सान्त्व्यमाना तु रामेण मैथिली जनकात्मजा । वनवासनिमित्ताय भर्तारम् इदम् अब्रवीत् ॥
सा तम् उत्तमसंविग्ना सीता विपुलवक्षसं । प्रणयाच् चाभिमानाच् च परिचिक्षेप राघवम् ॥
किं त्वामन्यत वैदेहः पिता मे मिथिलाधिपः । राम जामातरं प्राप्य स्त्रियं पुरुषविग्रहम् ॥
अनृतं बललोको ऽयम् अज्ञानाद् यद् धि वक्ष्यति । तेजो नास्ति परं रामे तपतीव दिवाकरे ॥
किं हि कृत्वा विषण्णस् त्वं कुतो वा भयम् अस्ति ते । यत् परित्यक्तुकामस् त्वं माम् अनन्यपरायणाम् ॥
द्युमत्सेनसुतं वीर सत्यवन्तम् अनुव्रताम् । सावित्रीम् इव मां विद्धि त्वम् आत्मवशवर्तिनीम् ॥
न त्व् अहं मनसाप्य् अन्यं द्रष्टास्मि त्वदृते ऽनघ । त्वया राघव गच्छेयं यथान्या कुलपांसनी ॥
स्वयं तु भार्यां कौमारीं चिरम् अध्युषितां सतीम् । शैलूष इव मां राम परेभ्यो दातुम् इच्छसि ॥
स माम् अनादाय वनं न त्वं प्रस्थातुम् अर्हसि । तपो वा यदि वारण्यं स्वर्गो वा स्यात् सह त्वया ॥
sāntvyamānā tu rāmeṇa maithilī janakātmajā | vanavāsanimittāya bhartāram idam abravīt ||
sā tam uttamasaṃvignā sītā vipulavakṣasaṃ | praṇayāc cābhimānāc ca paricikṣepa rāghavam ||
kiṃ tvāmanyata vaidehaḥ pitā me mithilādhipaḥ | rāma jāmātaraṃ prāpya striyaṃ puruṣavigraham ||
anṛtaṃ balaloko 'yam ajñānād yad dhi vakṣyati | tejo nāsti paraṃ rāme tapatīva divākare ||
kiṃ hi kṛtvā viṣaṇṇas tvaṃ kuto vā bhayam asti te | yat parityaktukāmas tvaṃ mām ananyaparāyaṇām ||
dyumatsenasutaṃ vīra satyavantam anuvratām | sāvitrīm iva māṃ viddhi tvam ātmavaśavartinīm ||
na tv ahaṃ manasāpy anyaṃ draṣṭāsmi tvadṛte 'nagha | tvayā rāghava gaccheyaṃ yathānyā kulapāṃsanī ||
svayaṃ tu bhāryāṃ kaumārīṃ ciram adhyuṣitāṃ satīm | śailūṣa iva māṃ rāma parebhyo dātum icchasi ||
sa mām anādāya vanaṃ na tvaṃ prasthātum arhasi | tapo vā yadi vāraṇyaṃ svargo vā syāt saha tvayā ||
Когда Рама утешал Майтхили, дочь Джанаки, из-за лесного изгнания, она, крайне встревоженная, из любви и чувства достоинства резко сказала своему широкогрудому мужу: «О Рама, что же думал обо мне мой отец Вайдеха, владыка Митхилы, получив в зятья женщину в мужском облике? Неправду будут говорить по неведению простые люди: будто в Раме нет высшей силы, словно в сияющем солнце нет жара. Что ты сделал, что так печален? Откуда у тебя страх, если ты хочешь оставить меня, не имеющую иного прибежища? О герой, считай меня Савитри, преданной Сатьявану, сыну Дьюматсены; знай меня той, кто живёт по твоей воле. О безупречный, я даже мыслью не посмотрю на другого, кроме тебя. О Рагхава, я пойду с тобой, а не как какая-нибудь женщина, позорящая род. Неужели ты сам хочешь, как лицедей, отдать другим меня, свою жену, взятую с девичества, верную и долго жившую с тобой? Поэтому ты не должен отправляться в лес, не взяв меня. Будь то аскеза, лес или сам рай — всё это для меня только вместе с тобой».
d257291c8d43 · प्रकाशित 22 जून 2026, 12:00:00 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Сита говорит резко, потому что слышит в отказе угрозу самой супружеской связи. Её сравнение с Савитри показывает, что она мыслит свой путь как верность, способную пройти через любую опасность.