नमो ऽस्तु रामाय सलक्ष्मणाय; देव्यै च तस्यै जनकात्मजायै । नमो ऽस्तु रुद्रेन्द्रयमानिलेभ्यो; नमो ऽस्तु चन्द्रार्कमरुद्गणेभ्यः ॥
स तेभ्यस् तु नमस्कृत्वा सुग्रीवाय च मारुतिः । दिशः सर्वाः समालोक्य अशोकवनिकां प्रति ॥
स गत्वा मनसा पूर्वम् अशोकवनिकां शुभाम् । उत्तरं चिन्तयाम् आस वानरो मारुतात्मजः ॥
ध्रुवं तु रक्षोबहुला भविष्यति वनाकुला । अशोकवनिका चिन्त्या सर्वसंस्कारसंस्कृता ॥
रक्षिणश् चात्र विहिता नूनं रक्षन्ति पादपान् । भगवान् अपि सर्वात्मा नातिक्षोभं प्रवायति ॥
संक्षिप्तो ऽयं मयात्मा च रामार्थे रावणस्य च । सिद्धिं मे संविधास्यन्ति देवाः सर्षिगणास् त्व् इह ॥
ब्रह्मा स्वयम्भूर् भगवान् देवाश् चैव दिशन्तु मे । सिद्धिम् अग्निश् च वायुश् च पुरुहूतश् च वज्रधृत् ॥
वरुणः पाशहस्तश् च सोमादित्यै तथैव च । अश्विनौ च महात्मानौ मरुतः सर्व एव च ॥
सिद्धिं सर्वाणि भूतानि भूतानां चैव यः प्रभुः । दास्यन्ति मम ये चान्ये अदृष्टाः पथि गोचराः ॥
तद् उन्नसं पाण्डुरदन्तम् अव्रणं; शुचिस्मितं पद्मपलाशलोचनम् । द्रक्ष्ये तद् आर्यावदनं कदा न्व् अहं; प्रसन्नताराधिपतुल्यदर्शनम् ॥
क्षुद्रेण पापेन नृशंसकर्मणा; सुदारुणालांकृतवेषधारिणा । बलाभिभूता अबला तपस्विनी; कथं नु मे दृष्टपथे ऽद्य सा भवेत् ॥
namo 'stu rāmāya salakṣmaṇāya; devyai ca tasyai janakātmajāyai | namo 'stu rudrendrayamānilebhyo; namo 'stu candrārkamarudgaṇebhyaḥ ||
sa tebhyas tu namaskṛtvā sugrīvāya ca mārutiḥ | diśaḥ sarvāḥ samālokya aśokavanikāṃ prati ||
sa gatvā manasā pūrvam aśokavanikāṃ śubhām | uttaraṃ cintayām āsa vānaro mārutātmajaḥ ||
dhruvaṃ tu rakṣobahulā bhaviṣyati vanākulā | aśokavanikā cintyā sarvasaṃskārasaṃskṛtā ||
rakṣiṇaś cātra vihitā nūnaṃ rakṣanti pādapān | bhagavān api sarvātmā nātikṣobhaṃ pravāyati ||
saṃkṣipto 'yaṃ mayātmā ca rāmārthe rāvaṇasya ca | siddhiṃ me saṃvidhāsyanti devāḥ sarṣigaṇās tv iha ||
brahmā svayambhūr bhagavān devāś caiva diśantu me | siddhim agniś ca vāyuś ca puruhūtaś ca vajradhṛt ||
varuṇaḥ pāśahastaś ca somādityai tathaiva ca | aśvinau ca mahātmānau marutaḥ sarva eva ca ||
siddhiṃ sarvāṇi bhūtāni bhūtānāṃ caiva yaḥ prabhuḥ | dāsyanti mama ye cānye adṛṣṭāḥ pathi gocarāḥ ||
tad unnasaṃ pāṇḍuradantam avraṇaṃ; śucismitaṃ padmapalāśalocanam | drakṣye tad āryāvadanaṃ kadā nv ahaṃ; prasannatārādhipatulyadarśanam ||
kṣudreṇa pāpena nṛśaṃsakarmaṇā; sudāruṇālāṃkṛtaveṣadhāriṇā | balābhibhūtā abalā tapasvinī; kathaṃ nu me dṛṣṭapathe 'dya sā bhavet ||
«Поклон Раме вместе с Лакшманой; поклон той богине, дочери Джанаки. Поклон Рудре, Индре, Яме и Ветру; поклон Луне, Солнцу и сонмам Марутов». Поклонившись им, а также Сугриве, Марути осмотрел все стороны и обратился к роще Ашока. Прежде мысленно достигнув прекрасной рощи Ашока, сын Ветра стал обдумывать дальнейшее: «Эта роща Ашока, густая лесом и украшенная всеми украшениями, наверняка будет полна ракшасов. Здесь, конечно, поставлены стражи, охраняющие деревья; даже благой всеобщий ветер не должен веять слишком бурно. Ради дела Рамы и Раваны я сжал свой облик. Боги вместе с сонмами риши устроят мне здесь успех. Пусть саморождённый благой Брахма и боги даруют мне успех; Агни, Вайю и Много-призываемый Индра, держащий ваджру; Варуна с петлёй в руке, Сома и Адитья, два великих Ашвина и все Маруты — пусть даруют успех. Пусть все существа, Владыка существ и те невидимые, кто встречается на пути, дадут мне успех. Когда же я увижу это благородное лицо: с высоким носом, белыми зубами, безупречное, с чистой улыбкой, глазами как лепестки лотоса, видом подобное ясному владыке звёзд? Как же сегодня попадёт в поле моего зрения эта страдалица, слабая женщина, подавленная силой низкого грешника, жестокого в делах и носящего страшно украшенный облик?»
72298892219e · प्रकाशित 22 जून 2026, 12:00:00 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Перед входом в рощу Хануман соединяет решимость с молитвой. Он уменьшает тело, но не цель; склоняется перед Рамой, Ситой и божественными силами, потому что успех служения зависит не только от силы, но и от милости.