo 'calasaṃnikāśaḥ | sa tasya vājī nipapāta bhūmau; talaprahāreṇa vikīrṇamūrdhā ||
narāntakaḥ krodhavaśaṃ jagāma; hataṃ turagaṃ patitaṃ nirīkṣya | sa muṣṭim udyamya mahāprabhāvo; jaghāna śīrṣe yudhi vāliputram ||
athāṅgado muṣṭivibhinnamūrdhā; susrāva tīvraṃ rudhiraṃ bhṛśoṣṇam | muhur vijajvāla mumoha cāpi; saṃjñāṃ samāsādya visiṣmiye ca ||
athāṅgado vajrasamānavegaṃ; saṃvartya muṣṭiṃ giriśṛṅgakalpam | nipātayām āsa tadā mahātmā; narāntakasyorasi vāliputraḥ ||
sa muṣṭiniṣpiṣṭavibhinnavakṣā; jvālāṃ vamañ śoṇitadigdhagātraḥ | narāntako bhūmitale papāta; yathācalo vajranipātabhagnaḥ ||
athāntarikṣe tridaśottamānāṃ; vanaukasāṃ caiva mahāpraṇādaḥ | babhūva tasmin nihate 'gryavīre; narāntake vālisutena saṃkhye ||
athāṅgado rāmamanaḥ praharṣaṇaṃ; suduṣkaraṃ taṃ kṛtavān hi vikramam | visiṣmiye so 'py ativīrya vikramaḥ; punaś ca yuddhe sa babhūva harṣitaḥ ||
metro no identificado
Услышав слово господина, Ангада выступил из войска, подобного туче, как солнце выходит из облачной массы. Лучший среди ванаров, похожий на груду гор, украшенный браслетами, он сиял как гора с металлическими жилами. Великосияющий сын Вали был безоружен, вооружён только когтями и клыками. Подойдя к Нарантаке, он сказал: «Стой! Что ты сделаешь с этими простыми ванарами? Брось своё копьё в мою грудь, прикосновением равную ваджре». Услышав слово Ангады, Нарантака разгневался, прикусил губу зубами, задышал как змей, размахнулся ярко пылающим копьём и внезапно метнул его в Ангаду. Но на груди сына Вали, подобной ваджре, копьё сломалось и упало на землю. Увидев копьё разбитым, похожим на кольцо змея, разрубленное Супарной, сын Вали поднял ладонь и ударил коня по голове. Огромный, подобный горе конь с провалившимися ногами, лопнувшими глазами и высунутым языком упал на землю с разбитой головой. Увидев убитого и павшего коня, Нарантака вошёл во власть гнева, поднял кулак и в битве ударил сына Вали по голове. Голова Ангады была разбита кулаком, из неё потекла горячая кровь; он вспыхнул, помрачился, затем пришёл в сознание и изумился. Тогда великий сын Вали сжал кулак, подобный горной вершине и равный ваджре по скорости, и обрушил его на грудь Нарантаки. Раздавленный кулаком, с расколотой грудью, извергая пламя и покрытый кровью, Нарантака упал на землю, как гора, разбитая падением ваджры. Когда лучший герой Нарантака был убит в битве сыном Вали, в небе среди лучших богов и среди лесных жителей поднялся великий крик. Ангада совершил этот очень трудный подвиг, радующий сердце Рамы; сам он, чрезвычайно доблестный, изумился и снова обрадовался в битве.
0a5874e7ebb5 · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Ангада встречает Нарантаку без оружия, но не без силы. Его грудь выдерживает копьё, а кулак завершает бой: так личная доблесть слуги становится радостью для сердца Рамы.