आपतन्तं महावीर्यं तद् अनीकं वनौकसाम् । रक्षसां भीमवेगानाम् अनीकेन न्यवारयत् ॥
स तां बाणसहस्रेण विक्षोभ्य हरिवाहिनीम् । हरिश्रेष्ठं हनूमन्तम् इन्द्रजित् प्रत्युवाच ह ॥
सुग्रीवस् त्वं च रामश् च यन्निमित्तम् इहागताः । तां हनिष्यामि वैदेहीम् अद्यैव तव पश्यतः ॥
इमां हत्वा ततो रामं लक्ष्मणं त्वां च वानर । सुग्रीवं च वधिष्यामि तं चानार्यं विभीषणम् ॥
न हन्तव्याः स्त्रियश् चेति यद् ब्रवीषि प्लवंगम । पीडा करम् अमित्राणां यत् स्यात् कर्तव्यम् एत तत् ॥
तम् एवम् उक्त्वा रुदतीं सीतां मायामयीं ततः । शितधारेण खड्गेन निजघानेन्द्रजित् स्वयम् ॥
यज्ञोपवीतमार्गेण छिन्ना तेन तपस्विनी । सा पृथिव्यां पृथुश्रोणी पपात प्रियदर्शना ॥
ताम् इन्द्रजित्स्त्रियं हत्वा हनूमन्तम् उवाच ह । मया रामस्य पश्येमां कोपेन च निषूदिताम् ॥
ततः खड्गेन महता हत्वा ताम् इन्द्रजित् स्वयम् । हृष्टः स रथम् आस्थाय विननाद महास्वनम् ॥
वानराः शुश्रुवुः शब्दम् अदूरे प्रत्यवस्थिताः । व्यादितास्यस्य नदतस् तद् दुर्गं संश्रितस्य तु ॥
तथा तु सीतां विनिहत्य दुर्मतिः; प्रहृष्टचेताः स बभूव रावणिः । तं हृष्टरूपं समुदीक्ष्य वानरा; विषण्णरूपाः समभिप्रदुद्रुवुः ॥
āpatantaṃ mahāvīryaṃ tad anīkaṃ vanaukasām | rakṣasāṃ bhīmavegānām anīkena nyavārayat ||
sa tāṃ bāṇasahasreṇa vikṣobhya harivāhinīm | hariśreṣṭhaṃ hanūmantam indrajit pratyuvāca ha ||
sugrīvas tvaṃ ca rāmaś ca yannimittam ihāgatāḥ | tāṃ haniṣyāmi vaidehīm adyaiva tava paśyataḥ ||
imāṃ hatvā tato rāmaṃ lakṣmaṇaṃ tvāṃ ca vānara | sugrīvaṃ ca vadhiṣyāmi taṃ cānāryaṃ vibhīṣaṇam ||
na hantavyāḥ striyaś ceti yad bravīṣi plavaṃgama | pīḍā karam amitrāṇāṃ yat syāt kartavyam eta tat ||
tam evam uktvā rudatīṃ sītāṃ māyāmayīṃ tataḥ | śitadhāreṇa khaḍgena nijaghānendrajit svayam ||
yajñopavītamārgeṇa chinnā tena tapasvinī | sā pṛthivyāṃ pṛthuśroṇī papāta priyadarśanā ||
tām indrajitstriyaṃ hatvā hanūmantam uvāca ha | mayā rāmasya paśyemāṃ kopena ca niṣūditām ||
tataḥ khaḍgena mahatā hatvā tām indrajit svayam | hṛṣṭaḥ sa ratham āsthāya vinanāda mahāsvanam ||
vānarāḥ śuśruvuḥ śabdam adūre pratyavasthitāḥ | vyāditāsyasya nadatas tad durgaṃ saṃśritasya tu ||
tathā tu sītāṃ vinihatya durmatiḥ; prahṛṣṭacetāḥ sa babhūva rāvaṇiḥ | taṃ hṛṣṭarūpaṃ samudīkṣya vānarā; viṣaṇṇarūpāḥ samabhipradudruvuḥ ||
Индраджит остановил налетавшее великодоблестное войско лесных жителей войском ракшасов страшной скорости. Потрясши обезьянью армию тысячей стрел, он ответил Хануману, лучшему из обезьян: «Сугрива, ты и Рама пришли сюда из-за неё. Эту Вайдехи я убью сегодня же на твоих глазах. Убив её, затем я убью Раму, Лакшману, тебя, обезьяна, Сугриву и того неблагородного Вибхишану. Ты говоришь, прыгун: “Женщин нельзя убивать”. Но то, что причиняет боль врагам, должно быть сделано». Сказав ему так, Индраджит сам ударил остролезвийным мечом плачущую иллюзорную Ситу. Рассечённая им по линии священного шнура, эта страдалица, широкобёдрая и прекрасная на вид, упала на землю. Убив эту женщину, Индраджит сказал Хануману: «Смотри: ради Рамы она убита мной в гневе». Затем, убив её великим мечом, Индраджит сам, радостный, взошёл на колесницу и издал мощный рёв. Ванары, стоявшие неподалёку, услышали звук его рёва: он раскрыл пасть и укрылся в крепости. Так убив Ситу, злонамеренный сын Раваны стал радостным умом. Увидев его радостный вид, ванары, исполненные уныния, разбежались прочь.
69813744661b · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Обман Индраджита достигает цели: ванары видят не истину, а тщательно поставленную картину отчаяния. Его логика предельно демонична: если действие мучит врага, оно кажется ему допустимым.