अर्जुनेन विमुक्तस् तु रावणो राक्षसाधिपः । चचार पृथिवीं सर्वाम् अनिर्विण्णस् तथा कृतः ॥
राक्षसं वा मनुष्यं वा शृणुते यं बलाधिकम् । रावणस् तं समासाद्य युद्धे ह्वयति दर्पितः ॥
ततः कदा चित् किष्किन्धां नगरीं वालिपालिताम् । गत्वाह्वयति युद्धाय वालिनं हेममालिनम् ॥
ततस् तं वानरामात्यस् तारस् तारापिता प्रभुः । उवाच रावणं वाक्यं युद्धप्रेप्सुम् उपागतम् ॥
राक्षसेन्द्र गतो वाली यस् ते प्रतिबलो भवेत् । नान्यः प्रमुखतः स्थातुं तव शक्तः प्लवंगमः ॥
चतुर्भ्यो ऽपि समुद्रेभ्यः संध्याम् अन्वास्य रावण । इमं मुहूर्तम् आयाति वाली तिष्ठ मुहूर्तकम् ॥
एतान् अस्थिचयान् पश्य य एते शङ्खपाण्डुराः । युद्धार्थिनाम् इमे राजन् वानराधिपतेजसा ॥
यद् वामृतरसः पीतस् त्वया रावणराक्षस । तथा वालिनम् आसाद्य तदन्तं तव जीवितम् ॥
अथ वा त्वरसे मर्तुं गच्छ दक्षिणसागरम् । वालिनं द्रक्ष्यसे तत्र भूमिष्ठम् इव भास्करम् ॥
स तु तारं विनिर्भर्त्स्य रावणो राक्षसेश्वरः । पुष्पकं तत् समारुह्य प्रययौ दक्षिणार्णवम् ॥
arjunena vimuktas tu rāvaṇo rākṣasādhipaḥ | cacāra pṛthivīṃ sarvām anirviṇṇas tathā kṛtaḥ ||
rākṣasaṃ vā manuṣyaṃ vā śṛṇute yaṃ balādhikam | rāvaṇas taṃ samāsādya yuddhe hvayati darpitaḥ ||
tataḥ kadā cit kiṣkindhāṃ nagarīṃ vālipālitām | gatvāhvayati yuddhāya vālinaṃ hemamālinam ||
tatas taṃ vānarāmātyas tāras tārāpitā prabhuḥ | uvāca rāvaṇaṃ vākyaṃ yuddhaprepsum upāgatam ||
rākṣasendra gato vālī yas te pratibalo bhavet | nānyaḥ pramukhataḥ sthātuṃ tava śaktaḥ plavaṃgamaḥ ||
caturbhyo 'pi samudrebhyaḥ saṃdhyām anvāsya rāvaṇa | imaṃ muhūrtam āyāti vālī tiṣṭha muhūrtakam ||
etān asthicayān paśya ya ete śaṅkhapāṇḍurāḥ | yuddhārthinām ime rājan vānarādhipatejasā ||
yad vāmṛtarasaḥ pītas tvayā rāvaṇarākṣasa | tathā vālinam āsādya tadantaṃ tava jīvitam ||
atha vā tvarase martuṃ gaccha dakṣiṇasāgaram | vālinaṃ drakṣyase tatra bhūmiṣṭham iva bhāskaram ||
sa tu tāraṃ vinirbhartsya rāvaṇo rākṣaseśvaraḥ | puṣpakaṃ tat samāruhya prayayau dakṣiṇārṇavam ||
Освобождённый Арджуной Равана, владыка ракшасов, не унывая после случившегося, снова странствовал по всей земле. Если он слышал о ракшасе или человеке, превосходящем других силой, то гордо приходил к нему и вызывал на битву. Однажды он пришёл в Кишкиндху, город под защитой Вали, и вызвал на бой златовенчанного Вали. Тогда Тара, советник обезьян, отец Тары и влиятельный вождь, сказал Раване, пришедшему искать битвы: «О владыка ракшасов, Вали ушёл. Только он мог бы быть тебе равным; среди обезьян нет другого, кто смог бы стоять перед тобой. Совершив сандхью у четырёх океанов, Вали придёт в это самое мгновение; постой немного, Равана. Посмотри на эти груды костей, белые как раковины: это кости тех, кто желал битвы и пал от силы владыки обезьян. Если ты, Равана-ракшас, выпил нектар бессмертия, то, встретив Вали, твоя жизнь всё равно придёт к концу. А если ты спешишь умереть, иди к южному океану: там ты увидишь Вали, словно солнце, стоящее на земле». Но Равана, владыка ракшасов, сурово упрекнул Тару, взошёл на Пушпаку и отправился к южному океану.
4213a56cd85d · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Даже после пленения Картавирьей Равана не меняется: любое известие о превосходящей силе снова становится для него поводом к вызову. Предупреждение Тары звучит как шанс остановиться, но гордость выбирает новое унижение.